บทที่ 4 ตอนที่4

“แต่งงาน? คุณอรุณล้อฉันเล่นเหรอคะ” พัชชาแสยะยิ้มอย่างงุนงง ต่อให้เป็นเรื่องล้อเล่นแต่ก็รู้สึกตกใจมากเพราะเธอกับชายหนุ่มนั้นแทบจะไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ

“ผมพูดจริง ที่ผมมาหาคุณก็เพราะอยากคุยเรื่องแต่งงานนี่แหละ” ชายหนุ่มยืนยันคำพูดของตัวเอง แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมาแล้ว

“ถ้าคุณยังจะพูดเล่นอีกงั้นฉันไม่คุยด้วยแล้วนะคะ”

“ผมไม่ได้ล้อเล่น คุณให้เวลาผมได้อธิบายก่อนได้มั้ย สุดท้ายคุณจะตอบตกลงหรือไม่ผมก็โอเคทั้งนั้น นั่งลงก่อนนะครับ” อรุณพยายามยื้อพัชชาให้อยู่ต่อ อย่างน้อยก็อยากอธิบายความหมายของคำว่าแต่งงานที่ตัวเขาพึ่งพูดถึงเมื่อสักครู่ พัชชาเองพอเห็นแววตาและท่าทางที่จริงจังของอรุณก็อยากลองที่จะรับฟังเหตุผลของชายหนุ่มดู แต่ยังไงเรื่องแต่งงานเธอก็คงไม่ตอบตกลงอย่างแน่นอน

อรุณเล่าปัญหาของตัวเองที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ให้พัชชาเข้าใจ หญิงสาวเองเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มแค่ต้องการหาคนมาแต่งงานด้วยเพื่อตบตาผู้เป็นแม่ก็เริ่มผ่อนคลายลง แต่ก็ยังมีบางเรื่องอยู่ดีที่หญิงสาวอยากรู้ว่าทำไมเธอต้องเป็นตัวเลือกของชายหนุ่มด้วย

“ที่คุณเลือกฉันเพราะฉันจนใช่มั้ยคะ ฉันง่ายต่อการรับจ้างพวกงานที่ได้เงินเยอะๆ แบบนี้ คุณรู้ว่าถ้าฉันเห็นเงินก้อนโตก็จะไม่ปฏิเสธแน่นอน”

“คุณพูดซะผมดูแย่เลย ถ้าคิดอีกแง่มันก็เป็นแค่งานอย่างหนึ่ง ผมจ้างคุณ คุณรับงาน พอครบสัญญาก็แยกย้ายกันก็ได้”

“แต่มันเรื่องแต่งงานเลยนะคะ สำหรับฉันถ้าต้องแต่งงานมันต้องต่างฝ่ายต่างชอบพอกันอยากสร้างครอบครัวด้วยกันจะเอามาเป็นเรื่องสมมุติไม่ได้”

“งั้นเราก็ไม่ต้องให้มันเป็นแค่เรื่องสมมุติ”

“คุณหมายความว่าไง?”

“ถ้าคุณไม่อยากให้มันเป็นแค่งานรับจ้างงั้นเราก็มาแต่งงานใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจริงๆ” คำพูดกำกวมของอรุณทำพัชชาหลุดขำออกมาทันที แต่ละคำที่ชายหนุ่มพูดออกมานั้นดูง่ายดายซะเหลือเกิน

“ฉันว่าคุณไม่ปกติแล้วนะคะอยู่ๆ จะมาขอคนที่คุณพึ่งเจอหน้าแต่งงานด้วย คนรวยอย่างพวกคุณดูคิดอะไรทำอะไรง่ายจังเลยนะคะ”

“งั้นเราก็มาเริ่มทำความรู้จักกันตอนนี้เลย ถ้า1เดือนต่อจากนี้คุณพอใจในตัวผมงั้นเราก็มาแต่งงานกัน”

