บทที่ 4 Cause, You are so cruel
“เลือด!!”
ฉันตะโกนลั่น แทบลมจับเมื่อเห็นว่าทันทีทีขี้ดินดึงเศษแก้วออกไปอย่างรุนแรง เลือดก็พุ่งปรี๊ดออกมายังกะท่อประปา น้ำหูน้ำตาของฉันพร้อมใจกันร่วงเผาะลงมาทันที ในขณะที่เขาก็สำรวจเศษแก้วนั้นอย่างพินิจ พร้อมกับวางมันไว้กับกองเศษแก้วอื่นๆ อย่างไม่เกรงกลัว
“ขี้ดิน! ไม่เห็นเลือดเหรอ เลือดฉัน! เลือดฉันจะหมดตัวมั้ยเนี้ย TOT”
“เงียบปาก!!” เขาแทบตะโกนแสกหน้า พร้อมกับคว้าข้อเท้าของฉันเข้ามาจ่อเพื่อดูรอยแผล ก่อนที่จะวางมันลง แล้วคว้าอุปกรณ์ทำแผลออกมาด้วยสีหน้าถมึงทึง
คุณพระ! นี่เขาไม่จริงจังไปเหรอ
“ขี้ดิน... คือ...” ฉันเริ่มอึกอักเพราะเริ่มที่จะทำตัวไม่ถูก แต่เมื่อเห็นว่าเขาคว้าอะไรออกมาเท่านั้นแหละ “กรี๊ดดดดด นี่นายจะฆ่าฉันเหรอ!!”
มันคือแอลกอฮอล์ล้างแผลล่ะ ขวดใหญ่มากด้วย TOT
“หุบปาก! ถ้าเธอขืนยังพูดมาก ฉันจะเอาไอ้นี่ราดแผลเธอซะ” ไม่พูดเปล่า เพราะเขายกขวดแอลกอฮอล์ทำท่าเหมือนพร้อมเต็มที่ ในขณะที่ฉันเองก็รีบชักเท้ากลับทันทีด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด
“กรี๊ดดดดดด ไอ้น้ำใสๆ เชื่องๆ ในขวดนั้นมันอันตรายมากนะขี้ดิน! เอามันออกไปเถอะ ฉันเกลียดแอลกอฮอล์!” ฉันโวยวาย พยายามดันมือหนาที่ถือขวดน้ำยาของเขาเอาไว้ ความจงความเจ็บไม่รู้สึกแล้วคราวนี้ เพราะฉันกำลังจะตาย! “ฉันไหว้ล่ะ ฉันไม่อยากเจ็บ แงงงง”
“ถ้าไม่ราดแผลเธอก็ต้องตัดขาทิ้ง เอามั้ยล่ะ ในครัวฉันมีอีโต้อยู่!!” ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดมากเลย ขี้ดินถึงตะโกนออกมาแล้วผุดลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วตั้งท่าจะหันหลังเข้าไปในครัว แต่ฉันกลับเด้งตัวคว้าแขนของเขาเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที
“หยุ๊ดดดด ได้โปรดหยุดก่อน!”
“ไง คราวนี้จะให้ใส่ยาได้ยัง?”
โฮฮฮฮฮ มันไม่ได้เรียกว่ายานะ มันเรียกว่าเครื่องมือฆาตรกรรมต่างหาก TOT!
“งั้น... งั้น” ฉันอึกอัก “ขี้ดินสัญญากับฉันก่อนนะว่าจะใส่ดีๆ ไม่ราดลงเลยอ่ะ”
“เออ” รับคำอย่างส่งๆ พร้อมกับยอมนั่งดูเท้าฉันอีกครั้ง ขี้ดินกัดจุกปากขวดแล้วดึงมันออกด้วยริมฝีปาก ที่ดูแล้วเท่มาก แต่มันไม่เข้าปากเหรอนั่น “นั่งดีๆ อย่าดิ้น ยัยเด็กผี”
“ไม่ขอสัญญาได้มะ” ฉันว่าอย่างเสียวไส้ แล้วเขาก็ตวัดสายตาโหดๆ นั่นขึ้นมองอย่างหงุดหงิด แล้วก็ค่อยๆ เอียงขวดลง แต่ฉันดันสะดุ้งขึ้นมาซะก่อน ขี้ดินก็เลยตกใจแล้วเผลอราดแอลกอฮอล์บ้านั่นลงจนหมดไปครึ่งขวด
ฉ่า!
