บทที่ 7 I will hold you up with both hands

“พี่เครย์!!”

ฉันแหวลั่นด้วยความอับอายจนหน้าร้อนฉ่า นี่พี่เครย์คิดได้ไงเนี้ยยยย! ถึงจะไม่ได้ทำมาจะครบสองปีดีดักอยู่แล้ว ฉันก็ไม่ได้อยากจะทำมันอีกนะ มันทรมานมาก ทรมานสุดๆ TOT!

เพราะอะไรน่ะเหรอ?

เมื่อ (เกือบ) สองปีที่ผ่านมาที่ฉันเพิ่งเข้ามหาลัยมาใหม่ๆ เห็นฉันเป็นยังงี้นะ แต่ก็ยังไม่วายมีคนหน้ามืดตามัวมาเข้าหา (เห็นพี่เครย์บอกมางี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมกะอีแค่ชอบฉันมันต้องหน้ามืดตามัวด้วยนะ) แล้วก็เจอพี่เครย์ให้บททดสอบที่ว่านี่เข้าไป เจอกันไปประมาณหกเจ็ดคน... หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าจีบฉันอีกเลย

แต่ก็ว่าไปนั่น

คือ... คือมันก็ดีอ่ะ แต่บททดสอบที่ว่ามันโหดสุดๆ โหดมากๆ โหดยิ่งกว่าที่ฉันเคยพบเจอมาจากที่ไหนเลย T_T!

“อะไร! เอ้า มองกูทำไม อุ้มยัยหวาเร็วสิวะ!” ฉันสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงตวาดของลูกพี่ลูกน้องเมื่อเห็นว่าขี้ดินยังยืนขมวดคิ้วอย่างงุนงงอยู่นิ่งๆ ไม่ยอมขยับตัว ส่วนฉันก็เอาแต่ทำหน้าเหวอกินอยู่ พี่เครย์ก็เลยผลักฉันเข้าหาร่างสูงของขี้ดินเต็มแรงจนเขารีบคว้าแขนฉันที่ทำท่าเซจะล้มแทบไม่ทัน แถมยังออกคำสั่งทับถมต่อด้วยนะ “อุ้ม!!”

โฮกกกกก!

“พี่เครย์! ไม่เอานะ ไม่ทำอ่ะ ไม่ทำ!”

“ยัยหวา! อย่าดื้อกับฉัน นี่คือบททดสอบไอ้เวรนี่ นี่ฉันยังไม่ได้สะสางเรื่องที่แกลักลอบไปได้เสียกับมันโดยที่ไม่บอกฉันเลยนะ!”

แงงงงง ฉันไม่ได้ลักลอบไปได้เสียกับขี้ดินสักหน่อย TOT!

“พี่เครย์อ่ะ!”

“จะทำไม่ทำ! ไม่ทำฉันจะฟ้องแม่แก!”

กรี๊ดดดดด ไม่เอานะ! ขืนมามี๊รู้มีหวังฉันอ่วมแน่เลยอ่ะ TOT

“ฮือ... ก็ได้”

“เออ ดี!”

“เดี๋ยว นี่มันอะไรกันวะ ทำไมกูต้องอุ้มยัยนี่?” ขี้ดินที่ดูจะไม่รู้เรื่องอะไรแถมยังยืนเงียบตลอดการถกเถียงกันระหว่างฉันกับพี่เครย์อดรนทนไม่ไหวจนต้องโพล่งขึ้นมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดพอกัน แล้วมือของเขาก็ยิ่งบีบไหล่ของฉันแน่นขึ้นจนรู้สึกเจ็บ

“อุ้มไง กระจอกแค่นี้มึงทำไม่ได้?” พี่เครย์เลิกคิ้วสูง แล้วคำสบถต่อมาที่ออกมาจากปากของเขาก็ทำเอามือที่บีบไหล่ฉันเอาไว้ถูกกำแน่นขึ้นอีกจนฉันได้ยินเสียงดังกร็อบ! โอ้ยยย เจ็บ TOT! “... ไอ้ป๊อด”

“มึงด่าใครป๊อด! ได้ เดี๋ยวกูจะอุ้มให้ดู!”

