บทที่ 5 เสือร้าย - 4 หงุดหงิด
พี่เสือจ้องหน้าฉันนานพอสมควรก่อนจะสบถในลำคอ ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไม
“หึ”
“ไปตอนนี้เลยไหมคะ” ฉันไม่ได้คิดอะไรมากกับคำถามขอบตัวเอง ใช่ว่าไม่เคยขึ้นคอนโดของพี่เสือสักหน่อย ก่อนหน้านี้ก่อนไปเรียนฉันชอบซื้อน้ำเต้าหู้ไปให้
“รู้ไหมว่าตอนนี้เหมือนเธอกำลังเสนอตัวให้ฉัน”
“จะ... ใจ๋ไม่ได้ทำแบบนั้นนะ กะ... ก็พี่เสือบอกเองนี่” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควันเมื่อถูกกล่าวหาในเรื่องที่ไม่จริง
“ไม่ต้องทำตัวใสซื่อ ในเมื่อเธอแสดงออกมาชัดเจนแล้วว่าอยากได้ฉันขนาดไหน”
“ใจ๋ชอบพี่เสือ แต่ไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นเลยนะคะ”
“หึ!!”
“ขอเวลาให้ใจ๋ได้ทำให้พี่เสือชอบได้ไหม เปิดโอกาสให้ใจ๋หน่อยได้ไหมคะ” มันอาจจะดูน่าตลกที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอผู้ชายก่อน แต่ทำยังไงได้ในเมื่อฉันชอบพี่เสือจริง ๆ
“ที่ผ่านมามันยังไม่ชัดเจนอีกรึไงว่าฉันไม่เคยคิดอะไรกับเธอเลย”
“เพราะพี่เสือไม่เคยเปิดโอกาสให้ใจ๋เลยต่างหาก”
คนตัวสูงพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ราวกับการพูดคุยกับฉันมันเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดเอามาก ๆ
“กลับไปซะ ถ้าไม่กลับก็ดูแลตัวเองดี ๆ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันจะไม่เข้าไปช่วยเธออีก”
“พี่เสือเป็นห่วงใจ๋ใช่ไหม” ฉันยิ้มออกมา เพียงแค่คำสั่งแค่นี้มันก็ทำให้คิดไปเองว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นห่วง
“ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงใช่… ห่วงในฐานะน้องสาว”
เย็นชาจัง ทั้งสายตาและคำพูด มันเหมือนยิ่งเราใกล้กันฉันก็ยิ่งห่างไกลออกไป การพยายามที่จะพูดคุยมันยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่
“โอเคค่ะ ใจ๋จะไม่กวนใจพี่เสืออีก”
“ดี”
“เพราะยังไงพี่เสือก็หนีใจ๋ไม่พ้น”
หัวคิ้วหนาขมวดชนกัน ก่อนจะตวาดถามเสียงเข้ม “อะไรอีกฮะ!!”
“เราต้องหมั้นกันไงคะ ใจ๋น่ะดีใจที่สุด” ฉันตั้งใจเอ่ยคำยั่วโมโหออกไป เพราะไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้งพี่เสือก็ยังแสดงท่าทางไม่ต้อนรับไม่อยากคุยดีนัก ให้มันเป็นอย่างที่ควรจะเป็นไปแล้วกัน
“ใจ๋!!!”
“จ๋ายก็รู้เรื่องแล้วนะคะ ฝากยินดีกับเราสองคนด้วย”
“ถ้าไม่อยากให้ฉันใจร้ายกับเธอไปมากกว่านี้ก็หุบปากซะ”
“ตั้งแต่วันนั้นก็ใจร้ายกับใจ๋ตลอดเลยนี่ ร้ายกว่านี้ใจ๋ก็รับมือไหวค่ะ”
จู่ ๆ พี่เสือก็ยิ้มมุมปากก่อนจะกระชากแขนฉันอย่างแรงจนเซมากระแทกกับแผงอกแกร่ง ก่อนจะก้มลงมาพูดด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้ขนลุก
“หึ!! แน่ใจว่ารับไหว”
“…”
“ถ้าฉันเอาจริงขึ้นมาเธอคงรับมือไม่ไหวหรอก”
“จะ... ใจ๋เจ็บ” ฉันนิ่วหน้าขมวดคิ้วเพราะแรงบีบที่แขนนั้นมันทำให้ปวดหนึบ จากนั้นก็พยายามดิ้นเพื่อให้คนตัวสูงปล่อย
“ไอ้เสือ” เสียงของพี่โซ่ทำให้พี่เสือผละตัวออกจากนั้น ก่อนจะหันไปมองเพื่อน
“อ้าวน้องใจ๋ มาตั้งแต่เมื่อไร”
“พะ... เพิ่งมาค่ะ”
“มาเที่ยวกับใคร ไปนั่งกับพวกพี่ไหม” ฉันมองพี่เสือแต่ไม่ทันได้อ้าปากตอบรับคำชวนจากพี่โซ่ก็มีเสียงแทรกขึ้นมาซะก่อน
“มึงจะชวนเพื่อ?”