“เฮ้ย!!”
“กรี๊ดดดดดดดดดด เท้าฉัน!!” ฉันกรี๊ดลั่น มองฟองฟอดๆ ที่เกิดขึ้นบนบาดแผลแล้วก็อยากน้ำลายฟูมปากครอกๆ ไปซะ มันเจ็บที่สุดเท่าที่ชีวิตฉันเคยประสบพบเจอมาเลย TOT “ขี้ดินนนน จงใจจะฆ่าฉันใช่มั้ย!”
“แล้วจะสะดุ้งหาเตี่ยเธอเหรอ!!” เขาด่ากราด แล้วฉันก็น้ำตาไหลพรากลงมาทันทีด้วยความเจ็บปวด พยายามกุมเท้าของตัวเองเอาไว้แน่น แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรเลย
“โอ้ยยย เจ็บอ่ะ ฮือออ เจ็บบบ!”
“เออ! รู้แล้ว!” เขาตะโกนแทรกเสียงฉันด้วยสีหน้ารำคาญ พร้อมกับหยิบสำลีมาแตะๆ ที่แผลของฉันเบาๆ เพื่อซับไอ้แอลกอฮอล์หลอนประสาทนั่นออกไป ฉันสะอึกสะอื้น เมื่อเพิ่งมานึกขึ้นได้ว่า...
“แล้วทำไมไม่เอาสำลีจุ่มแอลกอฮอล์มาทำแผลฉันตั้งแต่แรกเล่า!” พูดไปก็สะอื้นฮักไปด้วยอย่างน่าสงสาร แต่ดู๊! ดูคำตอบที่เขาตอบออกมาสิ
“ลืม”
“ขี้ดิ๊นนนนนน!”
ฉันเกลียดขี้ดินที่สุดเลยยยย!!
“ไปเปลี่ยนเสื้อซะ!”
“ชิ... รู้แล้ว” ฉันอุบอิบพูด พร้อมกับเดินกะเผลกๆ ลากเท้าอันแสนบอบช้ำมาข้างหน้าร่างสูงที่ยกเสื้อลายทหารลายเดิมๆ ยัดใส่มือฉันพร้อมทั้งชี้ไปทางประตูห้องน้ำด้วยใบหน้าถมึงทึง
“เข้าไปใส่ในนั้น”
“โธ่ ฉันไม่มาโชว์ของลับตรงนี้หรอก ขี้ดินอ่ะเวอร์” ฉันเบ้ปาก แล้วเขาก็ถลึงตาใส่แทบจะทันที
“เข้าไป!!” ฉันสะดุ้งโหยง รีบเดินเป็นวิ่งกระเผลกๆ หายแวบเข้าไปในห้องน้ำทันที ขี้ดินขี้โมโหจังเลย ฉันเจอเขาตะโกนใส่หน้าไม่รู้กี่ครั้งแล้วนะ โหดร้ายมาก ทำกับคนหน้าตาน่ารักน่าทนุถนอมอย่างฉันได้ลงคอ
ฉันยืนทำหน้าบึ้งบูดใส่ประตูมานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เพราะหลังจากนั้นก็มีเสียงตวาดของเขาดังขึ้นมา
“ฉันให้เวลาเธอสิบนาที!!”
ตกใจหมดเลย TOT!
เพราะความกลัวว่าเขาจะพังประตูเข้ามาขย้ำคอฉันจนตาย ก็เลยถอดเสื้อออกแล้วใส่เสื้อลายทหารที่ขี้ดินเตรียมให้ไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยืนเอ๋อมองกระจกห้องน้ำเกือบเท่าตัวไปด้วย สภาพของฉันในตอนนี้เหมือนยัยเพิ้งที่เพิ่งผ่านสงครามจากสามจังหวัดชายแดนภาคใต้มายังไงก็ไม่รู้อ่ะ...
