บทที่ 2 เเม่พันธุ์มนุษย์ตัวสุดท้าย(2)
ทันใดนั้น…ประตูบานใหญ่ทางด้านหลังก็ค่อยๆเปิดออก โดยไม่มีเสียงเตือนหรือเอฟเฟกต์ดราม่าใดๆทั้งสิ้น มันก็แค่เปิดแบบเรียบง่าย แต่นั่นแหละ…คือสิ่งที่ทำให้มันน่ากลัวกว่าเดิม
“….!!”
เงาร่างสูงใหญ่ค่อยๆเดินผ่านประตูเข้ามา แสงไฟสีเขียวจางๆจากผนังด้านข้างสาดส่อง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดและความสูงที่น่าตกตะลึง
“ผะ ผี…”
เรย์เอ่ยเสียงแผ่ว จ้องมองสิ่งที่ตัวเองเรียกว่าผีแล้วขยับถอยหลังช้าๆ สำรวจใบหน้าหล่อเหลาแบบพิศดารและผิวสีเทาเข้มของอีกฝ่ายด้วยความหวาดกลัว
ให้ตายเถอะ! เกล็ดเล็กๆวาวๆบนบ่ากว้างนั่นของจริงหรือเปล่า ไหนจะดวงตาสีเหลืองทองที่จ้องร่างกายของเขาอย่างจาบจ้วงนั่นอีก ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายมีอาวุธคล้ายหอกติดอยู่ที่เเผ่นหลัง เขาก็คงใช้เเขนล่ำๆรัดคอของมันให้ตายห่าไปแล้ว!
“…..”
แต่ใครจะรู้ นอกจากอีกฝ่ายจะไม่เกรงกลัวท่าทางองอาจของเขายังขยับเข้ามาใกล้อีกต่างหาก
“…อย่า…อย่าขยับนะมึง…”
เรย์ชี้นิ้วสั่นๆใส่ร่างที่สูงมากกว่าสองเมตรห้าสิบ พลางไถก้นนุ่มๆไปบนพื้นเย็นเฉียบอย่างหวาดระแวง
“กูบอกว่าอย่าขยับ!!!”
แต่เอเลี่ยนตรงหน้ากลับไม่หยุด มันยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว สายตาเย็นชาราวกับเครื่องจักรไร้ชีวิต ไม่มีความโกรธ ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่สายตาที่ใช้ประเมินร่างกายของเขาราวกับเห็นของล้ำค่า
และก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร…มันก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจนขี้หูสะเทือน
“สิ่งมีชีวิตตัวนี้…แสดงอาการก้าวร้าวเล็กน้อยแต่ไม่มีอาวุธ ดูไม่อันตราย คาดว่าเป็นภาวะเครียดจากกระบวนการฟักตัว”
“กะ…กูไม่ได้ฟักอะไรทั้งนั้นไอ้เหี้ย!!”คำพูดและสายตาของอีกฝ่ายทำให้เรย์ลุกพรวดอย่างลืมตัว พร้อมกับแผดเสียงดังลั่นจนใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
“มึงจะฟักมึงก็ฟักของมึงไป อย่ามายุ่งกับกู!”
ร่างสูงใหญ่มองเขาเงียบๆอีกครั้ง ก่อนพูดต่ออย่างไร้ความลังเล
“สิ่งมีชีวิตตัวนี้เสียงดัง อุณหภูมิร่างกายสูง แสดงอาการปากร้ายรุนแรง อาจเป็นหนึ่งในสัญญาณภาวะขาดโปรตีนช่วงตั้งไข่“
“โอ๊ยยยยยยย!!! กูจะเอาหัวโขกพื้นตายอีกรอบ!! อย่าพูดถึงไข่ กูไม่มีไข่ กูมีแค่…”ก่อนที่เขาจะได้พูดจบ ฝ่ามือขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว ก่อนตวัดร่างของเขาเหน็บเอวราวกับเด็กตัวเล็กๆ
“ฮะ เฮ้ยยยยยยย!! มึงอุ้มกูทำไมวะ ไอ้ตัวเหี้ยนี่!!”
“ระยะห่างจากพื้นอาจทำให้ระบบไหลเวียนกลับเข้าสู่ปกติ หลีกเลี่ยงภาวะหน้ามืดจากการคลอดก่อนกำหนด”
“มึงไม่ต้องมาอธิบายให้ฟัง กูไม่ใช่เด็กแรกเกิด กูเป็นผู้ชายที่หนักเกือบร้อยโลและมีกล้ามแน่นๆเต็มตัว ถ้ายังไม่ปล่อยกูจะเตะหน้ามึงแล้วเดี๋ยวนี้แหละ!!”