“คุณชอบฉันเหรอคะ?” พัชชาถามตรงประเด็น เห็นอรุณพยายามยื่นข้อเสนอต่างๆ นานาเพื่อที่จะแต่งงานกับเธอก็อดเคลือบแคลงไม่ได้ หรือเป็นเพราะเธอหน้าคล้ายคนรักในอดีตเลยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมากันแน่

“ผมยังไม่รู้จักคุณดีเลยจะชอบคุณได้ไง” ชายหนุ่มหลุดยิ้ม

“ก็นึกว่าจะเป็นเหมือนพวกรักแรกพบอะไรแบบนั้น หรือที่คุณเลือกฉันเป็นเพราะฉันหน้าเหมือนแฟนเก่าคุณ”

“ผมยอมรับว่ามีส่วน ตอนเจอคุณครั้งแรกผมหวั่นไหวจริงๆ แต่พอได้รู้จักคุณวันนี้ผมถึงได้รู้ว่าคุณกับศศิแตกต่างกันมาก คุณไม่ต้องกลัวว่าผมจะเอาคุณมาเป็นตัวแทนศศิหรอก ผมไม่ใช่คนโหดร้ายขนาดนั้น ก็อย่างที่ผมบอกว่าแม่ผมอยากให้ผมแต่งงานมีลูกมีครอบครัวก่อนหน้านี้ผมก็เลี่ยงมาตลอดแต่ตอนนี้เลี่ยงอีกไม่ได้แล้ว เหตุผลหนึ่งที่ผมเลือกคุณเพราะคุณรู้จักกับนัททิวด้วยผมก็เลยรู้สึกสบายใจ พอครบสัญญาถ้าคุณอยากหย่าผมก็โอเคแล้วแต่คุณเลย”

“ทำไมต้องขึ้นอยู่กับฉันด้วยคะ ถ้าวันนั้นฉันเกิดโลภในเงินของคุณ เกิดรักความสะดวกสบายขึ้นมาแล้วไม่ยอมหย่า คุณก็จะโอเคงั้นเหรอ”

“ก็บอกแล้วไงว่าแล้วแต่คุณ ใครจะไปรู้ล่ะบางทีเราอาจเข้ากันดีก็ได้ หรือวันหนึ่งผมอาจตกหลุมรักคุณจริงๆ ก็ได้” อรุณเผยยิ้มสบตาไปที่พัชชาอย่างจริงใจ สายตาที่อ่อนโยนและอบอุ่นนั้นทำหญิงสาวรู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก ด้วยรูปลักษณ์ของชายหนุ่มที่ดูดีเช่นนี้เธอเองก็ต้องมีหวั่นไหวเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว อีกอย่างเธอก็เหมือนพอใจในตัวชายหนุ่มตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้วด้วย

หลายวันต่อมา บริษัทคิรินทร์

“สรุปการประชุมวันนี้ครับ ทำไมหลายวันมานี้ผมไม่เห็นคุณรันมาหาคุณอรุณเลย” นัททิวยื่นแฟ้มงานให้กับอรุณที่กำลังจดจ่ออยู่กับงานของตัวเอง ผ่านมาหลายวันแล้วที่ชายหนุ่มไม่เห็นรันดามาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ผู้เป็นเจ้านายซึ่งผิดแปลกไปมาก

“ไม่รู้สิช่วงนี้รันก็ไม่ได้โทรหาฉันเหมือนกัน” อรุณเองก็มัวแต่ยุ่งเรื่องของตัวเองจนลืมเรื่องของรันดาไปเช่นกัน

