บทที่ 9 บทที่ 8 ของเล่นราคาแพง

บทที่ 8 ของเล่นราคาแพง

ใบหน้าปั้นปึ่งไม่พอใจของข้าวหอมไม่ได้ทำให้สายฟ้าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความชอบใจ

“ไปเอาน้ำมาให้ป้าฝนกินเลย มัวแต่หัวเราะอยู่ได้” ข้าวหอมทำเสียงดุ

สายฟ้ามองข้าวหอมแล้วก็ได้แต่บ่นในใจ ขี้บ่นเหมือนแม่เขาเลย เป็นแค่แม่ของลูกจะมาบ่นได้ไง

ถ้าอยากบ่นมากก็มาเป็นเมียสิ จะปล่อยให้บ่นทั้งวันไม่ขัดสักคำ

“เฮ้อ นี่ลูกเอ็งเหรอสายฟ้า” ใบหน้าอิดโรยหันไปมองหลานชาย เหมือนสายฟ้ามากจริงๆ

“คุณย่าสวัสดีครับ” ข้าวปั้นรีบยกมือไหวคุณย่าอย่างรู้งาน คุณแม่สอนข้าวปั้นให้ไหว้ผู้ใหญ่ตลอด

“ฮ่าๆๆ มันน่ารักจริงๆ มาให้ย่าดูหน้าชัดๆสิลูก”

เจ๊ฝนหัวเราะชอบใจ ข้าวปั้นเป็นเด็กน่ารักรู้ความจริงๆ

เด็กน้อยปีนข้ามโซฟาไปนั่งอยู่บนตักคุณย่า ออดอ้อนจนคนแก่ใจเหลวไปหมด

สายฟ้ามองลูกตัวเองแล้วก็รู้สึกมันเขี้ยวเล็กๆ ลูกเขานี่มันจะรู้มากเกินไปแล้ว ตำแหน่งลูกชายสุดที่รักเพราะมีคนเดียวของเขาคงกระเด็นไปแล้ว

“โอ๊ะ!” ข้าวปั้นจับมือคุณย่าแล้วอุทานเบาๆ

แม้เสียงของเด็กน้อยจะไม่ได้ดังมากแต่ก็เรียกความสนใจของผู้ใหญ่ทั้งสามคนให้ต้องมองตาม

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก เจ็บตรงไหนบอกคุณย่าเร็ว” เจ๊ฝนรีบถามหลานด้วยความตื่นตระหนก      

“เว่อร์ไปหรือเปล่าแม่” สายฟ้าทักท้วง

ทำมาเรียกตัวเองว่าคุณย่า ทีกับลูกนะกูมึงทุกคำ

“เงียบปากไปเลยสายฟ้า” เจ๊ฝนมองค้อนลูกและหันกลับมาสนใจหลานชายต่อ

ข้าวหอมมองภาพตรงหน้าแล้วก็อยากจะกุมขมับ

“แหวนอันนี้ที่ร้านคุณตาคุณยายก็มี” ข้าวปั้นบอกน้ำเสียงร่าเริง

คุณย่าของข้าวปั้นรู้สึกเสียหน้า บ้านนั้นก็ต้องมีอยู่แล้วสิ มีร้านทองอยู่ในตลาดใหญ่เบ้อเร่อขนาดนั้น

ศักดิ์ศรีความเป็นคุณย่ามันค้ำคอเจ๊สายฝน เธอหายใจฮึดฮัดด้วยความอัดอั้นตันใจ เจ้าแม่รถเกี่ยวข้าวกับรถแบ็คโฮจะมาเสียหน้าแบบนี้ไม่ได้

“ไอ้ฟ้าไปเอาของแม่มา” เจ๊สายฝนพูดสีหน้าจริงจัง

คนเป็นลูกชายส่ายหัวเอือม เรื่องเงินๆทองๆความหน้าใหญ่นี่อย่ามาพูดให้เจ๊ฝนได้ยิน เพราะแกจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียหน้าเด็ดขาด

“ข้าวปั้นยังเด็กอยู่เลยแม่เดี๋ยวทำของเสียหาย” สายฟ้าเอ่ยท้วง ทองกับเพชรนี่ของรักของหวงของเจ๊ฝนเลยนะ

เจ๊ฝนไม่ฟังคำลูกและถลึงตาใส่ แต่แค่แวบเดียวก็หันกลับไปยิ้มหวานให้หลานชายบนตัก

ไอ้สายฟ้ามันแสบและเกเรมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ตอนอนุบาลก็แอบเอาจิ้งจกปลอมใส่ในแก้วกาแฟพ่อมัน ไม่เหมือนน้องข้าวปั้นที่เป็นเด็กดีน่ารัก

