บทที่ 8 เสี่ยภาคหวงรัก :: CHAPTER 3 เงินไม่ได้ผล จึงเอาตัวเข้าแลก [50%]
เสี่ยภาคหวงรัก #3
: เงินไม่ได้ผล จึงเอาตัวเข้าแลก :
SIA PHAK : TALK
“ขนมนี่น่าสงสารเนอะ ปากกัดตีนถีบมาก ไหนจะต้องดูแลน้องชายและตัวเองอีก”
“นั่นดิ”
“เสียดายกูไม่ได้เหมือนมึงไอ้ภาคที่ชอบมีเด็กเสี่ยมาเลี้ยงดู กูคงยื่นข้อเสนอให้ขนมไปแล้ว”
“อย่ามาเสือกกับขนมไอ้กัลป์ กูจองขนมไว้นานละ”
“จองไว้นาน? ไม่เห็นจะยื่นข้อเสนอให้ขนมสักที” ไอ้กัลป์เบ้ปากใส่ผมขณะพยักหน้าให้กับไอ้เฟยที่รายนี้ค่อนข้างสุขุม ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ แต่ก็ฟังทุกคำที่ไอ้กัลป์พูด
“ขนมไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นนะ ดูก็รู้ว่าซื่อขนาดนั้น”
“ก็จริง สวยแสบแบบเกรซมึงก็ดันไม่ชอบ”
“อย่างเกรซไม่ใช่สเปกกู กูไม่ชอบผู้หญิงรู้ทันรู้มาก”
“ทำไมวะ ผู้หญิงรู้ทัน รู้มากและสายอ่อยยั่วๆ บดๆ ดีจะตาย กูยังชอบ”
“นั่นมันมึงไม่ใช่กู” ผมกระแทกเสียงใส่ไอ้กัลป์เพื่อนสนิท “กูชอบผู้หญิงซื่อๆ ไร้เดียงสาและเชื่องๆ”
“ผู้หญิงนะไม่ใช่แมวที่จะเชื่อง คอยมาเกาะแกะออดอ้อนเวลาต้องการอะไรจากเจ้าของ”
“ขนมเป็นแบบนั้น”
“แล้วไง เงินล่อขนมยัง”
“ล่อจนไม่รู้จะล่อยังไงแล้ว มึงเห็นรองเท้าปะ คู่นั้นเกือบห้าหมื่นกว่ากูจะยัดเยียดให้ขนมได้ ปฏิเสธจนกูต้องใส่ให้เองจบๆ” ขนมขี้เกรงใจมากและดูเหมือนจะไม่ชอบเอาของใครฟรีๆ อยากตอบแทนและมักจะไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร ไอ้นิสัยแบบนี้ล่ะที่ผมโคตรชอบ ผมพูดอะไรไปเธอก็ดูเชื่อฟังและทำตามอย่างว่าง่าย ผมชอบผู้หญิงที่ชอบให้ผมเป็นฝ่ายนำ ความใสซื่อของขนมกระตุ้นความต้องการในใจของผมอย่างมาก มากเสียจน... อยากได้มาครอบครอง
นอกจากอยากได้มาครอบครองแล้ว ผมยังสงสารและเห็นใจกับชีวิตที่สุดแสนจะรันทดของเธอ ผู้หญิงที่ผมเคยเลี้ยงมาสองสามคนและถูกผมทิ้งไปเพราะต้องการมากเกินความจำเป็น ไหนอยากมีพันธะกับผมก็เลยจำต้องตัดสัมพันธ์ผู้หญิงคนก่อนไป จนมาถูกใจขนมนี่ล่ะ ผมเจอผู้หญิงมาหลากหลายรูปแบบและทำให้ผมได้รู้ว่าผู้หญิงที่แสนซื่อแบบขนม คือสเปกของผมที่ตามหามานานแสนนาน
“แล้วไง”
“ตอนนี้ก็เลยเอาตัวเข้าล่อบ้าง”
“เอาตัวเข้าล่อ?” ไอ้กัลป์เบ้ปากขณะกระดกเหล้าจนหมดแก้ว “มึงเนี่ยนะต้องเอาตัวเข้าล่อ”
“ขนมเหมือนผู้หญิงคนอื่นไหมไอ้กัลป์”
“ไม่เหมือน”
“คนก่อนๆ เอาเงินล่อก็รีบตกลง อย่างขนมกูต้องค่อยๆ ตะลอมและเอาตัวเข้าล่อให้เธอไว้ใจ เชื่อใจก่อน” การจะยื่นข้อเสนอให้กับขนมมันทำให้ผมลังเลนิดหน่อย อาจจะเพราะเคยโดนเพื่อนของเธอสองคนปฏิเสธมาเป็นเด็กเสี่ย ผมก็เลยคิดว่าอย่าให้มีครั้งที่สามที่ถูกปฏิเสธอีก ไม่งั้นผมจะเลิกหาเด็กเสี่ยมาเลี้ยงแล้วจริงๆ
“ขนมจะยอมเหรอวะ เธออาจจะคิดเล็กคิดน้อยว่าถ้าตกลงเป็นเด็กมึง เท่ากับ... ขายตัว”
“กูก็แค่ทำให้ขนมคิดว่าสิ่งที่กูยื่นให้ ไม่ใช่การขายตัว เป็นความต้องการของทั้งสองฝ่าย”
“ยังไง?”