“คุณอรุณไปทำอะไรให้คุณรันโกรธหรือเปล่าครับ” พอนัททิวเอ่ยขึ้นมาแบบนี้ชายหนุ่มก็นึกได้ถึงวันก่อนที่เผลอขึ้นเสียงใส่หญิงสาวไป แล้วตั้งแต่วันนั้นรันดาก็ไม่ได้ติดต่อหาเขาอีกเลย หรือว่าหญิงสาวจะยังโกรธให้เขาเรื่องนั้น อรุณเองพอคิดได้แบบนี้ก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรถามไถ่ นัททิวเห็นผู้เป็นเจ้านายหยิบมือถือขึ้นมาด้วยความร้อนใจก็อดที่จะเอ่ยแซวไม่ได้

“ก็ยังแคร์คุณรันอยู่ดี”

“พูดมาก!” แต่ไม่ทันได้โทรออกรันดาก็เปิดประตูเข้ามายังห้องทำงานก่อน นัททิวเมื่อเห็นรันดาปรากฏตัวก็รีบขอตัวเพื่อให้ทั้งสองได้คุยกัน

“กำลังจะโทรหาพอดี หายไปไหนมาตั้งหลายวัน”

“พี่อรุณคิดถึงรันเหรอคะ” คำถามของหญิงสาวทำอรุณชะงักเล็กน้อย ท่าทีของรันดาวันนี้ดูแปลกไปจากครั้งที่ผ่านมานัก วันนี้หญิงสาวดูร่าเริงสดใสกว่าเมื่อก่อนมาก รันดาเองเมื่อไม่ได้รับคำตอบก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ชายหนุ่มให้มากขึ้น ท่าทีกระปรี้กระเปร่าของเธอทำอรุณประหลาดใจมากจริงๆ

“ค่ำนี้ไปดินเนอร์ที่คอนโดรันนะคะ รันมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ได้สิ เลิกงานเดี๋ยวพี่ไป” ชายหนุ่มพยักหน้ายิ้มรับ เรื่องทานข้าวด้วยกันตามลำพังที่คอนโดรันดานั้นไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

“มีอะไรอีกหรือเปล่าทำไมเอาแต่จ้องพี่ล่ะ” เห็นหญิงสาวเอาแต่จ้องไม่ละสายตาก็สงสัย

“ไม่มีอะไรค่ะ ไว้เจอกันที่คอนโดรันนะคะ” รันดายิ้มหวานตอบรับก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป

“เป็นอะไรของเขาเนี่ย…” อรุณมองตามหลังรันดาที่พึ่งเดินออกจากห้องไปด้วยความสับสน ท่าทีของหญิงสาววันนี้แปลกตาไปมากจริงๆ นัททิวพอเห็นว่ารันดาออกไปแล้วก็รีบเข้ามาหาผู้เป็นเจ้านายทันที แม้แต่ผู้ช่วยหนุ่มอย่างเขาก็รับรู้ได้ถึงความแปลกไปของรันดา

“คุณรันไปดีใจเรื่องอะไรมาครับทำไมดูมีความสุขจัง หรือคุณอรุณรับรักคุณรันแล้ว?”

“นายนี่มั่วตลอด ไม่ต้องไปสนใจเรื่องคนอื่นเลยงานที่ให้ทำน่ะเสร็จยัง”

“เสร็จแล้วครับ เอ่อ…ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับแบบว่าอยากรู้มากจริงๆ สรุปเรื่องของพัชชาว่าไงครับเธอตกลงหรือเปล่า” นัททิวเองก็อยากรู้ว่าพัชชาจะตอบตกลงรับข้อเสนอเรื่องแต่งงานมั้ย

“อยากรู้มากขนาดนี้ก็โทรไปถามพัชชาเองเลยมั้ย นายเนี่ยนะหลายวันมานี้อยู่ไม่สุขเลยจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น” อรุณบ่นไปที่ผู้ช่วยหนุ่มอย่างเหนื่อยหน่าย ดูเหมือนนัททิวจะตื่นเต้นกว่าเขาที่เป็นคนแต่งงานเสียอีก

“คุณอรุณไม่ตื่นเต้นเลยเหรอครับ ถ้าพัชชาตกลงนั่นหมายถึงคุณอรุณกำลังจะมีเมียนะครับ”

“จะตื่นเต้นไปทำไมมันก็อยู่ในแผนการฉันอยู่แล้ว นายก็รู้ว่าที่ฉันแต่งงานเพื่อตบตาแม่แค่นั้น”

“แล้วตอนไปเจอพัชชาวันนั้นใจสั่นบ้างมั้ยครับ แบบว่ารู้สึกหวั่นไหวมากขึ้นกว่าครั้งแรกที่เจอกัน”

“ไม่นะ!”