“โอเคๆ” สายฟ้ายกมือยอมแพ้

ร่างสูงกดรหัสตู้เซฟแม่ของเขาไม่นานก็มีเสียงสัญญาณดังติ๊ด ประตูตู้เซฟเปิดออกสายฟ้ามองหาอะไรสักอย่างมาใส่

“ไม่มีอะไรให้ใส่เลยวะ” บ่นอยู่คนเดียวแล้วก็เดินวนรอบๆ

สายตาคู่คมมองไปที่กระติกน้ำที่ยังไม่ได้แกะใช้งานเลยสักครั้ง เอาอันนี้แหละวะ

เขาเลือกหยิบแต่ทองใส่กระติกได้พอประมาณก็ปิดประตูตู้เซฟ ยังดีที่กระติกมีหูหิ้วเขาถึงได้ลากมันไปได้ไม่งั้นต้องอุ้มจนหลังหักแน่

สร้อยคอ แหวน กำไล ทองแท่งทั้งหมดถูกเทลงบนพื้นพรมเหมือนไม่ใช่ของราคาแพง

“นี่ของคุณย่าข้าวปั้นเล่นได้เต็มที่เลยนะลูก ของคุณยายเอาไว้ขายอย่าไปเล่นเลย”

ข้าวปั้นพยักหน้าหงึกๆเชื่อฟังคุณย่า

“ทีกับลูกหวงซะ” สายฟ้าบ่นขึ้นมาลอยๆแต่โดนแม่ของเขามองค้อนกลับ

“อย่าไปสนใจมันเลยลูก เล่นกับย่าดีกว่า”

‘มัน’ที่คุณย่าพูดถึงก็คือคุณพ่อสายฟ้าของน้องข้าวปั้น

ข้าวปั้นแยกเครื่องประดับแต่ละอย่างออกจากกัน แต่มือเล็กๆกล้ามเนื้อยังไม่แข็งแรง คุณย่าเห็นก็เลยช่วยข้าวปั้นทำ

สร้อยคอทองคำสิบกว่าเส้นรวมแล้วเกินสามสิบบาทถูกข้าวปั้นวางเรียงเป็นเส้นและจัดเป็นช่อๆ

“ข้าวปั้นทำเป็นรูปอะไรครับลูก” ข้าวหอมถามลูกเสียงหวานละมุนละไม

“ทีพูดกับผัวล่ะเหมือนจะกินหัว” ลืมไปผัวเก่าไม่ใช่ผัวเฉยๆ

“พูดดีๆนะไอ้ฟ้า” เจ๊ฝนกัดฟันพูดข่มขู่ลูกชาย

ความสัมพันธ์ของเด็กทั้งสองสายฝนไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว สายฟ้ากับข้าวหอมโตแล้วตัดสินใจชีวิตตัวเองได้แล้ว

“อันนี้เป็นรวงข้าวครับ คือคุณแม่ข้าวหอมกับข้าวปั้น”

โตมากับแม่คนเดียวข้าวปั้นมักจะนึกถึงแม่เป็นคนแรกเสมอ ไม่ว่าจะมีความสุขหรือเสียใจข้าวปั้นก็คิดถึงคุณแม่เป็นคนแรกทุกครั้ง

คำพูดไร้เดียงสาของเด็กวัยแค่สามขวบกลับทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนต้องกลั้นน้ำตา

มือน้อยๆจับแหวนและต่างหูมาเรียงต่อกันเป็นเส้นตรงโดยเว้นช่องว่างไว้เล็กๆ

“อันนี้คือเม็ดฝนแทนคุณย่าสายฝนครับ” แก้มกลมขยับตามเวลาข้าวปั้นพูด

“โถ่ หลานรักของย่า” น้ำตาไหลไม่รู้ตัวกันเลยทีเดียว หลานย่าจะน่ารักเกินไปแล้ว

สายฟ้ารู้สึกเหมือนเขากำลังหมั่นไส้ลูกชายตัวเอง เข้าปั้นรู้ว่าควรจะเข้าหาผู้ใหญ่ยังไงให้เป็นที่รักและเอ็นดู นี่ก็เล่นจัดการเจ๊ฝนซะอยู่หมัดในครั้งเดียวเลย

ทั้งสี่คนอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันหลังจากนั้นสายฟ้าก็ไปส่งข้าวหอมและข้าวปั้น ขากลับแวะซื้อยาแก้ปวดที่ร้านขายยาก่อนที่จะตรงกลับบ้าน

รถคันหรูจอดเคลื่อนตัวเข้าไปในโรงจอดรถที่ประจำ ร่างสูงเดินเข้าบ้านของเขาในมือยังถือถุงยาเอาไว้

ในบ้านถูกปิดไฟไว้จนเกือบหมดเหลือแค่ไฟสลัวๆที่โซนรับแขก บนโซฟามีเงาดำๆนั่งอยู่

“กลับมาแล้วครับ”

