บทที่ 2 ตุ่มน้ำที่บ้านไม่พอใช้

เหนือฟ้าเดินสะบัดสะบิ้งเตรียมเรียกรถกอล์ฟของรีสอร์ตตรงกลับห้องพัก แต่ภาคีเร็วกว่าเพียงแค่ฝ่ามือใหญ่หนายึดข้อมือเธอไว้ กระชากให้หันกลับไปด้วยกำลังเล็กน้อย ตัวของเธอก็ปะทะกับกล้ามอกแน่นเข้าอย่างจัง

"จะไปไหน"

"จะกลับห้องพักค่ะ เหนือไม่หิวแล้ว"

โครก!!! คราก!!!

อยู่ดี ๆ ไอ้ท้องบ้าก็เกิดทรยศขึ้นมา มิหนำซ้ำยังร้องซะเสียงดังน่าเกลียด

ภาคีเม้มปากแน่นพยายามกลั้นขำ

“อยากขำก็ขำไปเถอะค่ะ” เหนือฟ้าสะบัดหน้าหนีด้วยความขุ่นเคือง แต่ยังไม่ทันจะก้าวขาหนี ก็ต้องชะงักเมื่อวงแขนแข็งแรงของเขารวบเอวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอก้มลงมองแขนบึกบึนนั่นด้วยหัวใจที่เต้นแรงอย่างไม่เต็มใจนัก เขาทำให้เธอต้องยืนตัวเกร็งอยู่ในอ้อมกอดกึ่งบังคับ กึ่งอะไรบางอย่างที่เธอไม่กล้าจะนิยามไปมากกว่านี้

"ตอนเด็ก ๆ เหนือคงจำไม่ได้ว่าขี่หลังพี่ประจำ อ้อนให้พี่อุ้มอยู่บ่อย ๆ" ภาคีรำลึกความหลังสมัยเหนือฟ้ามาวิ่งเล่นอยู่ในไร่ชาบนดอยของเขานานร่วมเดือน ในช่วงที่พ่อแม่ของเธอแวะมาพักผ่อนหย่อนใจที่นี่

"เด็กขนาดนั้นใครจะจำได้ ยังไงเหนือขอร่างกายคืนด้วยค่ะ" สาวอวบจิกตาขวางใส่อย่างเอาเรื่อง

"ทำไมรู้สึกไม่ค่อยอยากคืนซะแล้ว" ภาคีโน้มหน้าลงต่ำ เสี้ยวหน้าขาวสะอาดแนบชิดจนริมฝีปากเฉียดใกล้หน้าผากเธออย่างน่าหวาดเสียว เหนือฟ้าสะดุ้ง รีบผงะตัวหนี แต่แขนแข็งแรงนั้นกลับรั้งเธอไว้แน่นกว่าเดิม

"พี่ภาคี!"

"น่ากลัวจัง โอเค ปล่อยก็ได้" เขาทำทีจะยอม แต่ทันใดนั้นกลับเปลี่ยนท่าทาง ยกตัวเธอขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย

"นี่....พี่คีปล่อย อุ้มเหนือทำไม ปล่อยสิคะ"

แต่คนอุ้มกลับเดินหน้านิ่งอย่างสบายอารมณ์ พาเธอลอยลิ่วกลับขึ้นไปยังบ้านเนินเขาอย่างชิล ๆ

"อย่าดื้อสิ พี่ไม่ชอบเด็กดื้อ" เขาพูดพลางยิ้มมุมปาก

"ใครดื้อกัน ที่บอกให้ปล่อยเพราะเป็นห่วงต่างหาก เหนือกลัวพี่จะปวดแขน"

"พี่เล่นเวต น้ำหนักตัวแค่นี้ ไม่ทำให้ปวดแขนหรอกครับ บะหนุนน้อย"

"คะ.....เรียกเหนือว่าอะไรนะ"

“บ่าหนุนหรือบะหนุนน้อย" ภาคีก้มกระซิบข้างหู เหนือฟ้าขนลุกเกรียว "หมายถึงขนุนเหรอ"

"ครับ พี่ชอบกินขนุน" เขากล่าวโดยไม่สบตา แต่คนฟังกลับหัวใจเต้นตึกตักจนพูดอะไรไม่ออก

ชายหนุ่มอุ้มเหนือฟ้ามาวางลงบนเสื่อ โดยมีสายตาทุกคนจดจ้องมองอย่างลุ้นระทึก "ผมขอความกรุณาอนุญาตให้ผมกินหมูกระทะกับน้องสองคนได้ไหมครับ"

ภาคีถามด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่ไม่ทันที่เหนือฟ้าจะทันได้ค้านอะไร ทุกคนในวงทั้งพ่อแม่ของเขา พ่อแม่ของเธอ รวมถึงราตรี ทุกคนต่างพยักหน้ารับอยางพร้อมเพรียงกัน

