บทที่ 17 เหลี่ยม 17

          ต้นหอมครุ่นคิดอยู่เกือบอึดใจ แล้วหวีดขึ้นว่า “โป้งกันร้อยปีไม่ต้องมาดีกันร้อยชาติ กิ้วๆ คนหน้าไม่อายขนุน ลูกไม่มีแม่!”

ลินจันทร์ช็อคกับคำพูดต้นหอม หล่อนหน้าแดงก่ำให้ตายเถอะเด็กสมัยนี้สรรหาคำรุนแรงมาจากไหน

หล่อนย่างสามขุมเข้าไปหาร่างเล็ก ตั้งใจจะขู่ให้ลดความก้าวร้าวลงบ้าง หล่อนจับไหล่เล็ก...