บทที่ 6 บทที่ 5 เมื่อวานพลาดไป วันนี้ขอแก้ตัว

บทที่ 5 เมื่อวานพลาดไป วันนี้ขอแก้ตัว

คำขอของธันวาไม่ได้ทำให้เธอหนักใจ ยังไงสักวันข้าวปั้นก็ต้องได้รู้เรื่องพ่ออยู่แล้ว

“หอมพาเฮียไปหาลูกเอง” ข้าวหอมยิ้มบางๆ

รอยยิ้มของข้าวหอมยังทำให้สายฟ้าใจสั่นได้เสมอ ความรักที่เคยให้ข้าวหอมไม่เคยลดลงเลย พึ่งจะได้รู้ตัวก็วันนี้

ข้าวหอมพยายามเป็นแม่ที่ดี ถึงแม้ความสัมพันธ์ในฐานะคนรักจบลงไปนานแล้ว และถึงแม้เขาจะพูดจาไม่ดีกับเธอแต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปสอนลูกให้เกลียดพ่อ

ข้าวหอมเรียกให้ข้าวปั้นหันมามองและวางช้อนในมือลง

สายฟ้าขยับไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามลูกโดยมีข้าวหอมอยู่ใกล้ๆจับมือลูกเอาไว้

“คุณแม่พาพี่ชายสุดหล่อมาทำไมเหรอครับ” ข้าวปั้นถามตาแป๋ว

“ข้าวปั้นฟังแม่ให้ดีนะลูก”

ข้าวหอมสูดลมหายใจเข้ายาวเพื่อรวบรวมความกล้า

ไม่แน่ใจเลยว่าข้าวปั้นจะเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังจะพูดมากแค่ไหน แล้วลูกจะสับสนไหมที่อยู่ดีๆก็มีพ่อโผล่มา

“ครับคุณแม่” ข้าวปั้นพยักหน้าแก้มกลมชมพูระเรื่อ

“นี่คือคุณพ่อของข้าวปั้น ชื่อพ่อสายฟ้า ข้าวปั้นรู้ไหมครับว่าคุณแม่หมายถึงอะไร”

“ข้าวปั้นรู้อยู่แล้วครับ” ข้าวปั้นยิ้มจนตาหยี

ถ้าเทียบกับเด็กวัยเดียวกับข้าวปั้นเป็นเด็กที่รู้ความมากทีเดียว พูดชัดและพูดเก่งมากๆ

“รู้อยู่แล้วเหรอครับ” ข้าวหอมขมวดคิ้วจนแทบจะชนกัน

เธอมั่นใจว่าไม่เคยพูดเรื่องเฮียสายฟ้าให้ลูกฟังเลย

“ครับ” ข้าวปั้นพยักหน้ายืนยัน

“ข้าวปั้นรู้จักพ่ออยู่แล้วหรือครับ” สายฟ้าถามลูกเสียงแหบพร่า

แค่ลูกบอกว่ารู้จักไอ้สายฟ้าก็อยากจะกราบตักลูกงามๆสักที น้ำตามาเต็มเลยกู

“พี่ชายสุดหล่อเป็นพ่อ ข้าวปั้นเคยเห็นในมือถือคุณแม่”

ข้าวหอมหน้าแดงทันทีที่ลูกพูดจบ

นี่กะจะไม่ให้แม่ได้เหลือศักดิ์ศรีไว้เลยหรือลูก พูดแบบนี้เขาก็รู้น่ะสิว่าเธอแอบเซฟรูปเขาไว้ตลอด

“เอ่อ...โทรศัพท์เครื่องเก่าน่ะเฮีย”

ข้าวหอมรีบแก้ตัวก่อนที่เขาจะคิดไปไกล ส่วนสายฟ้าก็ไม่ทันได้จับใจความเพราะมัวแต่สนใจลูก

“พ่อขอกอดหน่อยได้ไหมลูก”

เมื่อวานสร้างประสบการณ์ที่ไม่ดีเอาไว้ วันนี้เขาถึงต้องขออนุญาตลูกก่อน คนมันไม่เคยมีลูกไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

ตึก! ตึก!