แหม... ก็เสื้อของขี้ดินอ่ะใหญ่จะตาย ดูแขนเสื้อของเขาซะก่อน กว้างจนแทบจะเอาแตงโมยัดเข้าไปได้ทั้งลูกแล้ว แต่ก็ไม่แปลกหรอก เขามันพวกกล้ามเนื้อนี่นา แค่นี้แขนเขาก็ฟิตจะตายอยู่แล้วนี่ กล้ามเนื้อนี่มันดีจริงๆ เลยนะ
แงงงง แต่มันโล่งอ่ะ ไม่มีกางเกงซับด้วย!
“เสร็จยังวะ! นานเกินไปมั้ย ฉันบอกแค่สิบนาที!” เสียงทุ้มตวาดลั่นมาจากหลังบานประตูอีกครั้ง ฉันก็เลยทำหน้ามุ่ยพร้อมกับเดินไปเปิดประตูให้เขา แล้วก็เห็นว่าขี้ดินกำลังใช้มือท้าวกรอบประตูอยู่ข้างหน้า ตกใจหมด หน้าแทบหงายเลยแน่ะ “แต่งตัวนานเป็นชาติเลยนะยัยเด็กผี!”
“ก็มันหลวมนี่!” ฉันเบะปากทำท่าทางไม่พอใจ
“ใส่ไป ฉันไม่มีเสื้อผู้หญิง” เขาพูดห้วนๆ พร้อมกับกวักมือหาฉันที่ทำหน้าเซ็งให้เดินเข้ามาใกล้ๆ “มานี่ ฉันจะได้ถ่ายรูป”
“ถะ... ถ่ายอะไร!” ฉันเริ่มหวั่นๆ ในอก ยิ่งเมื่อเขาหันมากระตุกยิ้มมุมปากแบบไม่น่าไว้วางใจแบบนั้น เหงื่อฉันก็เริ่มไหลลงมาตามขมับหนักขึ้น มารู้สึกตัวอีกทีตัวเองก็ถูกเขากระชากไปแปะตรงแผงอกเต็มๆ เข้าซะแล้ว
“รูปนู้ด พอใจยัง!!”
“รูปนู้ด!!” ฉันกรี๊ดลั่น พร้อมกับพยายามผลักอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาออกไปด้วย ที่แท้ที่ให้ฉันไปเปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อของเขาก็เพราะงี้เองสินะ!
... ขี้ดินต้องแอบชอบฉันอยู่แน่เลย!
“เออ! รู้แล้วก็ไปซะ บนโซฟาน่ะยัยงี่เง่า โพสน์ท่าเซ็กซี่ๆ เลยนะเว้ย” เขาว่า พร้อมกับผลักหัวฉันออกจนต้องลงไปนอนกองบนโซฟาอย่างหมดท่า ฉันอ้าปากค้างพะงาบๆ ไม่คิดมาก่อนว่าเรื่องมันจะกลับกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้
ขี้ดินชอบฉัน? โอ้ยยย ลำบากใจเหลือเกิน
คือ... คือแบบว่าฉันก็ไม่ได้เกลียดขี้หน้าอะไรขี้ดินหรอกนะ แต่แบบว่า...
แบบว่า...
“ท่าโพสน์จิ้มนิ้วปัญญาอ่อนนั่นน่ะนะ คิดว่าไอ้เวรเครย์มันจะเชื่อรึไง!” ฉันสะดุ้ง หลุดออกจากภวังค์เมื่อจู่ๆ ขี้ดินที่ตั้งกล้องอยู่อีกมุมนึงตวาดลั่นขึ้นมาอย่างหัวเสีย “แล้วหน้าแดงๆ เวลามองหน้าฉันนั่นมันอะไรกันวะ ขนลุก!”
