บทที่ 95 ห่างไกลความเจริญ

มัทนพรวางข้าวของของตัวเองไว้ในเต็นท์ แล้วออกไปช่วยกาวินขนของซึ่งยังมีอยู่หลายอย่างที่ยังขนลงมาไม่หมด เธอมองเห็นภาพเด็กตัวเล็ก ๆ กับผู้ชายตัวโตสองคนวิ่งเตะฟุตบอลพร้อมเสียงตะโกนโหวกเหวกให้ส่งบอลให้กันดังเป็นระยะ ก่อนจะหันไปมองน้องสาวที่กำลังเดินจากโต๊ะของนายแพทย์วิษณุซึ่งรักษาคนป่วยอยู่อีกฝั่งหนึ่งมุ่...