บทที่ 8 ค้นพบความลับ

   เมื่อคืนเหนือฟ้านอนไม่ค่อยหลับเพราะอดคิดไม่ตกเรื่องที่ภาคีบอกว่าเขามีแพลนจะเดินทางเร็ว ๆ นี้

วันนี้เธอก็เลยตื่นตั้งตีห้าครึ่ง ทั้งที่มีคาบเรียนแรกตอนแปดโมง นิสิตสาวอาบน้ำแต่งตัวมองหาชุดนักศึกษาที่เธอแขวนไว้กับตู้ กะว่าจะขอเตารีดของภาคีมาใช้รีดชุดตอนเช้า ทว่าชุดของเธอกลับไม่ได้แขวนไว้ที่เดิม เพราะมันถูกแขวนไว้ที่โต๊ะยืนรีดผ้า

ยิ่งไปกว่านั้นทั้งเสื้อและกระโปรงของเธอก็ถูกรีดจนเนี๊ยบไม่มีรอยยับรอยพับใด ๆ

"ฝีมือพี่คีเหรอ" หญิงสาวพูดพึมพำพลางหยิบชุดนักศึกษามาใส่ แล้วคิดว่าจะทำมื้อเช้าให้เขารับประทาน เขาจะได้รู้ว่าเธอเองก็มีเสน่ห์ปลายจวักอยู่เหมือนกัน

ผ่านไปเพียงสิบกว่านาทีไข่กระทะกับนมจืดก็ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะกินข้าว แต่รอจนหกโมงครึ่งภาคีก็ยังไม่ตื่น เหนือฟ้าจึงเดินไปเคาะห้องทำงาน

"พี่คีคะ พี่คีตื่นหรือยัง"

เพราะเขาไม่ตอบเธอจึงค่อย ๆ บิดกลอนประตูเข้าไปแล้วเดินให้เงียบที่สุด แต่พอเห็นว่าเขานอนหลับฟุบอยู่หน้าจอคอมพ์ จึงเข้าใจว่าทำไมเขาถึงยังไม่ตื่น เหนือฟ้าหยุดที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มองดูบางสิ่งที่เขาทำค้างไว้ ผลปรากฏว่ามันคือเอกสารภาษาญี่ปุ่นล้วน ๆ ซึ่งเธออ่านไม่ออกเลยสักตัว

"พี่คี เหนือมาปลุกไปกินมื้อเช้าค่ะ" เธอเรียก แต่เขากลับเงียบเหมือนเดิม คราวนี้จึงลองแตะแขนเขาดู ทว่ามันกลับร้อนเหมือนไฟ แสดงว่าเขากำลังเป็นไข้ "พี่คีคะ พี่คี"

รอบนี้ทั้งเขย่าแล้วเรียกให้ดังขึ้น ถ้าไม่ตื่นก็คงต้องเรียกรถพยาบาลแล้ว โชคดีหน่อยที่เขาปรือตามอง แถมยังแค่นยิ้มให้อีก

"ตื่นแล้วเหรอ เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งนะ" ภาคียันตัวลุกขึ้น แต่เหนือฟ้าสังเกตเห็นว่าเขากำลังยืนโงนเงนเหมือนคนหมดแรง เธอจึงตัดสินใจประคองเขา เรียวแขนอุ่นโอบคล้องรอบเอวของภาคี ฉีกยิ้มละมุนให้กำลังใจ

"ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวเหนือนั่งรถไฟใต้ดินไปก็ได้ค่ะ พี่คีไปนอนที่เตียงก่อนนะคะ เดี๋ยวเหนือจะเช็ดตัวให้"

ภาคีไม่ตอบแต่พยักหน้ารับแล้วพาตัวเองเดินไปพร้อมกับเหนือฟ้าจนถึงเตียงนอน "พี่คีมียาแก้ไข้ไหมคะ"

"น่าจะอยู่ในลิ้นชักที่โต๊ะทำงานพี่ เหนือลองไปรื้อดูนะ" เขาบอกแล้วนั่งพิงกับเตียง เหนือฟ้าจึงรีบวิ่งไปหายาดังกล่าว หญิงสาวดึงลิ้นชักออกมา แล้วพบยาหนึ่งแผง แต่กลับพบอีกอย่างที่น่าตกใจ

เพราะมันคือพาสปอตที่แนบอยู่กับแฟ้มที่เขียนเป็นภาษาไทยว่า 'ฮอกไกโด' เหนือฟ้าหยุดขบคิดได้ครู่หนึ่ง แล้วเดินกลับไปหาภาคีด้วยความรู้สึกน้อยใจและเสียใจที่เขาไม่ยอมปริปากบอกเรื่องนี้กับเธอ

"ยาค่ะ" เหนือฟ้าส่งยาและน้ำให้คนป่วย ภาคีกลืนยาลงคอด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว "เจ็บคอเหรอคะ"

"ก็นิดหน่อย" เขาส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้เธอ

"เหนือมีลูกอมแก้เจ็บคออยู่ เดี๋ยวเหนือมานะคะ" จังหวะที่เธอกำลังจะลุกจากเตียง กลับถูกมือร้อนจัดของเขาคว้าแขนของตนไว้จนแน่น

"ขอบคุณครับ"

"หายก่อนแล้วค่อยขอบคุณเหนือทีหลังเถอะ"

