บทที่ 82 โดนตีกลับ

ธาวินพามัทนพรเดินมายังเนินหญ้าสูงที่เขาชอบมานั่งเป็นประจำในยามที่มีเรื่องไม่สบายใจ เนินหญ้าสูงลูกนั้นสามารถมองทุกอย่างได้โดยรอบ และมองออกไปได้ไกล มีต้นไม้ต้นไม่ใหญ่มากให้ร่มเงาสามารถนั่งรับลมชมวิวได้อย่างสบาย

“ผมชอบมานั่งที่นี่ ตอนที่ผมไม่สบายใจ” พูดพลางทรุดตัวลงนั่งพิงโคนต้นไม้

“ทำไมคะ” หญิงสาวถา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