"กินกันเถอะ พี่ก็หิวเหมือนกัน" ภาคีอมยิ้มแล้วคีบมันหมูก้อนโตวางลงบนเตาร้อน ๆ ก่อนจะรินน้ำซุปรอบขอบกระทะอย่างคล่องมือ

แม้เหนือฟ้าจะยังมีฟอร์มอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยื่นมือออกไปหยิบผักมาช่วยวางลงในช่องน้ำซุป พร้อมกับหยิบเนื้อหมู ไก่ ลูกชิ้น และอาหารทะเลมาวางเรียงเต็มกระทะ

“ระวังมันกระเด็นนะ” เขาเอียงตัวมากระซิบเบา ๆ ข้างหู จนไอร้อนจากเตาไม่ร้อนเท่าไอร้อนจากลมหายใจของเขา

“เหนือไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้น” เธอตอบ พลางหยิบตะเกียบคีบหมูอีกชิ้นลงเตาอย่างตั้งใจ

"เอาน่า รอกินเฉย ๆ เถอะเดี๋ยวพี่ทำเอง" เจ้าภาพคีบหมู คีบนั่นคีบนี่จนพูนถ้วย

"เห็นเหนือเป็นหมูหรือไง ตักให้ซะเยอะแยะ"

"ไม่ใช่หมู แต่เป็นขนุนลูกกลม ๆ" เขาบอกแล้วคีบหมูบนกระทะมาเป่าให้หายร้อนแล้วจุ่มลงในถ้วยน้ำจิ้มยื่นไปตรงหน้าของเหนือฟ้า

"ในถ้วยนี่ก็มี เหนือกินเองได้ค่ะ"

ภาคีรีบดึงถ้วยของสาวอวบมาไว้ฝั่งตนเอง "เป็นถ้วยพี่แล้ว"

"เอ๊ะไอ้..." กะว่าจะด่าสักหน่อย แต่เห็นเขาทำหน้าจ๋อยใส่ก็เลยต้องรีบรูดซิบปาก "เป็นอะไรคะ"

"เปล่า..." เขาดึงตะเกียบที่คีบหมูให้เธอกลับไปใส่ปากตนเอง แล้วหยิบถ้วยของเธอมาส่งคืน

สงสัยจะโกรธ คนอะไรตัวก็ใหญ่ ใจยังกะลูกหมา

ครืด!! ครืด!!

ภาคีกดรับโทรศัพท์ "จ๋า"

แค่คำว่าจ๋าคำเดียว หัวใจเธอก็ตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ว คนที่โทรมาต้องเป็นแฟนแน่ ๆ

เหนือฟ้ายัดหมู ยัดผัก ยัดแมงกระพรุนจนเต็มปาก ภาคีที่กำลังคุยโทรศัพท์ถึงกลับชะงักงันมองดูอย่างยิ้ม ๆ แล้วรีบลุกไปคุยโทรศัพท์ให้จบ "จะกินให้ตัวแตกไปเลย ไม่ลงไม่ลดแล้วน้ำหนัก จะกินให้เป็นขนุนร้อยโลเลยคอยดู"

ห้านาทีผ่านไป

คนตัวสูงกลับมานั่งที่เดิมแต่เหนือฟ้ากลับไม่อยู่ "พี่ไนท์ครับ เหนือไปไหนเหรอ"

"อ๋อ ไปเข้าห้องน้ำจ้ะ"

"ฮึก...ฮึก ท้อชะมัด เสียใจทีไรกินจุทุกที" หญิงสาวสะอึกสะอื้นอยู่ตรงพงหญ้าข้างห้องน้ำ ขณะที่ตนเองกำลังสิ้นหวังท้อแท้ เสียงเตือนของแอปในโซเชียลก็ดังขึ้น

"เหมือนแกเลยอะ" เพื่อนที่คณะคนหนึ่งแท็กรูปหมูป่าส่งมาให้เธอในแอปยอดฮิต

ภาคีเดินตามหาเห็นเหนือฟ้ากำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในมุมมืด น้ำตาเปื้อนเต็มดวงหน้า เขาจึงไม่กล้าเข้ามาทัก ทำได้แค่แอบดูอยู่ใกล้ ๆ ไม่ให้เธอรู้ตัว

"ยัยเบญจานี่อีกแล้วเหรอ คำก็หมู สองคำก็หมู" เหนือฟ้ารีบปิดโทรศัทพ์ ภาคีทนดูไม่ไหว ชายหนุ่มรีบเดินเข้ามาแล้วแย่งสมาร์ตโฟนไปจากมือ

"เฮ้ย...พี่คีเอาโทรศัพท์เหนือมา"

เขาไม่ยอมคืนให้แถมยังชูขึ้นเหนือหัว แล้วเอี้ยวตัวหลบ "ขอพาสเวิร์ดเข้าหน้าจอโทรศัพท์หน่อย"

