บทที่ 16 บทที่ 15 ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว

บทที่ 15 ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว

หนึ่งคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ข้าวหอมยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมถึงกลายเป็นเธอที่ต้องมานอนเฝ้าเฮียสายฟ้า

“เฮียมองหอมแบบนั้นทำไม”

ข้าวหอมถามคนป่วยบนเตียงที่เอาแต่มองค้อนเธอตั้งแต่เมื่อคืนที่คุณแม่เอาข้าวมาให้

“หึ! ไม่รู้ตัวจริงดิ” สายฟ้าตวัดสายตามองน้อง

“เป็นคนป่วยก็ต้องกิน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