“อ้าว!”

“อ้าวอะไร ก่อนหน้านี้ที่ฉันหวั่นไหวก็คงเป็นเพราะพัชชาคล้ายศศินั่นแหละ แต่พอได้เจอกันอีกครั้งยังไงทั้งสองคนก็แตกต่างกันมากไม่มีอะไรเหมือนกันเลย แต่ถ้าถามว่าเธอโอเคมั้ยก็โอเคนะ น่ารัก ดูนิสัยดีและก็ถ่อมตน อยู่ด้วยแล้วก็สบายใจดี”

“งั้นก็แปลว่าถ้าครบสัญญา1ปีคุณอรุณก็จะหย่ากับเธอ เพราะยังไงคุณอรุณก็ไม่ได้ชอบเธออยู่แล้ว”

“เรื่องนี้ก็แล้วแต่พัชชาเลย ฉันเองก็อายุมากแล้วคงไม่มีเวลาไปศึกษาดูใจคนไหนแล้ว ก็อย่างที่นายบอกบางทีอยู่ด้วยกันไปพัชชาอาจจะทำให้ฉันตกหลุมรักก็ได้”

“นี่คุณอรุณตัดสินใจแล้วจริงๆ ใช่มั้ยครับ ไม่ใช่ว่าที่พูดแบบนี้เพราะเห็นพัชชาคล้ายคุณศศิหรอกนะครับก็เลยเลือกเธอ”

“นี่ก็ผ่านมา3ปีแล้วเรื่องศศิฉันเองก็ทำใจได้แล้ว พอนึกย้อนกลับไปฉันก็เป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ที่ทำให้พ่อแม่ต้องคอยกังวลอยู่ตลอด ไหนๆ ฉันก็ไม่ได้มีแฟนอยู่แล้วเรื่องแต่งงานก็เลยไม่ต้องคิดมาก แต่งกับใครก็เหมือนกัน ส่วนเรื่องความรักค่อยไปเริ่มระหว่างทางก็ได้ ถ้าฉันกับพัชชายอมรับเงื่อนไขของกันและกันได้ก็ถือว่าปิดจบสมบูรณ์ หรือถ้าไม่ได้ก็แค่หย่าร้างกันเหมือนคู่สามีภรรยาทั่วๆ ไป”

“แต่ผมเชื่อนะครับว่าใครที่ได้อยู่กับคุณอรุณต้องตกหลุมรักคุณอรุณแน่นอน ขนาดผมที่เป็นผู้ชายยังชอบคุณอรุณเลย อย่ามองผมแบบนี้สิ ชอบของผมคือชอบแบบพี่ชายไงครับ” ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน สำหรับอรุณแล้วการมีผู้ช่วยคู่ใจแบบนัททิวถือว่าดีมากจริงๆ

ระหว่างนั้นพัชชาก็ส่งข้อความหาอรุณให้ชายหนุ่มออกไปเจอที่คาเฟ่เดิมที่ทั้งคู่ไปด้วยกันครั้งแรก พอชายหนุ่มมาถึงก็เห็นหญิงสาวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ฉันตกลงแต่งงานกับคุณค่ะ” ทันทีที่อรุณนั่งลงพัชชาก็ให้คำตอบของเธอหลังจากที่คิดทบทวนมาเป็นอย่างดี หญิงสาวตัดสินใจที่จะตอบตกลงรับข้อเสนอการแต่งงานของอรุณ