บทที่ 11 น้ำตกสีชมพู

รถแวนของ ผอ.ทัพฟ้าจอดยังโรงรถบริเวณบ้านไม้ของภาคี แฟนหนุ่มอนาคตไกลของลูกสาวจึงเดินมาต้อนรับอีกครั้ง

"ผมจะพาไปดูห้องนอนครับ"

"อืม บ้านสวยมากเลย ภาคี แล้วนี่เธอปลูกเองเหรอ" ผอ.ทัพฟ้ามองความใหญ่โตของบ้านไม้สไตล์แปลกตาที่เหมือนกับบ้านฝรั่งในต่างประเทศ

"ครับ ผมเป็นคนออกแบบเองแล้วก็ควบคุมการก่อสร้างเอง"

"โห คนเก่ง เก่งสุดยอด" ครูนับเก้าชมไม่ขาดปาก แต่สามีด้านข้างกลับทำหน้าจ๋อยใส่ "ไม่ต้องเลยค่ะ พี่ฟ้าต้องง้อนับ เชอะ งอนแล้ว"

"อ้าว เดี๋ยวค่ะแม่" เหนือฟ้าวิ่งตามแม่เข้าไปในบ้าน จึงเหลือเพียงลูกผู้ชายต่างวัยทั้งสองคนที่กำลังยืนจ้องตาทำสงครามเย็นกันอยู่

"ผมช่วยให้อาคืนดีกับคุณแม่ได้นะครับ ถ้าอยากให้ผมช่วยจัดดินเนอร์พิเศษให้ ผมก็ทำให้ได้หมด" ภาคียื่นข้อเสนอเอาใจพ่อของแฟนสาว

"งั้นจัดดินเนอร์กับหานักสีไวโอลินให้ฉันหน่อย" ผอ.ทัพฟ้ายิ้มแล้วตบไหล่เจ้าของไร่

"แค่นี้เองเหรอครับ ผมนึกว่าจริง ๆ แล้วอาจะมาจับผิดผมซะอีก"

"อาไม่กล้าขออะไรเธอมากหรอก ภาคี แล้วที่เดินทางมาด้วยก็ไม่ได้จะมาจับผิดอะไรเธอกับยัยเหนือ แค่หาที่เหมาะ ๆ ง้อแม่นับเขาเท่านั้นเอง แต่จะทำอะไรกันก็อย่าลืมป้องกันให้ดี แล้วก็เรียกพ่อ เธอไม่ต้องเรียกอาแล้ว ไปเข้าบ้านกัน" ผอ.ทัพฟ้าหนุ่มใหญ่สไตล์โอปป้าเพราะมีเสี้ยวเกาหลีจากฝั่งพ่อโอบไหล่ภาคีเข้าไปในบ้านด้วยกัน

"ขอบคุณนะครับ คุณพ่อ" ภาคียิ้มอย่างโล่งอก อย่างน้อยพ่อของเหนือฟ้าก็ไม่ได้คิดจะมาเป็นไม้กันหมาลูกสาว แต่ที่ตามมาเพราะต้องการหาเวลาง้อเมีย

หนุ่มสาวสองคนเลือกนอนชั้นสองของบ้าน ส่วนผู้หลักผู้ใหญ่ที่กำลังตะบึงตะบอนใส่กันอยู่เลือกที่จะนอนชั้นล่างแทน

"เหนือพร้อมไปเที่ยวน้ำตกรึยัง" ภาคีเคาะประตูเรียก

"พร้อมค่า ไปกันเลย" เหนือฟ้าเดินออกมาในชุดบอดีสูทเหมือนจะไปดำน้ำลึก ผมสีดำถูกรวบเก็บในหมวกคลุมผมอาบน้ำลายกบ จนภาคีถึงกับยกมือป้องปากเพื่อกลั้นขำ

"ฮ่าฮ่า" เจ้าของไร่รีบเดินหนี หญิงสาวหลุบตาสำรวจดูสภาพตัวเองว่ามีอะไรแปลกตาจนทำให้เขาต้องเดินหนีเพื่อไปหาที่ระบายความขบขัน

"พี่คี เส้นตื้นจังนะคะ ขำอะไรเหนืออะ"

"ก็...พี่จะพาไปเล่นน้ำตก ไม่ได้จะพาดำน้ำนะครับ ทำไมเหนือไม่หาเสื้อผ้าที่มันสบายตัวกว่านี้"

"เหนือก็แค่อายพี่คี" เหนือฟ้าพูดพึมพำทำหน้าจ๋อย

"อายอะไร เหนือออกจะน่ารัก" ภาคีบีบแก้มก้อนนิ่ม ๆ ของเหนือฟ้า ถ้าไม่ติดว่าเขาอยากสานสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป ป่านนี้แก้มพอง ๆ สองข้างคงโดนเขาฟัดทุกวันแล้ว

"งั้น เหนือไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวพี่ไปรอข้างล่างนะ"

"ค่ะ" เหนือฟ้ายิ้มรับแล้วหายกลับเข้าไปเปลี่ยนเป็นเสื้อเกาะอกผ้ามัดย้อมสีชมพู ช่วงขาอวบขาวสวมกางเกงผ้ามัดย้อมขาสี่ส่วนสีเดียวกัน คว้าหมวกสานปีกกว้างมาใส่แทนหมวกคลุมอาบน้ำ เดินตรงไปหาภาคีที่กำลังยืนเล่นกับควายเผือกที่ชื่อบะผางอยู่ข้างรถ

"พร้อมแล้วใช่ไหม" ภาคีหันไปหาแฟนสาวที่อยู่ในชุดสีสันสดใสท่อนบนโชว์ผิวขาวราวหยวกกล้วยจนก้อนเนื้อในอกรู้สึกว้าวุ่นไปหมด