สายฝนลุกขึ้นและเดินไปหาลูกชาย ในมือกำไม้เรียวความยาวเท่าแขนเอาไว้

“สายฟ้า” เจ๊ฝนพูดชัดถ้อยชัดคำทีละคำ

คนเป็นลูกรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ปกติแม่ก็จะเป็นคนตลกไม่ค่อยซีเรียส แต่เวลาที่โกรธขึ้นมาก็จะน่ากลัวมากๆ

“ครับแม่”

สายฟ้ารับคำไม่มีแววล้อเล่นหรือกวนประสาทเหมือนที่ชอบทำเป็นประจำ

“เราเป็นผู้ชายไปรังแกลูกสาวเค้าได้ยังไงสายฟ้า เด็กโตจนป่านนี้แล้วพึ่งจะพามาหาแม่ คิดอะไรอยู่ลูก”

เจ๊ฝนดุลูกแต่ตัวเองก็หอบหายใจไปด้วย ความโมโหยิ่งทำให้เธอหอบหนักกว่าเดิม

“แม่ฟังฟ้าก่อนได้ไหม”

“เล่ามาสิ”

เจ๊ฝนยอมวางไม้ในมือก่อนที่จะลากเก้าอี้มานั่งฟังลูกชายอธิบายเหตุผล

“ฟ้าไม่เคยรู้เลยว่าข้าวหอมท้อง ที่บ้านน้องก็ไม่รู้”

เจ๊ฝนชะงักกับคำพูดของลูกชาย แต่เมื่อไตร่ตรองดีๆก็เข้าใจในความคิดของเด็กสาวอย่างข้าวหอม

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นเด็กดีที่ครอบครัวภาคภูมิใจมาตลอด พอวันหนึ่งมีเรื่องที่ผิดพลาดเกิดขึ้นข้าวหอมจึงเลือกที่จะหนีปัญหา

ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะการเลี้ยงดูที่ตีกรอบจนเกินไป เฝ้าถนอมลูกไปเสียทุกเรื่องทำให้ข้าวหอมไม่กล้าเผชิญหน้ากับปัญหา

ในวันที่ผู้หญิงคนหนึ่งมีลูกสัญชาตญาณความเป็นแม่ก็จะถูกสร้างขึ้นมาเอง ข้าวหอมในตอนนี้โตขึ้นเยอะมากและหนึ่งสิ่งที่ทุกคนยอมรับคือข้าวหอมสอนลูกได้ดีมาก

“ยังไงเราก็ผิดอยู่ดีรู้ใช่ไหมสายฟ้า”

ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดเธอก็พอจะเข้าใจลูกชายอยู่บ้าง แต่เธอไม่เคยสอนให้ลูกชายเป็นคนไร้ความรับผิดชอบแบบนี้

เรื่องที่สายฟ้าและข้าวโอ๊ตไม่ถูกกันนั้นใครๆก็รู้ แต่นี่เล่นไปทำน้องสาวอีกฝั่งท้อง เค้าไม่เอามันตายก็บุญแล้ว

“ครับแม่”

สายฟ้ายอมรับแต่โดยดี ตอนนั้นถ้าเขาไม่ใช้อารมณ์ตัดสินปัญหาเขาก็คงได้มีส่วนร่วมในชีวิตของลูกตั้งแต่เกิด

วันนั้นเป็นสายฟ้าเองที่จอดรถให้ข้าวหอมลงจากรถไปและไม่แม้แต่จะกลับไปดูว่าข้าวหอมปลอดภัยหรือเปล่า แถมยังหนีไปกินเหล้าต่ออีก

ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุผลที่ข้าวหอมหนีไปเป็นเพราะอะไร ไม่ใช่เพราะน้องท้องแน่ๆ เพราะเขาไปเค้นเพื่อนข้าวหอมสมัยมหาลัยมาแล้วว่าข้าวหอมรู้เรื่องท้องหลังจากเลิกกัน

“ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวทั้งไปเรียนทั้งเลี้ยงลูก ลำบากมากนะฟ้า ขนาดแม่มีคนช่วยเยอะแยะแม่ยังแทบแย่เลย”

“ฟ้าจะเลี้ยงลูกให้ดีครับแม่”

“เรื่องข้าวหอมแม่จะไม่เซ้าซี้นะฟ้า ยังไงก็โตๆกันแล้วจะทำอะไรก็คิดถึงลูกให้มากๆ”

บรื้นนน!

เสียงรถของกำนันชัยขับเข้ามาในรั้วบ้าน ตอนเดินเข้ามาก็ผิวปากสบายอารมณ์แต่พอเห็นลูกกับเมียก็ต้องทำหน้างง ไอ้ฟ้าโดนแม่มันเทศนาอีกแล้วเหรอ