บทที่ 18 ไม่เคยรู้

แกรก

เสียงที่ดังออกมาปะปนไปกับเสียงฝนนั่นก็คือเสียงเปิดประตูของฉันเอง สุดท้ายฉันก็ใจอ่อนจนได้ มือของฉันสั่นไปหมดเมื่อขี้ดินผงะน้อยๆ และหันกลับมา และพอเห็นหน้าเขา ฉันก็เม้มริมฝีปากแน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมา

“เด็กผี...” เขาเรียกฉันสั้นๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้ามาหาฉันที่ยืนเอาหลังมือปาดน้ำตาซ้ำๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