“ขนมมีเงินใช้ อยู่ที่สบายๆ ไม่ต้องทำงานขัดส้วม” วันนี้ที่เห็นเธอขัดส้วมในห้องน้ำ บอกตามตรงผมโคตรสงสารเธอเลย ผู้หญิงตัวเล็กแค่นั้นแต่แข็งแกร่งเกินไปจนผมอยากจะยื่นข้อเสนอให้จบๆ แต่ก็ยังไม่กล้าเพราะกลัวขนมจะเตลิดไปซะก่อน “ส่วนกูก็ได้ตัวขนมไง”
“ทำหน้าที่บนเตียงให้กับมึง”
“ถูกต้อง”
“คิดว่าขนมจะยอม”
“กูมีวิธีชักจูงขนม มึงไม่ต้องมาเสือกอยากรู้วิธีของกูหรอกนะไอ้กัลป์” ผมเริ่มจะหงุดหงิดแล้วดิ ไอ้กัลป์มันจะถามซักไซ้อะไรกันนักกันหนา “ไม่มีขืนใจแน่นอน ขนมสมยอมกูถึงจะทำ”
“ถ้าไม่ล่ะ”
“ช่วยให้กำลังใจกูล่อขนมมาเป็นเด็กเลี้ยงของกูก่อนได้ปะ อย่าเพิ่งตัดกำลังใจกู โอเค?”
“มึงแน่ใจใช่ไหมว่าเด็กคนนั้นซื่อจริงๆ” ไอ้เฟยที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางบทสนทนาของผมกับไอ้กัลป์
“ทำไมมึงถามแบบนี้วะไอ้เฟย” ผมขมวดคิ้วจดจ้องมองเพื่อนที่ยักไหล่ไหว
“ไม่รู้สิ ขนมดูไม่ได้เป็นเหมือนที่มึงเห็น”
“...”
“สายตามึงเห็นขนมใสซื่อ ไร้เดียงสา ในสายตาของกูขนมเหมือนมีแผนอะไรสักอย่างในหัวเต็มไปหมด”
“คงไม่ ในหัวขนมก็คงจะมีแต่เรื่องงานมากกว่ามั้ง” พอไอ้เฟยพูดแบบนี้ผมก็เอี้ยวหน้าไปมองขนมที่กำลังยืนเทกแคร์ลูกค้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ดูหน้าเธอสิ สวยเป็นบ้า หุ่นก็เอ็กซ์ที่สำคัญแววตาที่ไร้เดียงสาตอนมองหน้าผมมันโคตรกระตุ้นความกำหนัดภายในใจของผู้ชายที่ร้างเรื่องบนเตียงมานานโคตรๆ ผมน่ะ... ต้องอดกลั้นแค่ไหนที่ไม่เผลอทำตัวรุ่มร่ามใส่ขนม จนเผลอทำให้เธอหวาดระแวงและหนีหายผมไปเหมือนกับมะนาวหรือเกรซ “มองยังไงก็ดูเป็นเด็กสาวใสซื่อที่น่าถนอมจะตาย”
“จริง กูเห็นด้วยกับไอ้ภาค”
“ทำแบบนี้เพราะต้องการลืมใครบางคนไปหรือเปล่า”
“!” ไอ้เฟยจุดประกายความรู้สึกวูบโหวงภายในอกของผมเสียจนต้องหันมาสบตากับมัน หากพอโดนจี้จุดผมก็คว้าแก้วเหล้ามาซดจนลำคอที่เคยแห้งผากรู้สึกไหลลื่นมากขึ้น ที่ผมไม่ตอบคำถามของไอ้เฟยคงเพราะมันคือเรื่องจริง หากไม่ใจริงผมคงปฏิเสธเสียงแข็งไปแล้ว
ที่ผมกระตือรือร้นการหาผู้หญิงสักคนมาเลี้ยงดูปูเสื่อ ไม่ใช่เป็นเพราะผมอยากใช้เงินที่มีอยู่เลี้ยงดูผู้หญิงสักคนเพื่อสนองความใคร่ โอเคมันอาจจะมีอยู่ในสมการนั้นคือต้องการสนองเรื่องเพศ ผมรวยและมีธุรกิจใหญ่โตให้ต้องดูแล นี่เป็นเหตุผลรอง เหตุผลหลักจริงๆ ผมต้องการเลี้ยงดูผู้หญิงเพื่อให้มาดูแลเอาใจใส่หรือดูแลหัวใจของตัวเองเพื่อให้ลืมความเจ็บปวด
ความเจ็บปวดที่ขึ้นชื่อว่า ‘ความรัก’ หากแต่ว่ามันคือรักข้างเดียวมาตลอด จนกระทั่งหลงเหลือเพียงความหวังดีที่มีให้กันและกันเสมอ ใช่ ผมควรที่จะเหลือแค่ความหวังดี สุดท้ายผมกลับลืมว่ารักผู้หญิงคนนั้นไปไม่ได้สักที