แหม... บางทีขี้ดินก็ซึนไปนะ
“ทำอะไรก็รู้อยู่แก่ใจ...” ฉันเบะปาก แล้วร่างสูงก็ขมวดคิ้วมุ่นเหมือนไม่เข้าใจ “ชิชะ ปากแข็งก็แบบนี้แหละ แต่ฉันไม่ง้อหรอกนะ บอกไว้เลยยย”
“พูดบ้าอะไรวะ”
“ขี้ดินอ่ะแหละ”
“อะไรของเธอ นอนนิ่งๆ ไป!” เขาทึ้งผมของตัวเองอย่างหัวเสีย ในขณะที่จะชี้นิ้วสั่งฉันพร้อมกับตั้งกล้อง ตั้งเวลา แล้วก็ย่างสามขุมเข้ามาหาฉันที่นั่งจุ้มปุ้กรอเขาบนโซฟาด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น “เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“จัดการอะไรอ่ะ?” ฉันถามเขาพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ
“จัดท่า!!” เขาตะโกนใส่หน้าจนลมแทบหมดปอด ก่อนที่จะคว้าหมับเข้าที่ขาของฉันแบบไม่ทันได้ตั้งตัว พร้อมกับกระชากจนฉันที่หวีดร้องไม่ทันต้องล้มไม่เป็นท่าแล้วหัวก็กระแทกขอบโซฟาแบบจังเบอเร่อ เห็นดาวเต็มหัวไปหมดแล้ววว TOT ~
“ขี้ดิ๊นนน ฉันเจ็บนะ!!” ฉันร้องไห้ เพราะพอคลำท้ายทอยไปก็พบกับลูกมะนาวที่บวมตุ๋ยอยู่ด้านหลัง เวลาเอามือไปแตะแล้วมันเจ็บมากเลยอ่ะ “หัวฉันโน แงงงง”
“เออ สมน้ำหน้า!”
กรี๊ดดดดด TOT!
โหดร้ายทารุณป่าเถื่อนที่สุดดดด!
“ฮืออออ เจ็บอ่ะ!”
น้ำตาของฉันไหลพรากๆ อย่างสุดที่จะอดกลั้น พาลทำให้ขี้ดินทำสีหน้าเหมือนหัวเสียสุดๆ ไปด้วย เขาสบถคำหยาบออกมาแล้วเดินเลี่ยงไปปัดกล้องทิ้งชนิดไม่เสียดายของ ก่อนที่จะเดินเข้ามาหาฉันที่กึ่งนั่งกึ่งนอนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ร่างสูงกระชากแขนให้ฉันที่นอนหมดท่ากระแทกเข้ากับแผ่นอกเขา แล้วดันท้ายทอยฉันให้ก้มลงเพื่อที่เขาจะได้มองแผลของฉันให้ชัดๆ
หัวใจของฉันเต้นแรงมาก เหมือนเขากอดฉันไว้อีกแล้ว ขี้ดินชอบฉันจริงๆ สินะ ขนลุกเลยอ่ะ กระซิกๆ T_T
“แผลแค่นิดเดียวทำสำออย ปัญญาอ่อน” เขาว่าเสียงห้วนหลังจากสำรวจแผลเรียบร้อยดีแล้ว พร้อมกับคลำลูกมะนาวลูกโตบนศีรษะฉันไปด้วย มันเจ็บได้ที่เลยอ่ะ
“เจ็บนะ! จับเบาๆ หน่อยสิขี้ดิน!”
“หุบปาก! ไม่งั้นอย่าหวังเลยว่าฉันจะทำแผลให้ เพราะอย่างเธอคงไม่มีปัญญา” เขาด่ากราด แล้วน้ำตาของฉันก็ร่วงเผาะ ขี้ดินชอบพูดอะไรทำร้ายจิตใจอันแสนบอบบางของฉันจัง รู้มั้ยว่าคนฟังมันเจ็บนะ แงงงง “นั่งนิ่งๆ เดี๋ยวฉันจะทำแผลให้”
“คนเลววว เพราะขี้ดินนั่นแหละทำฉันเจ็บตั้งสองครั้งซ้อน TOT”
“เงียบปากสักนาทีมันจะตายมั้ยวะ!!”
เขาเป็นพวกรักรุนแรงสินะ แย่มากเลย ฉันรับไม่ได้!
