บทที่ 52 52

ร่างบอบบางทิ้งตัวลงบนพื้นพรมขนสัตว์สีอ่อนนุ่มข้างเตียงกว้างก่อนจะวางใบหน้าเอียงซบบนที่นอนพร้อมกับปล่อยให้หยาดน้ำตามันไหลออกมา 

ความรู้สึกของเธอมันแตกสลายจนกลายเป็นฟองอากาศ รู้สึกว่าตัวของเธอมันเบาหวิว เหนื่อยล้า แหลกสลายซ้ำๆ แทบไม่คิดเลยว่าเธอจะมีความรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายที่เธอไว้ใจและเชื่อใจ 

วินาท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