บทที่ 25 บอกฉันทีว่าไม่ได้ฝันไป

เขากอดฉันแน่นมาก... แน่นจนหายใจแทบไม่ออก

“ขี้ดิน... เวลานี้แล้ว พี่เครย์คงมาแล้วล่ะ” ฉันกระซิบกับเขาเบาๆ แล้วยิ้มให้ร่างสูงที่ลืมตาตื่นขึ้นมาสบตาด้วยหลังจากที่เรานอนอยู่บนเตียงคนไข้ได้ไม่นานนัก เขาชักสีหน้าออกมานิดๆ ก่อนที่จะกอดฉันแน่นขึ้นอีก แล้วซุกหน้าเข้ามาที่ใบหน้าของฉันเหมือนไม่อยากให้ไปไหนทั้ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