บทที่ 23 เต็มร้อยลดลงไปถึง 0

ออดดดดด!

เวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก... จู่ๆ เสียงคนกดกริ่งหน้าห้องที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันก็ทำให้ฉันสะดุ้งโหยงออกมาอย่างตกใจ พอๆ กับขี้ดินที่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นแล้วกุมท้องเอาไว้ด้วยสีหน้าเจ็บปวดเล็กๆ และฉันมองตามเขาไปอย่างไม่เข้าใจ สงสัยมานานแล้วว่าเขากุมท้องทำไมหลายครั้งหลายครา มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