บทที่ 14 ความน่ารักของเเม่พันธุ์

“ฟื้นแล้วก็เรื่องของกูสิ! มึงจะจ้องกูทำเหี้ยอะไร ไม่ใช่ว่าจะทำให้กูออกไข่ได้ด้วยสายตานะ!”

“ถ้าเจ้ายังไม่ออกไข่ตอนนี้ ข้าจะอดทนรอ” อาร์คไวล์เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

“รอพ่อง!”เรย์ขมวดคิ้วมุ่น ขณะจ้องมองร่างสูงใหญ่จนตาขวาง เเต่ยังไม่ทันเเหกปากเพื่อสบถคำหยาบคายอีกครั้ง ราลซีนก็ยื่นหน้าเข้ามาแนบกระจกพลางจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