“ผูกพันขึ้นมา มึงจะทำยังไงวะไอ้ภาค”
“คงไม่”
“กูไม่ได้หมายถึงมึง กูหมายถึงขนม” คำถามของไอ้กัลป์ทำให้ผมเอามือลูบใบหน้าตัวเองสองสามครั้ง “ขนมซื่อมากนะ เธออาจจะไม่เคยถูกเทกแคร์หรือเอาใจใส่มาก่อน ถ้าหากขนมเกิดผูกพันกับมึงจนกลายเป็นความรัก มึงจะทำยังไง”
“ไม่มีทาง” ก็แค่ทำให้ขนมไม่ต้องผูกพันกับผมทางใจ “ผูกพันทางกายก็พอ”
“...”
“ข้อเสนอของกูกับขนม ต้องไม่มีเรื่องความรักเข้ามาเกี่ยวเด็ดขาด”
“แล้วถ้าเกิดมี สมมุติว่ามันมีล่ะไอ้ภาค”
“ทุกอย่างจบ”
อาจจะดูใจร้ายแต่ผมต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลมซะ ก่อนที่ไฟมันจะลุกลามมาถึงตัวของผม จะไม่ยอมให้ไฟความผูกพันเข้ามามีบทบาทในชีวิต ผมไม่จริงจังกับความรักมานานแล้วตั้งแต่ให้กับผู้หญิงคนนั้นไป ดังนั้นจะต้องไม่เกิดเรื่องนี้ระหว่างผมกับขนม หากจะต้องดึงเธอมาเป็นเด็กเสี่ยผมจะเลี้ยงดูเธอ เอาใจใส่เธอ แต่ต้องไม่มีพันธะใดๆ เกิดขึ้นระหว่างเราทั้งสิ้น ทำตัวไม่ดีหรือมีความผูกพันเชิงรักเข้ามาเอี่ยว
ผมพร้อมเขี่ยขนมทิ้งทันที โดยไม่เสียดายเธอด้วยซ้ำ
“มึงหมายถึงจะเขี่ยขนมทิ้งเหรอ สมมุติว่าขนมผูกพันกับมึงมากกว่าทางร่างกาย”
“ใช่”
“แรงฉิบหาย”
“ตรงไหน? คนอื่นกูก็ทำแบบนี้” ยักไหล่ไหวพลางตวัดขาไขว่ห้างกระดิกเท้าไปด้วย “มันเป็นข้อเสนอก่อนตกลงกัน ถ้าขนมไม่ยินยอมกูจะไปบังคับก็ไม่ได้ปะ”
“...”
“ถ้าขนมตกลงเท่ากับยินยอม ไม่มีอะไรต้องคิดมาก”
ผมไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการนั่นคือต้องได้ขนมมาเป็นเด็กในปกครองของตัวเอง ผมต้องทำให้ขนมไม่รู้สึกแปลกหรือคิดมากกับการต้องมาเป็นเด็กเสี่ย เพราะความหมายระหว่างผมกับขนมต้องต่างกันแน่นอน เธออาจจะคิดว่าการเป็นเด็กเสี่ยคือการขายตัวแน่ แต่เพิ่มระดับเป็นการขายตัวแบบพรีเมี่ยม ซุกเป็นเมียน้อยเมียเก็บ ความจริงผมยังโสดอยู่ไม่ได้แต่งงานหรือมีคนรัก
“แล้วมึงแน่ใจเหรอว่าขนมจะยอมรับข้อเสนอ ขนมอาจจะมีแฟนหรือคนรักอยู่แล้วหรือเปล่า”
“ไม่มีหรอกมั้ง” คำลงท้ายเสียงสูงจนไอ้กัลป์เบ้ปากเล็กน้อย
“เคยถามเจ้าตัวหรือยังเถอะ มาบอกด้วยความมั่นใจระวังจะหน้าแตกโดนผัวขนมชกหน้า” ไอ้กัลป์พูดแบบนี้ทำเอาผมลังเลเลยแหะ แต่จำได้ว่าผมเคยถามเกรซไปหรือเปล่าก็จำไม่ได้ ไม่เป็นไรเอาไว้ถามคืนนี้ดีกว่า พอพูดถึงคืนนี้ปุ๊บอาการปวดตรงเอวสอบก็ปวดแปลบขึ้นมาจนต้องเอามือกดนวดคลึงเล็กน้อย “เป็นอะไรของมึง นวดเอวทำไม”
“ปวดอะดิ”
“ไปซอยเอวใส่ใครมาถึงได้ปวด?”