เหนือฟ้ากลับเข้ามาพร้อมยาแก้เจ็บคอ แต่ภาคีกลับขดตัวอยู่บนที่นอนเพราะพิษไข้ เธอจึงตั้งใจเช็ดตัวให้เขาไปจนถึงเจ็ดโมงครึ่ง แล้วเขียนโน้ตแปะไว้ที่หัวเตียง จากนั้นจึงรีบเดินทางไปเรียน

แม้วันนี้เธอจะมีเรียนแค่สองวิชาแต่กลับรู้สึกว่าหนึ่งชั่วโมงที่นั่งจดเล็กเชอร์ในห้องเรียนกลับยาวนานเหมือนสิบวัน นิสิตสาวเป็นกังวลว่าภาคีจะอาการดีขึ้นไหม เขาจะได้กินข้าวกินปลาหรือยัง จึงพิมพ์แชตส่งไปให้เขาทางข้อความเพื่อถามไถ่อาการป่วย

"ไข้ลดรึยังพี่คี"

"ลดแล้ว" เขาตอบกลับมาสั้น ๆ ตามด้วยอีโมจิรูปหน้ายิ้ม

หลังเลิกเรียนเหนือฟ้าไม่แวะร้านน้ำปั่นเจ้าเดิม ไม่แม้แต่จะเม้าท์กับเพื่อน ๆ ร่วมชั้นเรียนตามปกติเช่นเคย หญิงสาวรีบร้อนเดินทางกลับมายังคอนโด ระหว่างทางกลับมาจึงแวะซื้อน้ำจับเลี้ยงเจ้าเก่ากับราดหน้ายอดผักไปฝากภาคี

ก๊อก! ก๊อก!

เหนือฟ้าเคาะเรียกเจ้าของห้อง ราวห้านาทีเขาก็เดินมาเปิดประตู สีหน้าของเขาดูสดใสขึ้นเล็กน้อยแต่กลับยังมีเลือดฝาดจาง ๆ ฉาบอยู่บนผิวแก้มขาว

"พี่กินไข่กระทะเหนือแล้ว อร่อยมาก" เขาบอกแล้วเดินตามเธอมาที่เคาน์เตอร์ครัว

"งั้นกินมื้อเย็นต่อค่ะ" เหนือฟ้าเทราดหน้ายอดผักใส่จาน พร้อมกับน้ำจับเลี้ยงใส่แก้ว ภาคียืนมองตาปริบ ๆ ขณะที่อีกฝ่ายยกของกินไปที่โต๊ะอาหารเรียบร้อย แต่เขาก็ยังคงยืนทำหน้างงอยู่ "อ้าวมากินสิคะ เป็นไข้จนเบลอไปแล้วเหรอ"

เหนือฟ้าเดินไปฉุดแขนภาคีให้นั่งลงที่เก้าอี้ ส่วนเธอลากเก้าอี้เข้ามานั่งประกบเขาราวกับเฝ้ายักษ์ตัวใหญ่ หญิงสาวจัดการหยิบช้อนส้อมในจานเขาแล้วเลือกหมูกับผักซะส่วนใหญ่ใส่ช้อนเพื่อป้อนเขา

"กินเร็วค่ะ นั่งเฉย ๆ เดี๋ยวเหนือป้อนเอง"

"พี่กินเองได้ครับ" เขาส่ายหัวปฏิเสธ เพราะตอนนี้หัวใจกำลังเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก นี่เป็นครั้งแรกที่เหนือฟ้าอ่อนโยนและดูแลเขาดีขนาดนี้

"ไม่เป็นไรค่ะ ให้เหนือดูแลพี่คีบ้าง เพื่อตอบแทนที่ทำกับข้าวให้กิน ช่วยทำรายงาน แล้วก็ยังรีดชุดนักศึกษาให้เหนือด้วย อ้าปากสิคะ" เหนือฟ้าสั่ง

"งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ" เขายิ้มแล้วอ้าปาก นั่งตัวนิ่ง ๆ รอคอยให้เหนือฟ้าปรนนิบัติ

เหนือฟ้าป้อนราดหน้าให้ภาคีจนหมดจาน แล้วก็ฟาดราดหน้าในจานตัวเองจนหมดภายในสิบนาที ภาคีที่แอบมองอยู่หน้าทีวีจึงแอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาอัดคลิปหญิงสาวเพื่อเก็บไว้ดูส่วนตัว

"เอ้ เอาที่ชาร์ตไปไว้ไหน" ประมาณหนึ่งทุ่มเหนือฟ้าเดินไปหาที่ชาร์ตแบตที่วางลืมไว้บนโต๊ะทำงานของภาคี แต่กลับต้องถอยหลังหนี เพราะเจ้าของห้องกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างใน จึงเลือกที่จะยืนฟังเงียบ ๆ ไม่ให้เขารู้ตัว

"ครับพี่เมฆ รู้แล้วเหรอว่าผมจะไปต่อโทที่ญี่ปุ่น พี่มนต์บอกใช่ไหม สงสัยพ่อจะเอาไปป่าวประกาศ ผมเดินทางวันที่แปดเดือนพฤศจิกาครับ ไม่ต้องเลี้ยงส่งผมก็ได้ สามปีไวจะตายไป"

เหนือฟ้ารีบเดินหนีกลับไปที่ห้อง ปิดประตูล็อกห้องเรียบร้อยเพราะไม่อยากให้คนข้างนอกได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ ทำไมเขาต้องไปเวลานี้ด้วย ไปตอนที่เธอต้องการเขามากที่สุด