บทที่ 1 ตอนที่1

บริษัทคิรินทร์

**"คุณอรุณครับ คุณท่านมาถึงแล้วกำลังจะขึ้นมาครับ”**ผู้ช่วยหนุ่มคนสนิทแจ้งต่อผู้เป็นเจ้านายกับการมาถึงของพรทวีผู้เป็นแม่ ชายหนุ่มวัย32ปีถอนหายใจขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างเหนื่อยหน่ายเพราะรู้ดีการที่แม่ของเขามาหานั้นคงหนีไม่พ้นเรื่องคะยั้นคะยอให้เขาแต่งงาน และเหมือนว่าครั้งนี้ตัวเขาเองก็ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อีกต่อไปแล้ว

“ทิว ถ้าฉันหนีไปต่างประเทศตอนนี้นายว่าทันมั้ย”

“คงไม่ทันแล้วครับดูเหมือนว่าคุณท่านครั้งนี้จะรอบคอบมาก อย่าว่าแต่หนีไปต่างประเทศเลยแค่หนีออกจากห้องทำงานยังยากเลยครับ” พอย้อนถึงวีรกรรมของผู้เป็นเจ้านายที่พยายามหลบเลี่ยงพรทวีในหลายครั้งที่ผ่านมาก็อดขำไม่ได้

“นี่ฉันต้องยอมรับการแต่งงานจริงๆ ใช่มั้ย” ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งเมื่อนึกถึงตัวเองที่ต้องจำใจแต่งงานใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก ถ้า3ปีก่อนไม่เกิดอุบัติเหตุทำให้ศศิหญิงสาวคนรักต้องจากโลกนี้ไปป่านนี้เขาเองคงได้มีครอบครัวที่สุขสันต์ ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามที่ผู้เป็นแม่ต้องการไปแล้ว

“อาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คุณอรุณคิดก็ได้นะครับ บางทีผู้หญิงที่คุณท่านหามาให้อาจจะทำให้คุณอรุณตกหลุมรักอีกครั้งก็ได้”

“ถ้าฉันตกหลุมรักใครง่ายๆ ขนาดนั้น ฉันคงไม่อยู่เป็นโสดมาถึง3ปีหรอก…” ระหว่างนั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมหญิงวัยกลางคนที่เดินสง่าตรงเข้ามายังห้องทำงาน พรทวีบอกให้ผู้ช่วยหนุ่มของอรุณออกไปรอข้างนอกเพราะเธออยากคุยกับผู้เป็นลูกชายเพียงตามลำพัง เธอไม่รีรอทันทีที่นัททิวเดินพ้นผ่านประตูก็เปิดประเด็นสิ่งที่ต้องการ

“เลือกดูว่าชอบคนไหน” พรทวีหยิบรูปถ่ายของหญิงสาวหลายคนจากกระเป๋าพกส่วนตัวยื่นให้กับผู้เป็นลูกชาย สีหน้าที่จริงจังของเธอทำอรุณหลุดขำในทันที

“ยังจะมายิ้มอีกแม่ซีเรียสนะ ยังไงครั้งนี้อรุณก็ต้องแต่งงานถึงเวลาแล้วที่ต้องมีหลานให้แม่อุ้มสักที”

“แม่ไม่สงสารผู้หญิงที่จะมาเป็นลูกสะใภ้แม่หรือไงที่ต้องมาเป็นเครื่องมือเพียงแค่จะมาผลิตหลานให้แม่เพื่อสืบสกุล แม่ก็รู้ว่าผมไม่มีความรู้สึกให้ผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว ที่ผ่านมาผมก็ยอมทำตามที่แม่บอกยอมเปิดใจลองคุยกับผู้หญิงที่แม่หามาให้แล้วแต่ก็ไปไม่รอด ถ้าแม่อยากได้หลานจริงๆ งั้นเราก็หาเด็กสักคนมาเป็นลูกผมก็ได้ เดี๋ยวนี้มีเยอะแยะคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวไม่เห็นต้องให้ผมทำเองเลย”

“ลูกคนอื่นจะเหมือนลูกตัวเองได้ไง แม่ถามจริงเถอะที่ไม่ยอมคบใครเพราะยังลืมหนูศศิไม่ได้ใช่มั้ย นี่ลูกกะจะไม่รักใครอีกแล้วเลยหรือไงชาตินี้ ตอนนี้แม่ก็หวังกับอริณไม่ได้แล้วก็มีแต่อรุณนี่แหละที่ช่วยแม่ได้ นะลูก…แต่งก่อนค่อยรักก็มีถมไป อนาคตถ้าอยู่กันไม่ได้จริงๆ จะเลิกกันแม่ก็ไม่ว่าอะไรแล้ว ก็ถือว่าแม่ไม่มีบุญได้อุ้มหลาน” อรุณมองไปที่แววตาสิ้นหวังของผู้เป็นแม่ด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะค่อยๆ เผยยิ้มออกมา