"เป็นไงคะ ถูกใจพี่คีรึยัง" ปลายรองเท้าแตะเขย่งถามคนตัวสูงพลางจับหมวกไม่ให้ปลิวหลุดจากศีรษะเพราะกระแสลมแรงในไร่พิทักษ์มหิงสา

"ถูกใจมาก" โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่คนตัวเล็กกว่า

ไม่ไกลจากไร่ รถจี๊ปของภาคีก็เดินทางมาถึงน้ำตกที่ไหลพาดผ่านไร่ ทำให้กลายเป็นจุดตั้งแคมป์และกางเต็นท์เล็ก ๆ ที่เริ่มนิยมในหมู่นักท่องเที่ยวมากขึ้น

"ทำไมไม่มีคนเลยล่ะคะ" เหนือฟ้ามองหาคนอื่น ๆ

"พี่ปิดบริการโซนนี้ชั่วคราวน่ะ"

"อ๋อ เพราะพี่คีกำลังเริ่มสร้างรีสอร์ตใช่ไหมคะ" เหนือฟ้าสังเกตเห็นป้ายที่ปักไว้ข้างต้นไม้ว่าอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง

"ครับ ดังนั้นส่วนใหญ่จุดนี้ก็จะเปิดให้แค่คนในครอบครัวเท่านั้น"

"แต่เหนือไม่ใช่ครอบครัวพี่คีสักหน่อย"

"ตอนนี้ยังไม่ใช่ อนาคตอาจจะใช่ก็ได้" เขายิ้มแล้วหยิบเตาปิ้งย่างขนาดพกพาออกมากาง พร้อมกับเก้าอี้สนามแบบพับนั่งได้สองถึงสามคน

"มันจะไม่หักอีกใช่ไหมคะ" เหนือฟ้าลังเลที่จะนั่ง แต่อยู่ดี ๆ เขาก็รวบเอวเธอเข้าไปนั่งบนตัก เรียวแขนอวบขาวไขว่คล้องหลังคอคนขี้แกล้งด้วยความตกใจ

"จะลองนั่งโยกบนตัวพี่ดูก็ได้นะ ดูสิว่ามันจะหักไหม" ดวงตาสีดำสนิทเขม็งมองเข้ามาในดวงตา ทำให้เหนือฟ้าไม่กล้าแม้แต่จะขยับเนื้อขยับตัว

"โยกบนตัวพี่คี มันเหมือนกับ..เอ่อ" เหนือฟ้าพูดเสียงเบา

"เก้าอี้สนามตัวนี้รองรับน้ำหนักได้ถึงสองร้อยโล น้ำหนักเราสองคนรวมกันก็ยังไม่ถึงอยู่ดี"

"อ้อ ดีค่ะ โคตรแข็งแรงเลย" คราวนี้เหนือฟ้ากลั้นใจลุกขึ้น เพราะขืนนั่งต่อไปก็กลัวจะเลยเถิด

"ระหว่างรอถ่านร้อน ไปเล่นน้ำกันก่อนดีกว่าแล้วค่อยขึ้นมากินบาร์บีคิว" ภาคีเดินนำเหนือฟ้าไปที่ลำธารไหลเชี่ยว เดินลุยน้ำลงไปอยู่กึ่งกลางธารน้ำใสแจ๋ว ยื่นมือให้อีกฝ่ายจับ

"ขอบคุณค่ะ" พอจับได้ปุ๊บ ภาคีก็ดึงตัวเหนือฟ้าเข้าไปหาอย่างเร็ว หญิงสาวกลัวเสียหลักจึงได้รวบกอดตัวเขาแน่น

"เป็นอะไรรึเปล่า" เขาก้มลงถาม กะพริบตาปริบ ๆ เหมือนไม่รู้สึกรู้สา

"โอเคค่ะ" เหนือฟ้ายิ้มแล้วดันอกภาคีออก เริ่มเดินลุยน้ำด้วยตนเอง ภาคีสบโอกาสยกโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพและคลิปของสาวอวบผู้น่ารักของเขาไว้จำนวนมาก แล้วเดินไปสะกิดไหล่

"เหนือเซลฟีกับพี่หน่อย"

"จะดีเหรอคะ"

"ทำไม แฟนจะขอถ่ายรูปเก็บไว้ดูก็ไม่ได้เหรอ" เขาทำแก้มป่องพองลม

"ได้ค่ะ" เหนือฟ้ายิ้มแล้วยื่นหน้าเข้ามาในกล้องโทรศัพท์ แต่จู่ ๆ เธอก็อยากหอมแก้มเขา ช่วงที่เขากำลังกดชัตเตอร์ เธอก็เลยหันไปจุ๊บแก้มเขาให้ไวที่สุด ภาคีตะลึงก่อนฉีกยิ้มให้บะหนุนน้อยตัวแสบ

"ไม่ยุติธรรมนี่นา หอมพี่คนเดียวเลย ให้พี่หอมบ้างสิครับ" เขาอ้อนแล้วเริ่มกดถ่ายรูปใหม่ แต่คราวนี้เขาเลือกอัดคลิปวิดีโอ เพราะเขาชอบเก็บภาพเคลื่อนไหวของเหนือฟ้าไว้มากกว่า พอเขาหอมแก้มเธอจนจมูกฝังมิดลงไป เหนือฟ้าก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขทันที

"เหนือหิวแล้วค่ะ ไปกินกันเถอะ" เหนือฟ้าลากแขนภาคีไปที่เตาปิ้งย่างจิ๋ว ทั้งสองช่วยกันย่างบาร์บีคิวเกือบสามสิบไม้ แล้วอยู่เล่นน้ำด้วยกันสองคนจนตะวันตกดิน