“ซอยเหี้ยอะไร ล้มในห้องน้ำที่ห้าง”
“ห๊ะ!” ไอ้กัลป์แหกปากลั่นเสมองไอ้เฟยที่นั่งจิบเหล้าและฟังดนตรีที่นักร้องกำลังบรรเลงแบบสบายๆ “ไอ้ภาค มึงยังไม่แก่นะ มึงลื่นล้มได้ไงกูถามจริง”
“ขนมเองค่ะเสี่ยกัลป์ที่ทำให้เสี่ยภาคต้องเจ็บตัว”
คนที่อยู่ในบทสนทนาก่อนหน้านั้นมาหยุดข้างๆ ผม ขนมเม้มริมฝีปากตัวเองและมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนักเมื่อเห็นว่าผมเอามือนวดเอวตัวเอง ผมรู้นะว่าเธอรู้สึกผิดแค่ไหนพอเห็นแล้วก็เอ็นดูเป็นบ้าเลย ไม่อยากจะคิดว่าตอนดูเอ็นผม จะมีสีหน้ายังไงนะแค่เห็นหน้าซื่อๆ ตาใสๆ ก็รู้สึกร่างกายกระชุ่มกระชวยเป็นบ้า
“นี่ไปเล่นบทละครน้ำเน่าพระนางล้มใส่กันในห้องน้ำ หมายความว่ายังไง”
“พอดีขนมไปทำความสะอาดที่ห้องน้ำห้างค่ะ เสี่ยภาคเข้าไปตอนที่ขนมกำลังทำความสะอาดก็เลยเกิดอุบัติเหตุ” คนตัวเล็กอธิบายให้ไอ้กัลป์ฟัง แน่นอนว่าพอมันฟังปุ๊บก็ถึงบางอ้อ
“ยังกับละครเลยเนอะ ล้มใส่กันเกิดปิ๊งกัน”
“ประสาทนะมึง” ผมแยกเขี้ยวใส่ไอ้กัลป์ที่หัวเราะชอบใจ “บาร์ปิด ฉันรอ”
“ค่ะ งั้นขนมขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”
“นัดกันไปไหนวะ” ให้หลังขนมไปต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาในบาร์ ไอ้กัลป์ก็รีบถามทันทีด้วยความสงสัย
“นวด”
“นวด?”
“มึงก็เห็น เอวกูระบมมาก” อันนี้จริงนะ เพราะล้มแบบไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยเลยไม่ได้เกร็งไง ดีหัวไม่ฟาดพื้นตายก็ดีแค่ไหนแล้ว “รองเท้าที่ขนมใส่ กูเพิ่งซื้อให้”
“ขนมรับด้วยเหรอ”
“กูบังคับไง ต่อให้ขนมเกรงใจแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องรับ ผู้ใหญ่ให้ของจะปฏิเสธก็ไม่ใช่ปะ” เพราะแบบนี้มันก็เลยไปข้ออ้างให้ขนมต้องยอมจำนนคือหนึ่งทำผมเจ็บตัวและข้อสองคือเกรงใจเรื่องรองเท้าที่ผมรูดซื้อให้ห้าหมื่น “เงินล่อไม่ได้ผล ก็ต้องเอาตัวเองล่อ ถึงเวลาเรือนร่างกูต้องออกโรงแล้วไอ้กัลป์”
“คนอื่นกูไม่เห็นมึงทุ่มเทขนาดนี้เลยนะไอ้ภาค”
“แล้วคนอื่นยากเหมือนขนมไหมล่ะ?” มันส่ายหน้าไปมา “เพราะฉะนั้นทำอะไรถึงต้องเนียนๆ ไง พลีพล่ามแล้วขนมเตลิดไป จบเหมือนกรณีมะนาวนะ”
“อย่าลืมถามขนมด้วยล่ะว่ามีแฟนหรือยัง ถ้ามีแล้วมึงแห้วแน่”
“เออ” ไม่สนับสนุนผมแล้วมันยังจะแช่งผมอีกนะไอ้เพื่อนเวร!
[50%]
----------------------------------------------------------