หมับ!

“แว้กกกก!” ฉันหวีดร้องลั่น เมื่อขี้ดินไม่พูดเปล่า เพราะวินาทีต่อมาเขาก็ผละมือที่บีบไหล่ฉันไว้แน่นแล้วช้อนทั้งร่างของฉันขึ้นอุ้มอย่างสบายๆ ทันที และเพราะกลัวตก ทั้งสองมือของฉันก็พร้อมใจกันโอบรอบคอของร่างสูงโดยอัตโนมัติทันที

โอ้ยยยย โอ้ยยยย! ขี้ดินสูงมากอ่ะ ฉันจะเป็นลม

“เออ! แล้วตามกูมา” พี่เครย์แสยะยิ้มเมื่อแผนการเป็นไปได้ด้วยดี ก่อนที่จะเดินล้วงกระเป๋าลงไปด้านล่างที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงเพลง ขี้ดินมองตามไปด้วยแววตาขุ่นขวาง ก่อนที่จะหันกลับมากระซิบเสียงหนักกับฉัน

“ไอ้เวรนั่นคิดจะทำอะไร... บอกฉัน!”

“เอิ่ม... ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ”

ขอแอ๊บโง่ไปก่อนได้มั้ย เพื่อความปลอดภัย ฮึก T_T

“ได้... แต่รอกลับก่อน ฉันจะเอาเธอให้อ่วม”

โฮกกกก แล้วฉันผิดที่ไหน ฉันเกี่ยวอะไร!

“ก็ฉันไม่...!”

“ไง ทุกคน... วันนี้ฉันมีเรื่องสนุกๆ มาให้ดูกัน!”

เฮ ~

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูด (แก้ตัว) อะไรจนจบดี เสียงที่ถูกพูดอัดไมค์ลอยของพี่เครย์ก็ดังก้องทั่วผับ ทั้งฉันและขี้ดินที่ยังคงยืนอยู่ด้านบนหันขวับไปมองแทบจะพร้อมๆ กัน แล้วก็เห็นว่าพี่เครย์ไปยืนบนเวทีตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วก็ไม่รู้ เสียงเพลงเงียบสงบลงและมีแต่เสียงเฮของคนที่อยู่ด้านล่างและด้านบน ดูพี่เขาจะเป็นขาประจำของผับนี้นะ มีแต่คนให้ความสนใจ เชอะ!

“วันนี้น้องสาวฉันมาเปิดตัวว่าที่ผัว แต่ก็นะ... คนอย่างไอ้เครย์ต้องมีบททดสอบ!” พูดใส่ไมค์อย่างออกรสอย่างเดียวไม่พอ ยังยักคิ้วให้แสงสปอร์ตไลท์ส่องมาทางฉันและขี้ดินที่ยืนเหวออยู่ด้านบนด้วย โอ้ยยย แสบตา! “ฉันไม่ยอมให้พวกแกเสวยสุขกันง่ายๆ แน่ ไอ้คลีน! ไปเอาเหยือกเหล้ามา ส่วนพวกแก มานี่!”

เฮ ~

“มันคิดจะทำอะไรวะ นี่ฉันชักเริ่มจะโมโหแม่งแล้วนะโว้ย!!”

“ขะ... ขี้ดิน ใจเย็นๆ เถอะ ทำตามพี่เครย์เถอะนะ TOT”

“หุบปาก! เธออยากทำมากนักรึไง ไอ้บททดสอบเวรอะไรนั่นน่ะ ไร้สาระ!”

อื้อหือ ถามมาได้เนอะ หน้าฉันดูเต็มใจมากกกกก!