“ลูกมะกรูดชัดๆ เลยว่ะ”
เลวววว จะตอกย้ำแผลที่หัวฉันไปถึงไหนกัน T_T
“ฉันเมื่อยคอแล้วนะขี้ดิน!” ฉันประท้วง หลังจากที่ขี้ดินกลับมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล (ที่เต็มไปด้วยฝุ่น) ฉันก็โดนกดหัวลงจนศีรษะของฉันแปะลงที่แผงอกของเขาที่มีแค่เสื้อกล้ามคั่นไว้ มือหนึ่งของเขาโอบไหล่ของฉันไว้ ส่วนอีกมือก็ทำแผลให้อย่างป่าเถื่อน
แต่ก็นะ... ท่านี้มันส่อชะมัดเลยอ่ะ กลิ่นน้ำหอมแบบผู้ชายของขี้ดินกำลังทำให้ฉันเวียนหัวตาลายไปหมดแล้วด้วย TOT
“เธอนี่ซุ่มซ่ามดีนะ งี่เง่าชะมัด” เขาออกปากชม (ประชด) พร้อมกับใช้สำลีแตะๆ บนแผลฉันไปด้วย นี่ฉันจิกเล็บจนแทบจะฝังเข้าไปในเนื้อแขนเขาแล้วนะ! มือขี้ดินหนักมากอ่ะ เขาน่าจะรู้ตัวบ้าง ไม่ใช่ให้ฉันมารับเคราะห์กรรมแบบนี้สิ แงงงง! “นั่งนิ่งๆ ดิ! ไม่เห็นเหรอว่าฉันทำแผลลำบาก!”
“ไม่เห็น! ก็ฉันเจ็บนี่นา เจ็บอ่ะ เจ็บบบบ!”
“เออดี สะใจว่ะ” ว่าแล้วก็กดสำลีเข้าที่แผลของฉันแรงๆ ไปด้วย
“โอ้ยยยย ขี้ดินนน คนเลววว!” ฉันโวยวายแทบไม่เป็นภาษา เขาหัวเราะลั่นเลยล่ะเชื่อมั้ย แถมหัวเราะแบบอุวะฮะฮ่าอย่างตัวโกงในหนังด้วย! “ฮืออออ แค้นนี้ต้องได้ชำระแน่ ฉันสาบานนน TOT”
“หน้าอย่างเธอจะทำอะไรฉันได้วะ” ว่าพร้อมกับรัดอ้อมแขนแรงๆ จนหน้าของฉันแทบฝังเข้าไปในอกเขา แสบหน้าแสบตาไปหมด ฉันล่ะอยากจะบ้าตาย! “ไง ทีนี้จะทำอะไรฉันดีล่ะ หายใจให้ออกก่อนเถอะยัยงี่เง่า”
สารเลว! ดูเขาทำกับฉันสิ ขี้ดินกำลังจะทำให้ฉันกำเดาแตกเพราะกล้ามของเขานะ แงงงง
“แอ้ก...! ปล่อยนะขี้ดิน หายใจไม่ออก!” ฉันโวยลั่น พร้อมกับทุบแขนเขาไปดังปั่ก แต่ดู๊... ดูเขาสิ เขาฟังฉันที่ไหนกัน T_T!
“ไม่ปล่อย หมั่นไส้ว่ะ” ว่าพร้อมกับยีผมฉันตรงที่บวมปูมแรงๆ ไปด้วย ฉันกรี๊ดลั่นเพราะความเจ็บพร้อมกับกุมหัวของตัวเองเอาไว้ น้ำตาไหลพรากเลยอ่ะ มันเจ็บมากเลย นี่เริ่มจะไม่เชื่อแล้วว่าเขาแอบชอบฉันน่ะ รุนแรงแบบนี้มันเกลียดกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนชัดๆ! “เด็กผีอย่างเธอน่ะต้องให้หัวแตกหลายๆ รอบถึงจะดี!”
“โหดร้าย ป่าเถื่อน ทารุณ ใจร้ายใจดำอำมหิต คนเลววววว!”
“เออ! ขอบใจ”
ฉันเกลียดเขาแล้ว! แงงงง จะฟ้องพี่เครย์ให้ได้เลยยยย TOT
