บทที่ 57 โฮงยาน่ากั๋ว

 หูสองข้างของเหนือฟ้าอื้ออึงไปชั่วขณะ ใช่ว่าเพราะความโกรธ แต่เพราะอดตะลึงและทึ่งในความบ้าบิ่นของผู้ชายคนนี้ไม่ได้จริง ๆ 

 "เงียบทำไมล่ะ ประทับใจล่ะสิ" 

 เผียะ! 

 มือเล็กตีลงมาบนกล้ามแขน ภาคีบึนปากแล้วตรึงแม่แก้มพองลมเข้ามาหา "โมโหพี่เหรอครับ" 

 "ก็น่าโมโหอยู่ แต่ขอบคุณนะคะ ฮ่ะ ๆ ๆ พี่คีทำให้เหนือ...