“ทำเถอะนะขี้ดิน เพื่อความปลอดภัยของลูกหลาน” ฉันพูดไปแล้วก็เบ้หน้าจะร้องไห้ไปด้วย นี่ถ้าพี่เครย์ไม่ขู่จะฟ้องมามี๊ ให้ตายฉันก็ไม่ทำ! แง้... “น้า ~ ขี้ดิน”

“Damn it!!” เขาสบถออกมาเสียงดังลั่นจนฉันสะดุ้ง ก่อนที่ร่างสูงก็ทำท่าจะปล่อยฉันลงพื้นท่ามกลางสายตาของทุกคน ฉันอ้าปากค้าง ลนลานมองหน้าพี่เครย์ที่ถลึงตาใส่ ก่อนที่จะรีบกอดคอของขี้ดินแน่นขึ้นจนเขาขมวดคิ้ว แล้วฉันก็เอาหน้าผากไปชนกับหน้าผากแข็งๆ ของเขาทันที!

โป้ก!

โอ้ยยยย เจ็บอ่ะ ชนเองเจ็บเอง TOT

“ทำอะไร!” เขากระซิบเสียงลอดไรฟัน ทำท่าจะปล่อยลงอีก แต่ฉันกลับกอดคอของเขาแน่นขึ้นจนร่างสูงสบถออกมาในลำคอ ก่อนที่จะกระซิบกลับบ้าง

“ขี้ดินป๊อดเหรอ?”

กึก

ได้ผล! ขี้ดินนิ่งไปเลย

“... ฉันให้พูดใหม่อีกรอบ” ใจฉันกระตุกชั่วขณะเมื่อเขากระซิบเสียงหนักกลับมาด้วยแววตาขุ่นขวางแถมไม่เป็นมิตรสุดๆ รีบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอแล้วกลั้นใจพูดไปอีกรอบ

“ขี้ดิน... ขี้ป๊อด!!”

แง้ TOT

“ดี! ดีที่ขึ้นมา อุ้มยัยหวาไว้นะ ทุกคน! วันนี้ฉันจะมีบททดสอบพิเศษ” ฉันที่ถูกอุ้มเอาไว้แนบอกสะอึกสะอื้นออกมาเป็นเด็กๆ พร้อมกับกุมหัวที่ปูดโนของตัวเองไปด้วย เพราะหลังจากที่กลั้นใจพูดไปแบบนั้น ขี้ดินที่กราดเกรี้ยวสุดๆ ก็ง้างหน้าผากออกมา...

แล้วกระแทกหน้าผากของเขาชนเข้ากับหน้าผากของฉันอย่างแรงเป็นการลงโทษ!! กรี๊ดดดด น้ำตาเล็ดเลยอ่ะ เจ็บด้วย ขี้ดินต้องเป็นพวกเข้าข่ายซาดิสต์ชอบทำร้ายร่างกายคนอื่นแน่เลย!

ตอนนี้เขาอุ้มฉันขึ้นมาบนเวทีแล้ว แววตาดูกล้าแกร่งดั่งหินผาขึ้นมาอีกสามร้อยล้านเท่า เอิ่ม... ความจริงมันก็เริ่มแผดกล้าขึ้นหลังจากที่ฉันโดนเบิกเหน่งไปเต็มๆ อ่ะ พูดแล้วก็เจ็บหัวเลย ขี้ดินรุนแรงเกินไปแล้ว T_T!

“รีบๆ พิสูจน์สักทีดิวะ แขนฉันจะเป็นง่อยอยู่แล้ว!!” ขี้ดินตวาดลั่นออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดจนผู้คนภายในผับที่เคยส่งเสียงเฮต่างพากันเงียบกริบ พี่เครย์ชักสีหน้าใส่เขา พร้อมกับคว้าเหยือกเหล้าที่มีขนาดใหญ่มาก แล้ววางลงบนท้องของฉันแบบแอบรุนแรง

“ได้! กูจะบอกกติกาให้ มึงต้องอุ้มยัยหวาให้ได้นานที่สุด และประคับประคองไอ้เหยือกเวรนี่ไม่ให้เหล้าหก และไม่ให้ขายัยหวาแตะพื้น ไม่ว่ากูจะสั่งให้มึงเปลี่ยนท่าหรือทำอะไรก็ตาม เค๊?” พูดรัวเร็วอัดไมค์ฉอดๆ แล้วยังแสยะยิ้มตบท้ายไปด้วย ฉันยังไม่รู้สึกอะไรหรอกเพราะว่าพี่เครย์ยังถือเหยือกนั่นไว้

เฮ ~

แต่พอเสียงเฮลั่นดังขึ้นเท่านั้น...