ข้าวปั้นกระโดดลงจากเก้าอี้ของตัวเองทำเอาข้าวหอมแทบจะหัวใจวาย เด็กน้อยวิ่งอ้อมด้านขวาของตัวเองเพื่อไปกอดคุณพ่อสายฟ้าได้สะดวก

สายฟ้าอ้าแขนรอรับลูกเข้ามาในอ้อมกอด ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันมากทำให้เขากอดลูกไว้จนมิด

“ดีจัง ข้าวปั้นมีพ่อแล้ว”

เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของลูกทำให้ข้าวหอมและสายฟ้ากลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่ คำพูดใสซื่อแต่ทำให้คนฟังสะเทือนใจ

“พ่อก็ดีใจที่มีข้าวปั้นเป็นลูก”

สายฟ้ากอดลูกแน่นกว่าเดิม ไม่สนใจแล้วว่าข้าวหอมจะเห็นน้ำตาของเขา ลูกน่ารักขนาดนี้ต่อให้ต้องอับอายต่อหน้าเมียเก่าเขาทนได้

หลังจากที่นั่งคุยและเล่นกับลูกสักพักสายฟ้าก็หายไปประมาณยี่สิบนาทีไปช่วยคุณนายบัวเก็บร้าน และกลับมาพร้อมขนมและของเล่นมากมาย

กว่าสายฟ้าจะยอมกลับไปก็ช่วงสายของวัน มื้อค่ำวันนั้นครอบครัววรากุลนั่งกินข้าวพร้อมหน้า และตามมาด้วยเรื่องสุดเซอร์ไพรส์ที่ทำเอาข้าวโอ๊ตข้าวแทบพุ่ง

ข้าวหอมเล่าเรื่องคร่าวๆที่พอจะเล่าได้ให้ทุกคนฟัง รวมถึงเรื่องที่ว่าพ่อของข้าวปั้นเป็นใครด้วย

“เฮียจะไปเอาเลือดหัวมันออก” ข้าวโอ๊ตทุบโต๊ะอย่างลืมตัวว่าจะสร้างตัวอย่างที่ไม่ดีให้หลานเห็น

“อย่าไปโทษเขาเลยเฮีย ข้าวเองที่ปิดบังทุกคน” ข้าวหอมบอกสีหน้าสลด

ข้าวหอมมั่นใจว่าถ้าบอกเขาแต่แรกเฮียสายฟ้าก็จะรับผิดชอบลูกของเธออย่างดี

“แล้วข้าวทำแบบนั้นทำไมล่ะลูก” คุณนายบัวถามลูกสาวคนเล็กที่เธอเฝ้าทะนุถนอมมาอย่างดี

“ทุกคนคงจะจำได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อนบ้านนั้นเกิดเรื่อง ข้าวเลยต้องเลิกกับเขา”

เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีตมันก็ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดของข้าวหอม

เธอไม่เคยคิดอยากเลิกกับเฮียสายฟ้าเลย แต่เพราะตอนนั้นมีเรื่องจำเป็นถึงได้ทำตัวงี่เง่าเพื่อเลิกกับเขา

“โถ่ลูกแม่”

คุณนายบัวทำหน้าจะร้องไห้และคว้าลูกมากอดปลอบ ลูกสาวของเธอตัวเล็กนิดเดียวแต่ต้องผ่านอะไรมามากมายเหลือเกิน

“แล้วนี่จะเอายังไงต่อ” เสี่ยเปี๊ยกถามลูกสาวเสียงเรียบ

คนเป็นลูกรู้ดีว่าพ่อห่วงเธอมากแค่ไหน ถึงจะทำตัวเหมือนเย็นชาแต่พ่อก็เจ็บปวดมากๆเหมือนกัน

“ก็เป็นพ่อเป็นแม่ที่ดีให้ข้าวปั้นค่ะ” ข้าวหอมระบายยิ้มหวานตอบกลับคุณพ่อไป

ข้าวหอมคุยกับพ่อแม่ได้สักพักพี่ชายของเธอก็แยกตัวออกไป เห็นบอกว่าจะไปหาเพื่อน

รถมอเตอร์ไซค์ของข้าวโอ๊ตวิ่งไปบนท้องถนนตามซอกซอยด้วยความเร็ว คนขับทำหน้าเคร่งเครียดบอกบุญไม่รับ

ไม่นานก็มาถึงหน้าร้านวัสดุก่อสร้างของไอ้สายฟ้าไอ้ตัวดี

บ้านของสายฟ้าทำธุรกิจหลายอย่างและร้านวัสดุก่อสร้างนี้ก็เป็นของบ้านมันเช่นกัน

“ไอ้สายฟ้าอยู่ไหมครับกำนัน” ข้าวโอ๊ตเห็นพ่อของสายฟ้าก็เดินตรงเข้าไปหาไม่ทักทายแต่ถามหาลูกชายเขาแทน

“ไอ้สายฟ้าเหรอ อยู่ๆ” กำนันชัยทำหน้างงๆ

เขาจำได้ว่าไอ้เด็กสองคนนี้มันไม่ค่อยถูกกัน แล้วทำไมวันนี้ถึงมาหาถึงบ้านได้ล่ะเนี่ย

“ทางไหนครับ”

