บทที่ 17 เธอและฉัน

หมับ!

“เธอ...” ฉันสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆ ร่างสูงที่นั่งเงียบมานานก็เอื้อมมือมากระชากแขนฉันจากอีกฝั่งแล้วบีบแน่นด้วยสีหน้าหงุดหงิด หลังจากที่ชิงช้าสวรรค์เคลื่อนตัวไปได้ไม่นาน ขี้ดินก็เริ่มเปิดปากพูดประโยคนั้น แถมยังกดดันกันทางสายตาอีกด้วย “ทำไมไม่รอฉัน?”

อะ... อะไรนะ

“กะ... ก็ฉันไม่รู้”

“แล้วทำไมต้องมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