“กรี๊ดดดดด หนัก TOT!!”

ฉันหวีดร้องลั่นทันทีที่พี่เครย์ปล่อยมือออกจากเหยือกเหล้าที่ให้ฉันโอบเอาไว้จนน้ำหนักทั้งหมดถูกส่งมาที่ฉัน มันเป็นเหยือกแก้วที่มีเหล้าบรรจุอยู่แบบจัดเต็ม หน้าขี้ดินที่แสดงความตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที

เขาคงจะหนักมาก ฉันเข้าใจเลยอ่ะ

“เวรอะไรวะ!!” เขาสบถ ในขณะที่กำชับร่างของฉันขึ้นด้วยสองมือ เสียงกรี๊ดเฮฮาลั่นขึ้นจากผู้คนที่อยู่ในผับ เสียงเพลงจังหวะเร็วๆ ดังขึ้นเป็นตัวกระตุ้นเสริม ทุกคนไม่คิดที่จะเต้น จะอินลงอินเลิฟกันอีกแล้ว กรูกันมาดูฉันกับขี้ดินกันทั้งนั้นเลย! “... ให้ตาย แม่งเอ้ย โคตรหนัก”

“ขี้ดิน! หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ นะ” ฉันโอบเหยือกเหล้าเอาไว้มือหนึ่ง ส่วนมือที่ยังว่างอีกข้างก็โบกไล่ลมให้เขาไปด้วย ขี้ดินกระพริบตาถี่อย่างหงุดหงิดสุดๆ เขาหายใจหอบเหนื่อย ในขณะที่เสียงกวนโอ๊ยพี่เครย์จะดังขึ้นผ่านไมค์อีก

“หนักใช่มั้ยล่ะ! เออดี เอาเลย อุ้มต่อไป ฉันไม่ให้แกปล่อยง่ายๆ หรอกไอ้คีดีน!”

บางทีลูกพี่ลูกน้องฉันก็ดูละครมากเกินไปนะ แงงงงง TOT

“ยัยเด็กผี... ทำไมเธอหนักจังวะ!!”

ขี้ดินสบถจนฉันอยากจะร้องไห้เพราะความจริงที่รับไม่ได้ ผ่านไปยี่สิบนาที ขี้ดินยังคงทรงตัวอยู่ได้ เขาหลับตาลง เป่าปากผ่อนลมหายใจหลายครั้งจนกลิ่นมิ้นต์อ่อนๆ ปนกับกลิ่นบุหรี่นั่นปะทะเข้าหน้าจนฉันหูอื้อตาลายไปหมด

โอ้ยยยย หอมมม ขี้ดินปากห๊อมหอม TOT ~

“เอ้า! ยี่สิบนาที ยังไม่พอ ย่อตัวลง!”

เฮ้ย! พี่เครย์มางี้เลยเหรออออ!

“มึงจะให้กูทำห่าไรอีก!!” ขี้ดินสบถเสียงดัง แต่เสียงเฮลั่นของคนอื่นๆ ทำให้เขากัดฟันกรอดๆ เพราะรู้ดีว่าทักท้วงอะไรพี่เครย์ไม่ได้หรอก T_T ขี้ดินกัดฟันแน่นแล้วย่อตัวลง มือของเขาเริ่มสั่นนิดๆ จนฉันใจหาย

เฮ ~

“เออดี! ลุกขึ้นยืน!” ทันทีที่เสียงเฮดังขึ้นมาอีกระลอก พี่เครย์ที่ยืนกลั้นขำอย่างพึงพอใจก็โพล่งขึ้น ขี้ดินก็เลยกัดฟันแน่นพร้อมกับค่อยๆ อุ้มฉันลุกขึ้นพรวดพราด เขาเซไปหน่อยๆ แต่ก็ยังทรงตัวเอาไว้ได้

สะ... สุดยอด!

