บทที่ 6 เหลี่ยม 6

          “คนนั้นไม่ต้องพูดถึงให้เสียอารมณ์เลย หลงผัวจนลูกจันทร์จะเสียท่าตั้งท้องแทนพี่น้ำตาลอยู่แล้ว! โชคดีที่จันทร์รู้หมัดมวยอยู่บ้างไม่งั้น คงเป็นของเล่นไอ้เสี่ยสมชายแหงๆ ”หางเสียงของหญิงสาวเครียดจัด เมื่อเอ่ยเรื่องไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาซึ่งทำให้ต้องระเห็จออกมาฉลองคืนข้ามปีหวังจะเอาใจแฟนหนุ่ม แต่ลินจันทร์หารู้ไม่ว่ามันเป็นการหนีเสือประจระเข้โดยแท้  

“เฮีย...รีบลงมารับลูกจันทร์เถอะ”

“เออ...เราออกไปขับรถเล่นข้างนอกดีไหมลูกจันทร์”อยู่ๆ เขาก็กลับลำชวนหล่อนเลี่ยงระเบิดที่อาจจะเกิดขึ้นในห้องพักตน เขารู้ดีว่าหากแม่เสือสาวได้เจอกัน มีหวังเละเป็นโจ๊ก ดีไม่ดีกล่องดวงใจเขา อาจถูกเจ้าหล่อนเชือดให้เป็ดกินก็ได้ เพราะลินจันทร์ขึ้นชื่อในเรื่องแนวนี้อยู่ ใครๆ ก็รู้หล่อนเป็นคนใจเด็ด รักจริง หวงแรง! “ทำไม รึว่าแอบเอาใครไว้ในห้องฮึ!”คำถามนั้นทำเอาวัวสันหลังหวะขยาดกลัว

“ปะ เปล่า เดี๋ยวรอ เฮียขอเวลาสามนาที”เอ่ยจบเขาก็ตัดสายทิ้งไปเสียดื้อๆ พลอยให้ปลายสายฉุน

ลินจันทร์ระแคะระคายใจอยู่บ้าง เพราะถึงรหัทจะไม่ส่อแววเจ้าชู้ เหมือนคนอื่น แต่ขึ้นชื่อว่าผู้ชายเรื่องอย่างว่ามันย่อมไม่เข้าใครออกใคร ยิ่งเป็นพ่อเนื้อหอม เห็นเงียบๆ อย่างนี้แต่งู ยังไงก็ย่อมเป็นงูมันย่อมพ่นพิษได้ทุกตัว!

ลินจันทร์ไม่รอให้รหัทลงมารับ หล่อนร้อนใจจนต้องตรงดิ่งไปเคาะประตูห้องพักของเขา พอประตูเปิด หล่อนก็จับพิรุธได้ว่ารหัทมีความลับซุกซ่อน

“ลูกจันทร์จะเอาของไปวางในห้อง...ถอยสิเฮีย”หล่อนสืบเท้าชิดร่างที่ฟุ้งด้วยกลิ่นน้ำหอม

“ให้สุภาพบุรุษดูแลดีกว่า คุณผู้หญิงไปรอที่รถเถอะ...”เขายื่นกุญแจรถให้ลินจันทร์

“ไม่...ลูกจันทร์ไม่ไปไหนทั้งนั้นคะ คืนนี้จะอยู่กับเฮีย”หล่อนยืนยันความตั้งใจของตน

“จริงเหรอคะ แต่...เฮียอยากนั่งรถเล่นมากกว่า แหะๆ”เอ่ยจบเขาก็บังคับให้หญิงสาวหมุนตัว

“...ลูกจันทร์จะเข้าห้องน้ำ”สิ้นเสียงหล่อนก็เบี่ยงร่างบอบบางสืบเท้าเข้าไปในห้อง ภายในนั้นมีหญิงสาวนั่งแปรงผมหน้ากระจก เธอมีแค่ผ้าขนหนูผืนเล็กพันตัวไว้อย่างหลวมๆ

ผู้หญิงคนนี้คือใคร? ลินจันทร์แทบจะกรี๊ดสุดเสียงเมื่อเห็นภาพนั้นเต็มสองตา

“อุ๊ย ใครมาคะเฮีย...”พริ้ตตี้สาวเบ้ปากเหยียดๆ เมื่อเห็นลินจันทร์โผล่เข้าไปในห้อง

ลำคอลินจันทร์ตีบตันขึ้นมาเสียดื้อๆ อยากป่าวประกาศให้ผู้หญิงคนนี้รับรู้ว่าตนอยู่ในฐานะแฟนของรหัท และถ้าหล่อนคือแฟนเขา แล้วคนที่นั่งอยู่ตรงนี้อยู่ในฐานะอะไร!?! นางบำเรออย่างนั้นหรือ ก็คงใช่เพราะลินจันทร์ไม่เคยถวายตัวให้ผู้ชายหน้าไหนอยู่แล้ว

“โอ๊ย หน้าบางจริ้ง...ของพรรค์นี้อย่ามาทำเหนียมเลย เฮียจ้างมาสวิงกิ้งเท่าไหร่ละ ฮิๆ”หญิงสาวหัวเราะคิกคัก จริตเหลือร้ายจนลินจันทร์อยากพุ่งเข้าไปตบให้หน้าหงายสักฉาด

“ขอโทษ...ฉันไม่ต่ำพอจะไปเสวนากับเธอ”ลินจันทร์ทิ้งของลงบนพื้นห้อง แล้วแผดเสียงกราดเกรี้ยวขึ้น

“...ไม่เคยคิดเลยนะว่าจะต้องมาเจอเรื่องอุบาทว์ๆ อย่างนี้เลวที่สุด”หล่อนทุบที่หน้าอกรหัทเต็มแรง

“ลูกจันทร์!”รหัทรวบคว้าข้อมือหล่อนด้วยมือเดียว แล้วสวมกอดหล่อนทันที “ไม่เอานะคะ เรื่องแค่นี้เอง อย่าทะเลาะกันเลย”

“ขนาดมีอะไรกันแล้ว เฮียยังมีหน้าบอกว่าเรื่องแค่นี้...”หมดแล้วสิ่งที่ฝันร่วมกันรหัททำให้หล่อนสิ้นความไว้เนื้อเชื่อใจ

“ทำไม ไม่คิดถึงหัวอกลูกจันทร์บ้าง ลูกจันทร์ให้เกียรติเฮียแค่ไหน...เฮียยังทำเรื่องบัดสีแบบนี้อีก ผู้ชายมันก็หาความซื่อสัตย์ไม่ได้ทั้งโลกจริงๆไอ้คนทุเรศ!”หล่อนถอยห่างจากอ้อมกอดเขา ขยะแขยงเต็มทนเมื่อครู่คงสุขสมใจกับผู้หญิงคนนั้น ในสิ่งที่หล่อนพยายามปฏิเสธตลอดมา ใช่สิหล่อนไม่ได้ง่ายยอมนอนเพื่อแลกกับความรักที่เขาพร่ำเพ้อรหัทจึงต้องระบายตัณหากับผู้หญิงไม่เลือกหน้า เกลือกกลั้วของคาวๆ พอหน้ามืดก็คว้าได้ทุกอย่าง แค่คลำดูแล้วไม่มีหางเป็นใช้ได้!

“...อย่าทำให้คืนนี้ มันแย่ไปกว่านี้เลย เฮียอยากฉลองปีใหม่ออกไปหาอะไรทำให้มันหายเครียดกันเถอะ”

“เฮียไปกับยายคนนั้นสิ อย่ามายุ่งกับลูกจันทร์เลย”หล่อนมองเขาอย่างรังเกียจ

“ทำไม...เฮียเลวมากรึไงที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะลูกจันทร์นั่นแหละ เฮียทั้งรักทั้งหลงแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยเชื่อใจ...ถามหน่อยเถอะลูกจันทร์กลัวอะไรถึงพยายามหนีความรู้สึกตัวเอง เรื่องธรรมชาติใครเขาก็ทำกัน มันยุคไหนแล้ว...ลูกจันทร์!”เขาประท้วง

นานแค่ไหนแล้วที่เขาต้องอดกลั้นความรู้สึกตัวเองในยามที่อยู่ด้วยกัน