บทที่ 12 The first feeling

“ขี้ดิน...”

ฉันเรียกชื่อผู้ชายอีกคนที่อยู่ภายในร้านอย่างตกใจ แล้วก็เห็นว่าร่างสูงที่สีหน้าท่าทางเอาเรื่องน่าดูเริ่มเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของฉันและแฟรงก์ มือของแฟรงก์ถูกขี้ดินปัดมันออกจากมือของฉัน ก่อนที่เขาจะจ้องหน้าฉันนิ่ง ไม่พูดไม่จาอะไร แต่กลับคว้าแขนของฉันแล้วกระชากให้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