“แม่งเอ้ย!!” เหงื่อของขี้ดินออกเยอะมากอ่ะ ขนาดตอนตะโกนเสียงยังสั่นเลย ท่าทางจะหนักมากจริงๆ “... โว้ย หนัก”

“ขี้ดิน ฉันขอโทษ TOT” ฉันน้ำตาซึม รีบโอบเหยือกเหล้าที่ยังไม่หกเลยสักนิดไว้แน่น พร้อมกับล้วงกระเป๋าเสื้อของตัวเอง จำได้ว่าพกผ้าเช็ดหน้ามาด้วย พอคว้าได้ฉันก็รีบเอามาซับๆ เหงื่อให้ขี้ดินทันที ถือซะว่าไถ่โทษละกันน้าขี้ดินจ๋า ~ “อ่ะ... ไม่หนักน้า ไม่เหนื่อยน้า ขี้ดินคนเก๊งเก่ง ~”

เขาสบตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งของฉันนิ่งงัน ก่อนที่จะกระซิบตอบกลับมา “... หุบปาก”

โอเค๊! ขอบคุณมาก อุตส่าห์บิ๊วอารมณ์ซึ้งซะหน่อยแท้ๆ เชียว TOT!

“พอ! ยี่สิบห้านาทีล่ะ หมดเวลาแหววกันแล้ว เปลี่ยนท่า เปลี่ยนเป็นอุ้มแบบปล่อยขา!”

แต่ยังไม่ทันจะน้อยใจให้จบเรื่อง เสียงตวาดผ่านไมค์ของพี่เครย์ก็ดังขึ้นมาอีก แต่คราวนี้ทั้งฉันแล้วขี้ดินต่างพากันเหวอ ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยเหงื่อทั้งๆ ที่แอร์ก็เปิดเต็มทั้งผับของขี้ดินเริ่มมีรอยเส้นเลือดปูดโปนขึ้นเรื่อยๆ เพราะความโกรธ

“ถือเหยือกไว้... แล้วหันมา เร็ว”

ขี้ดินสั่งชิดข้างแก้มฉันเสียงนิ่งจนน่ากลัว ฉันพยักหน้าหงึกหงัก พยายามประคับประคองเหยือกเหล้าเอาไว้ แล้วค่อยๆ เบี่ยงตัวมากอดคอเขาโดยที่พยายามไม่ให้เหยือกเหล้าหกอย่างทุลักทุเล ขี้ดินค่อยๆ ปล่อยขาของฉันลงช้าๆ โดยไม่ให้มันแตะพื้น ฉันก็เลยใช้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวเอวเขาเอาไว้เหมือนลูกลิงแทนเพื่อกันตก รู้สึกได้ถึงมือหนาที่เริ่มกอดกำชับทั้งตัวฉันเอาไว้แน่น พร้อมกับลมหายใจร้อนๆ ที่รินรดลงมาบนต้นคอเพราะฉันซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขา ฉันก็เลยชะงักกึก

ตึกตัก... ตึกตัก

“เก็บมันไว้หน่อย... เสียงดังชิบหาย” ฉันสะดุ้งนิดๆ จนเหยือกที่ประคองไว้เกือบหลุดมือเมื่อขี้ดินกระซิบเสียงหนักข้างๆ หู เขารู้เหรอว่าฉัน... เอิ่ม TOT

“มะ... ไม่เห็นจะได้ยิน!” ฉันอึกอักทำเปลี่ยนเรื่อง พร้อมกับซับเหงื่อที่ต้นคอแกร่งของขี้ดินแรงๆ ย้ำๆ เพื่อเบี่ยงเบนประเด็นแทน “ขี้ดินนั่นแหละทำเสียงดังอ่ะ!”

“ยัย...!”

“เปลี่ยนท่า เฮ้ย! ท่านี้มันจะส่อไปแล้วนะโว้ย นี่น้องกูนะไอ้คีดีน!” เสียงของพี่เครย์ขัดบทสนทนาของฉันกับขี้ดินไว้แค่นั้นเพราะเสียงกรี๊ดที่เริ่มเฮลั่นขึ้นจนฉันปวดหู ได้ยินเสียงจิ๊ปากของขี้ดินข้างๆ หูด้วยอ่ะ “ไป! เปลี่ยนเป็นขี่หลัง เร็ว!”

“แม่ง... สักวันฉันจะไปซื้อปืนมา... เพื่อฆ่าพี่เธอ” ขี้ดินกระซิบเสียงหนักข้างหูฉันอีกครั้งจนผวา ก่อนที่เขาจะคว้าต้นขาของฉันไว้แล้วจับมันเบี่ยงไปด้านข้างอย่างกระแทกกระทั้น แต่มันลำบากเกินไปเพราะเหยือกเหล้าในมือ พี่เครย์ที่เหมือนจะใจดีขึ้นชั่วขณะก็เลยคว้ามันออกมาจากมือฉันทันที

“เอาล่ะ เห็นแก่น้องกู... เปลี่ยนท่าโดยไม่ให้เท้าน้องกูแตะพื้น เร็วสิวะ!”

เสียงตวาดนั่นทำให้ขี้ดินจอมเอาชนะไม่ยอมอยู่เฉย เขาถลึงตาใส่พี่เครย์ด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด และจับฉันเบี่ยงไปด้านข้างโดยมุดแขนของเขาไปด้านหลัง ฉันกอดขาขี้ดินเอาไว้แน่นเลยเมื่อเริ่มมาได้ครึ่งทางแต่ก็ยังลำบาก เขาก็เลยโน้มตัวลงหน่อยๆ เพื่อให้ฉันมาอยูด้านหลังสะดวกขึ้น และมันก็สำเร็จ!

โฮกกกกก เขาเป็นคนแรกที่สามารถอุ้มฉันนานขนาดนี้เลยนะเนี้ย TOT!

เหมือนพี่เครย์เองก็ตกใจพอๆ กัน พอขี้ดินหันกลับไปจ้องมองเขาด้วยท่าทางของผู้ชนะ พี่เครย์ที่ยืนถือไมค์กัดฟันกรอดๆ ก็...

เพล้ง!

ทิ้งเหยือกเหล้าลงพื้นอย่างขัดใจ... เอิ่ม

“เออ! ไม่ต้องมีแม่งแล้วบททดสงบททดสอบ ไป! จะไสหัวไปพลอดรักกันที่ไหนก็ไป!!” เขาออกปากไล่แล้วทิ้งไมค์เดินหนีลงเวทีไปเลย พร้อมๆ กันกับเสียงโห่ร้องอย่างพึงพอใจของผู้คนในผับที่ดังกันเกรียว บ่งบอกว่าขี้ดินคือผู้ชนะ ไอแอมเดอะเบสท์ โย่วๆ TOT

“สะใจว่ะ... โคตรสะใจ!!” เสียงหัวเราะในลำคออย่างสาแก่ใจของเขาที่ดังขึ้นข้างๆ หูทำเอาฉันเริ่มเบะปาก เสียงขี้ดินสั่นมากอ่ะ นี่ฉันทำเขาลำบากเหรอเนี้ย!

“ขี้ดิน... ฉันขอโทษนะ คงไม่หนักมากใช่ป่ะ”

“ไม่หนักห่าอะไรล่ะวะ! แต่ก็ดี... อย่างน้อยฉันก็ได้ความสะใจ” เขาพูดเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นมาในระดับหนึ่ง ฉันก็เลยหัวเราะตามบ้าง ขี้ดินยังไม่ปล่อยฉันออกจากหลังเขาหรอก คงจะลืม แต่นั่นก็ดีนะ “เธอเองก็...!”

“...!!” ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อขี้ดินที่ทำท่าจะหันมาพูดด้วยดันหันมาผิดจังหวะ เพราะฉันกำลังเอียงหน้าไปตั้งใจฟังเขาพูดอยู่ อยากมองหน้าเขาด้วย แล้วนั่นก็ทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองคิดผิด

เพราะปากของเขาก็... ชนกับปากของฉันเข้าเต็มๆ เลย TOT!