“งั้นก็ได้ครับ แต่เจ้าสาวของผมผมขอเลือกเองนะ ผมรับปากว่าในอีก1เดือนจะหาลูกสะใภ้มาให้แม่แน่นอน ว่าแต่…ถ้าคนที่ผมหามาเธอไม่ได้รวย ไม่ได้สวยเหมือนคนที่แม่หามาให้แม่จะรับได้หรือเปล่า”

“แม่รับได้หมดแหละ ว่าแต่อรุณไม่ลองมองหนูรันสักหน่อยเหรอ อรุณก็รู้ว่าหนูรันชอบอรุณ หนูรันเองก็ไม่ได้ใช้ชีวิตฟู่ฟ่าเหมือนลูกคนรวยคนอื่นๆ ที่ลูกไม่ชอบด้วย ลองเปิดใจให้หนูรันหน่อยไม่ได้หรือไงลูก หรือติดตรงที่หนูรันเป็นเพื่อนของหนูศศิ" อรุณขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อผู้เป็นแม่เอ่ยถึงศศิหญิงสาวอดีตคนรักอีกครั้ง

“ถ้าแม่ยังเซ้าซี้ให้ผมชอบรันอีก งั้นผม…”

“โอเคแม่ไม่พูดแล้ว ตกลงตามนี้ภายใน1เดือนอรุณต้องพาลูกสะใภ้มาเจอแม่นะ” พรทวีรีบเปลี่ยนเรื่อง ถึงไม่ได้รันดามาเป็นลูกสะใภ้ตามที่ใจหวังแต่ก็ยังยิ้มแป้นออกมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยอรุณก็ยอมทำตามความต้องการของเธอ หวังว่าครั้งนี้ลูกชายคนโตของเธอจะไม่มีลูกเล่นอะไรอีก สิ่งที่เธอปรารถนาไว้คงได้สมหวังจริงๆ สักที

หลังจากที่พรทวีออกไปไม่นานรันดาก็เดินยิ้มเข้ามายังห้องทำงาน หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสดใสเมื่อเห็นหลังไวไวของพรทวีที่พึ่งเดินจากไป

“คุณป้ามาทำอะไรเหรอคะ”

“ก็มาเร่งรัดเรื่องเดิมๆ ให้พี่แต่งงานนี่แหละ”

“จะว่าไปก็สงสารคุณป้านะคะที่มีลูกชายดื้ออย่างพี่”

“ครั้งนี้ไม่ต้องสงสารแล้วล่ะเพราะพี่ตอบตกลงแล้ว” รันดาพอได้ยินแบบนั้นถุงขนมที่ตั้งใจเอามาฝากชายหนุ่มก็หลุดออกจากมือ หญิงสาวมองไปที่อรุณที่เธอแอบรักมา7ปีด้วยความตกใจ สีหน้าที่สับสนและผิดหวังของหญิงสาวนั้นชายหนุ่มรับรู้ได้เป็นอย่างดี

รันดาตั้งสติได้ก็รีบก้มเก็บถุงขนมเดินไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานก่อนจะหันมาเผยยิ้มให้ชายหนุ่มอีกครั้ง แม้จะปวดใจแต่ก็เข้าใจได้กับกฎของการแอบรัก เพราะขึ้นชื่อว่าแอบรักข้างเดียวไม่มีทางที่จะสมหวังอยู่แล้ว

“ในที่สุดคุณป้าก็สมหวังสักที ศศิเองก็คงหายห่วงที่พี่ยอมเปิดใจเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนสักที”

“ไม่ต้องเอาศศิมาเกี่ยว และพี่ก็ไม่ได้ต้องการให้ศศิดีใจกับการแต่งงานของพี่ด้วย” ชายหนุ่มสวนกลับด้วยสีหน้าที่เรียบตึงก่อนจะค่อยๆ ผ่อนปรนสายตาโอนอ่อนลงเมื่อเห็นนัยน์ตาสั่นไหวของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“พี่ขอโทษที่เสียงดังไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นรันกลับก่อนดีกว่า” หญิงสาวฝืนยิ้มบอกลาก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป ระหว่างทางก็สวนเข้ากับนัททิวที่กำลังเดินเข้ามาหาอรุณพอดี

“คุณรันทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยล่ะครับ”

“ไม่มีอะไรหรอกนายมาก็ดีแล้วมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย” อรุณแจ้งความประสงค์ของตัวเองให้ผู้ช่วยหนุ่มได้รับรู้ นัททิวเมื่อได้ยินความต้องการของผู้เป็นเจ้านายก็ตะโกนเสียงหลงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่พึ่งได้ยิน

“อะไรนะครับ! คุณอรุณจะให้ผมหาผู้หญิงให้”

“อืม อย่าบอกนะว่าทำไม่ได้”