“ก็กลัวน้องไม่มีเพื่อนดื่ม”
“ให้แดกคนเดียวไปดิ”
“ไอ้เสือ มึงหยาบคายกับน้องเกินไปแล้ว”
“กูไม่ได้ขอให้มา”
“ใจ๋กลับก่อนดีกว่าค่ะ ดึกแล้วเดี๋ยวพ่อดุ” ฉันพูดตัดบทเพราะไม่อยากได้ยินคำพูดร้าย ๆ อะไรจากคนที่เคยใจดีอย่างพี่เสืออีก
จริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจจะกลับเร็วขนาดนี้หรอก แต่พอได้พูดคุยกับพี่เสือในครั้งนี้ใจมันตั้งรับไม่ไหว ขอกลับไปตั้งหลักก่อนก็แล้วกัน หากฝืนอยู่ต่อมันอาจจะแย่กว่าเดิมก็ได้
เพราะเวลาดื่มฉันมักจะกลายเป็นคนขี้หวง พอเห็นผู้หญิงเข้าไปเกาะแกะพี่เสือ ก็กลัวจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ แค่นี้ก็กลายเป็นคนไม่ดีในสายตาเขาไปแล้ว อย่าให้มันแย่มากไปกว่านี้เลย
Talk - เสือ
“หัวเสียอะไรขนาดนั้นวะไอ้เสือ น้องก็กลับไปแล้ว” ไอ้โซ่ถามขณะที่ผมกำลังสูบบุหรี่ และมองรถของผู้หญิงที่ทำให้หงุดหงิดขับผ่านหน้าไป
“ลองมาถูกบังคับให้หมั้นแบบกูดูแล้วมึงจะเข้าใจ”
“ไอ้ฉลามบอกกูว่าน้องไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน”
“แต่ใจ๋ตั้งใจเลือกกู” ผมพ่นควันบุหรี่ออกมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด
“มึงเคยเอ็นดูน้องมาก ๆ ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปขนาดนี้”
“กูเอ็นดูเหมือนน้องสาว ไม่ได้อยากจะหมั้น”
“ไม่ตกหลุมรักน้องเลยเหรอ ใจ๋ก็ดูชอบมึงมาก ๆ”
“น่ารำคาญ มึงจะถามเอาอะไรนักหนาในเมื่อคำตอบกูก็เหมือนเดิม”
“ถ้ามึงไม่เต็มใจขนาดนั้นทำไมไม่ลองคุยกับที่บ้านดู”
“ครอบครัวกูกับใจ๋ทำธุรกิจร่วมกันหลายอย่าง พ่อกูไม่กล้าขัดหรอก พูดไปกูก็โดนบ่น ยิ่งแม่กูตอนนี้คงไปหาฤกษ์ไว้รอแล้ว”
“กูเข้าใจมึง แต่กูก็เข้าใจน้องเหมือนกัน”
“มึงควรเข้าใจแค่กู”
“เอ้าไอ้นี่!! ถ้ากูต้องหมั้นกับน้องใจ๋นะกูคงหลับฝันดีทุกคืน น้องน่ารักฉิบหาย ตัวเล็ก ๆ ตากลม ๆ ผิวขาว ๆ ปากขมพู ถ้าไม่ติดว่าน้องชอบมึงกูจีบไปแล้ว”
“จีบดิ กูไม่ถือ”
“มึงจะให้กูจีบคู่หมั้นตัวเอง?”
“มึงทำได้ไหมล่ะ ทำให้ใจ๋ชอบมึง จะได้เลิกยุ่งกับกูสักที” ผมบอกไปอย่างไม่รู้สึกอะไร ถ้ามันทำให้ใจ๋ชอบได้ก็เป็นผลดีกับผมเหมือนกัน
“ไอ้สัส!! ถ้ากูชอบน้องขึ้นมาจริง ๆ แล้วน้องต้องหมั้นกับมึงคิดว่ากูจะทำใจได้รึไง”
“…”
“น้องสนใจแค่มึงเสือ กูเปลี่ยนใจใจ๋ไม่ได้หรอก”
“กูต้องเหี้ยขนาดไหนใจ๋ถึงจะเลิกชอบ”
“กูกลัวว่ากว่าจะถึงวันที่ใจ๋เลิกชอบมึง วันนั้นมึงอาจจะชอบน้องกลับอะดิ”