"จะทำอะไรคะ" เหนือฟ้าพยายามจะกระโดดแย่งอุปกรณ์สื่อสารของตนคืนมา

"บอกว่าจะเอาพาสเวิร์ดไง" เร่งด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"261297" เจ้าของโทรศัพท์ตัดสินใจบอกรหัส

ภาคีชะงักเพราะรู้สึกว่ารหัสมันเหมือนวันเดือนปีเกิดของเขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ถาม

เขาเลือกที่จะเข้าไปหน้าโซเชียลมีเดียของเหนือฟ้า และดูที่แท็กล่าสุดเพื่อกดเข้าไปดูโปรไฟล์คนที่หาเรื่องบุลลีบะหนุนน้อย

จากนั้นจัดการแคปหน้าจอและแอดเป็นเพื่อนกับเธอเสร็จสรรพโดยไม่คิดจะขออนุญาตเจ้าของสักคำ ปิดท้ายด้วยการส่งหน้าจอไอจีคู่กรณีของเธอส่งเข้ามาที่แชตของตนอีกที

"อะ...คืน มีแชตพี่แล้วนะ" เขายิ้ม

"พี่คีเอาหน้าโปรไฟล์ของยัยเบญจาไปทำอะไร"

"ทำไมกลัวพี่จะจีบเขาเหรอ"

ภาคีดันไหล่เหนือฟ้าไปติดกับผนัง

"ฮ่าฮ่า ตลกละ ทำไมต้องกลัวด้วยคะ ยังไงเหนือก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว" สาวแก้มยุ้ยรีบมองนั่นมองนี่เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่จุกแน่นอยู่เต็มอก

ภาคีกัดฟันกรอด เขาไม่ชอบเลยที่เธอมักดูแคลนตัวเองอยู่เสมอ ทำไมเด็กคนนี้ชอบเหยียบย่ำตัวเองนัก

"สู้ไม่ได้ตรงไหน"

"หุ่นเหนือยังกะตุ่มขนาดนี้ คนระดับพี่คีของไม่แลเหลียวหรอกจริงไหม"

"เป็นตุ่มไม่ดีตรงไหน จุน้ำได้ตั้งเยอะ"

"จุน้ำ...น้ำอะไร"

"น้ำฝนไง คิดว่าน้ำไหน"

"เปล่านี่ ไม่ได้คิดว่าน้ำอะไรค่ะ" สาวแก้มยุ้ยหลบหลีกสายตาร้อนแรง

ขณะที่สันกรามหล่อคมทะยานต่ำลงมาคลอเคลียแนบชิดขมับ "สนใจไปเป็นตุ่มเก็บน้ำฝนบ้านพี่ไหมล่ะ"

เหนือฟ้ารีบตวัดมองอย่างไม่แน่ใจ "เรื่องอะไรต้องเป็นตุ่มใส่น้ำบ้านพี่คีด้วย”

“ก็ตุ่มบ้านพี่ไม่พอใช้"

ปลายจมูกโด่งสาละวนอยู่แถวเรือนผมหอม

“ก็ไปซื้อเอาสิ พิลึกคน”

“ก็ไม่อยากซื้ออะ” ภาคีดึงหน้าออกแล้วเล่นหูเล่นตาใส่ แต่สีหน้าท่าทางของเขา มันหล่อจนบาดจิตบาดใจเธอไปหมด ขืนยังสนทนากับเขาอยู่แบบนี้ เขาต้องจับได้แน่นอนว่าเธอเป็นแฟนคลับลับ ๆ ที่ไม่ยอมเปิดเผยตัวตน

"เอ่อ...เหนืออยากกลับห้องแล้วค่ะ" สาวอวบเลิ่กลั่กทำท่าจะวิ่งหนี แต่เรียวแขนของภาคีกลับยื่นมากั้นขวางลำตัวของเธอไว้

"ถึงกับชวนเข้าห้องเลยเหรอ น่ารักจัง" เขาพูดพลางยิ้มขำ ๆ ราวกับจะหยอกล้อ

"บ้า....พี่คีอะบ้า เหนือบอกว่าจะกลับห้อง เหนือจะอาบน้ำ เหนือเหม็นหมูกระทะ ใครจะชวนพี่คีเข้าห้องกัน คิดบวกเกินไปหรือเปล่าคะ"

ริมฝีปากแดงเหยียดยิ้มนึกสนุกที่ได้แหย่ให้ขนุนน้อยแตกตื่น

"ล้อเล่นน่า พี่แค่จะไปส่งเฉย ๆ ป่านนี้คนอื่นคงกลับห้องกันหมดแล้ว อีกอย่างตอนนี้ก็มืดมากแล้วด้วย ถ้าปล่อยให้เหนือกลับคนเดียว เดี๋ยวเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พี่จะทำยังไง"

เธอเข้าใจความหมายที่เขากำลังจะบอก เขากำลังสื่อว่าเป็นห่วงเธอ แต่กลับไม่ยอมพูดมันออกมาตามตรง