“ก็ใช่นะสิครับผมจะทำได้ไง หาผู้หญิงที่จะมาเป็นนายหญิงของตระกูลคิรินทร์นะไม่ใช่หาแม่บ้านสักหน่อยที่จะหาได้ง่ายๆ แล้วทำไมคุณอรุณไม่เลือกสักคนที่คุณท่านหามาให้ล่ะครับ”

“ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่ใช้ชีวิตหรูหราเอาแต่ความคิดของตัวเอง ผู้หญิงแต่ละคนที่แม่หามาดูไม่เข้ากับฉันสักคน ฉันแค่อยากหาผู้หญิงธรรมดาๆ ที่สามารถยอมรับเงื่อนไงฉันได้ อย่างน้อยก็ทำให้แม่สบายใจก่อนค่อยชิ่งทีหลัง”

“งั้นก็คงเป็นคุณรันแล้วล่ะครับ คุณรันถึงจะรวยแต่ก็ไม่เคยอวดตัว อีกอย่างเธอก็เข้าใจคุณอรุณดีที่สุดด้วย”

“ถ้าฉันเลือกรันดาแล้วจะให้นายหาให้ทำไม”

“แล้วผมจะไปหาให้คุณอรุณจากไหนล่ะครับ วันๆ ผมก็ตามติดคุณอรุณตลอดไม่มีเวลาไปเจอผู้หญิงที่ไหนหรอก” ระหว่างที่เจ้านายลูกน้องตอบโต้กันอยู่นั้นก็มีเสียงเสียงเรียกเข้ามือถือของนัททิวดังขึ้น ปลายสายนั้นเป็นเสียงของหญิงสาวเลยทำให้อรุณอดที่จะเอ่ยหยอกผู้ช่วยหนุ่มไม่ได้หลังจากที่วางสายไป

“พัช? แฟนเหรอ?”

"แฟนที่ไหนกันครับแค่รุ่นน้องที่รู้จัก เอ๊ะ!…ผมรู้แล้วครับว่าจะหาผู้หญิงธรรมดาๆ ให้คุณอรุณได้จากที่ไหน” ผู้ช่วยหนุ่มเผยยิ้มอย่างมีเลศนัย เขาเองก็ลืมไปว่าคนใกล้ตัวอย่างพัชชานั้นดูจะเป็นหญิงสาวที่ผู้เป็นเจ้านายตามหาอยู่ พัชชาเองก็เป็นคนที่หน้าตาสะสวยนิสัยดีถ้าได้เป็นคนรักของผู้เป็นเจ้านายที่เขานับถือ เขาเองก็จะยินดีมาก

อรุณลงมาที่ล็อบบี้มองไปยังหญิงสาวที่ยืนเก้ๆ กังๆ ก็คิดว่าคงเป็นพัชชา เพราะลักษณะท่าทางเหมือนอย่างที่นัททิวบรรยายไว้ไม่มีผิด ชายหนุ่มไม่รีรอเดินตรงเข้ามาหาหญิงสาว ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งให้ความรู้สึกที่คุ้นเคย ทำไมใบหน้าของหญิงสาวนั้นช่างคลับคล้ายคลับคลากับศศิอดีตคนรักของชายหนุ่มที่จากไปเมื่อ3ปีก่อนนัก

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” พัดชาเผยยิ้มเล็กน้อยถามไปที่อรุณด้วยความเคลือบแคลงเมื่อเห็นชายหนุ่มเอาแต่จ้องมาที่เธอ อรุณเองเมื่อถูกทักท้วงก็ได้สติกลับมา แม้แต่รอยยิ้มนั้นของหญิงสาวก็เหมือนอดีตคนรักของเขามาก

“อ่อ…คุณพัดชาใช่มั้ย ผมอรุณเป็นเจ้านายของนัททิว พอดีนัททิวต้องไปทำธุระให้ผมเขาเลยให้ผมมาบอกคุณให้ไปรอที่ร้านกาแฟข้างๆ ก่อน ไปด้วยกันสิครับผมเองก็ต้องรอเขาทำธุระให้เสร็จเหมือนกัน” อรุณแจ้งต่อหญิงสาวก่อนจะเดินนำหน้าออกไปก่อนโดยมีนัททิวยืนแอบดูทั้งคู่อยู่ไม่ไกลนัก ในเมื่อผู้เป็นเจ้านายอยากให้เขาหาผู้หญิงให้งั้นพัชชาก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีตามความต้องการที่อรุณบอกไว้

อรุณเองเมื่อรับปากผู้เป็นแม่แล้วว่าภายใน1เดือนจะหาลูกสะใภ้ให้ก็เลยจะลองทำความรู้จักกับพัชชาตามคำแนะนำของนัททิวดู ยิ่งพอมาเห็นหญิงสาวที่ดูเหมือนคนรักในอดีตที่จากไปใจที่ด้านชาก็เริ่มสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง