บทที่ 116 ผมจะไปที่ของผม

มัทนพรวิ่งตามหลังคนที่ก้าวเท้าออกไปอย่างหมดแรงนั่น ตอนนี้เขาไม่รู้จะไปไหน ไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลังดี ชายหนุ่มมาหยุดยืนอยู่ตรงสนามหญ้าไม่ห่างจากร้านอาหารมากนัก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ไม้ตัวยาวที่วางพิงไว้ใต้ร่มไม้ใหญ่ ซบหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเอง ในที่สุดเขาก็ช้าไปจริง ๆ วันนี้เป็นวันอะไรของเขากันแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