“รดน้ำต้นไม้อยู่สวนข้างๆน่ะโอ๊ต” คนมีอายุมากกว่าบอกอย่างใจดี ไม่ได้คิดมากอะไร

กำนันชัยเป็นกำนันมาหลายปี ชาวบ้านต่างไว้วางใจเพราะผลงานที่ทำเอาไว้มากมาย

เรื่องเดียวที่ทำให้กำนันชัยปวดหัวได้ก็คงจะมีแต่ไอ้ลูกชายของเขาเท่านั้น

“ขอบคุณครับ”

ข้าวโอ๊ตเดินเร็วๆไปตามทางที่กำนันบอก และก็เห็นด้านหลังของร่างสูงที่กำลังถือสายยางรดน้ำต้นไม้อยู่

“ไอ้สายฟ้า!” ข้าวโอ๊ตตะโกนเรียกชื่อมันดังลั่น

เขาไม่สนอีกแล้วว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น สิ่งเดียวที่เขาบอกได้ในตอนนี้คือเขาโกรธมาก โกรธที่มันมายุ่งกับน้องสาวของเขา โกรธที่มันทำให้ชีวิตของข้าวหอมต้องลำบาก

ข้าวหอมปิดเรื่องข้าวปั้นมาเกือบสี่ปี เด็กผู้หญิงที่ชีวิตไม่เคยลำบากแต่ดันต้องหอบลูกหอบเต้าไปแอบเลี้ยงที่เมืองนอกคนเดียวมันจะลำบากขนาดไหน

สายฟ้าหันไปมองตามเสียงแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็รับรู้ได้ถึงแรงกระแทกที่ใบหน้า ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด

ผลัวะ!

หมัดหนักๆของข้าวโอ๊ตกระแทกใบหน้าด้านซ้ายของสายฟ้าเต็มๆ เล่นเอาเขามึนงงไปชั่วขณะ

“มึงเป็นอะไรเนี่ยมาต่อยกูทำไม” สายฟ้าโวยวาย

คนอื่นๆเริ่มให้ความสนใจ ลูกน้องของสายฟ้ารีบวิ่งไปตามกำนันมาช่วยห้ามทั้งสองคน คงมีแค่กำนันที่สองคนนี้จะยอมฟัง

“มึงนั่นแหละสันดานมายุ่งกับน้องกูทำไม มึงทำร้ายข้าวหอมทำไมมึงเกลียดกูก็มาลงที่กูดิวะไอ้ต่ำตม” ข้าวโอ๊ตตะคอกใส่อารมณ์ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น

“กูไม่ได้คิดแบบนั้นไอ้บ้า! มึงคิดอะไรของมึงวะ” สายฟ้าสะบัดหน้าไล่ความมึนงง

ระบมไปครึ่งหน้า เมื่อครู่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวจึงหลบไม่ทัน

“มึงแค้นกูก็มาลงที่กูดิวะสายฟ้า มึงไปหลอกข้าวหอมทำไม” ข้าวโอ๊ตหายใจแรงตัวโยนด้วยความโกรธ

“กูคบกับข้าวหอมก็เพราะกูชอบน้องมึงไม่เกี่ยวไรกับมึงทั้งนั้นแหละ” สายฟ้าก็พูดใส่อารมณ์กลับไป

ถึงพวกเขาจะเคยมีเรื่องบาดหมางกันก็จริง จากเรื่องเล็กเริ่มลามกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นจนถึงขั้นยกพวกตีกัน แต่นั่นมันก็นานมากแล้วและไม่เกี่ยวอะไรกับที่เขาคบกับข้าวหอมเลย

“เฮ้ย! พวกมึงสองคนทะเลาะอะไรกันไม่อายคนอื่นหรือไง แยกกันเดี๋ยวนี้เลย” กำนันชัยรีบปรี่เข้ามาห้ามลูกชายที่กำหมัดแน่นกลัวว่ามันจะหวดหมัดใส่ข้าวโอ๊ต

“มึงชอบน้องกูเหรอ” ข้าวโอ๊ตทำหน้าเหวอ

อารมณ์ที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่คล้ายโดนน้ำเย็นสาดให้มอดดับกะทันหัน

“เมื่อกี้มึงว่าไงนะฟ้า มึงชอบลูกเสี่ยเปี๊ยกเหรอ”

คราวนี้ถึงตากำนันชัยงงเป็นไก่ตาแตก เด็กสองคนนี้มันแอบไปคบกันตอนไหน

“เดี๋ยวไว้ค่อยเล่าให้ฟังป๊า ขอเคลียร์กับมันก่อน”

สายฟ้าบอกปัดพ่อและลากคอเสื้อข้าวโอ๊ตไปคุยกันแค่สองคน ลูกน้องกูตั้งหลายคนเห็นกูโดนต่อยแล้วทีนี้ใครมันจะเกรงใจกูล่ะเนี่ย