แซร์ก เหลือบตามองอย่างเยือกเย็น ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆเมื่อมนุษย์ตัวน้อยเเผดเสียงดังลั่น
“เธอ…กำลังสั่น?“
“แน่นอนกูสั่น!! กูอยู่ในอ้อมแขนของเอเลี่ยนบ้าๆที่คิดว่ากูออกไข่ได้ กูควรจะตะโกนขอความช่วยเหลือมั้ยล่ะ!? หรือจะให้กูร้องเพลงกล่อมตัวเองดีวะ!!?”
“ฉันจะพาเธอไปที่ห้องพักฟื้น” เเซร์กตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ไม่รู้ทำไม…เรย์ถึงคิดว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นตลกกับเขา
“มึงวางกูลง!! กูมีขา!! แล้วกูก็ไม่ได้ท้องงงง!!”
เรย์ดิ้นเหมือนปลาหมึกโดนน้ำร้อนลวก ร่างเปลือยเปล่าสะบัดอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่แซร์กไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด มันเดินอาดๆไปทางห้องหนึ่งที่บานประตูเปิดอย่างอัตโนมัติ
”ที่นี่ที่ไหน จะพากูมาฆ่าเหรอ?“
บนทางเดินยาวที่ทอดไปสู่ห้องพักฟื้น ผนังโปร่งแสงเปิดให้เห็นยานแม่ขมนาดหึมา สิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดหลายสิบชนิดเดินผ่านไปมาอย่างกระตือรือร้น บางตัวมีขาหลายคู่ บางตัวไม่มีหัว บางตัวเหมือนก้อนเยลลี่ติดเครื่องยนต์
วินาทีนั้นเรย์ถึงกับมองสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นแล้วกรีดร้องในใจ
“มึงพากูมาอยู่ในสวนสัตว์ใช่ไหม จะเอากูมาขังเหรอ ไอ้พวกเหี้ย!!!?”
“ไม่ได้ขัง ที่นี่คือสถานพยาบาลหลักของเขตรักษาแม่พันธุ์ระดับสูง”
“แม่พันธุ์อีกแล้ววววววววววววววววววววววววว!!!”
เสียงกรีดร้องของเขาสะท้อนในทางเดินโลหะ ก่อนที่ประตูบานถัดไปจะเปิดออกรับความอลหม่านครั้งใหม่อย่างสง่างาม
.
.
.
กลิ่นแปลกประหลาดคล้ายเหล็กไหม้และสมุนไพรบดลอยอบอวลอยู่ในห้องสีขาวโพลน
เรย์ที่ตอนนี้สวมเพียงเสื้อคลุมบางๆสีเงินโปร่งแสง กำลังนั่งกอดเข่าบนเตียงรูปร่างคล้ายแคปซูลอวกาศ ทว่าท่าทางของเขากลับเหมือนคนเพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่สมองไม่อาจประมวลผลได้ทัน
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ...เขากำลังจะเป็นบ้า!!
ไม่สิ…เขาเป็นบ้าไปแล้วเรียบร้อย
หลังจากตื่นมาในหลอดแก้ว สูดของเหลวประหลาดจนแทบสำลักตาย แล้วโดนเอเลี่ยนตัวใหญ่อุ้มเหมือนตุ๊กตาผ้าขาดๆ โยนมานอนในห้องพยาบาลที่ใช้สำหรับเลี้ยงดูเเม่พันธุ์โดยเฉพาะ
ให้ตายเถอะ! มองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ไร้ปุ่มกด เเละไม่มีอะไรให้เขาฟาดเพื่อระบายอารมณ์ได้เลยสักชิ้น
“ทำไมไม่มีอะไรให้กูพังเลยวะ…”เรย์พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ขณะใช้ปลายเท้าเตะเบาๆไปที่ขอบเตียงหลายครั้ง
แต่ก่อนที่เขาจะได้หาทางทำลายข้าวของเพื่อระบายความบัดซบในใจ เสียงดัง“ติ๊ง” แบบเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง เเสงจางๆก็สว่างวาบขึ้นจากเพดานด้านบน ก่อนที่ภาพโฮโลเเกรมจะปรากฏขึ้นกลางห้องอย่างกระทันหัน
"นี่เเก...เป็นตุ๊กตาหรือไง?"เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ นั่นเพราะสิ่งที่เขาเห็นคือตุ๊กตาหัวกลมลอยได้ มองดีๆก็คล้ายกับลูกบอลยางติดไฟ LED สีชมพูหวานเเหวว มีขาเล็กๆลอยอยู่ข้างลำตัวอย่างน่ารักน่าชัง ดวงตาเป็นเเถบไฟวิ่งไปมา และมีหูทรงกลมระพริบอยู่ข้างหัวสองข้าง
ทว่าสิ่งที่เอ่ยออกมาทำให้เขาถึงกับหน้ามืดไปชั่วขณะ…
“ยินดีต้อนรับแม่พันธุ์หมายเลข M001 สู่กระบวนการฟื้นฟูพันธุกรรมมนุษย์!”
คำพูดดังกล่าวทำให้เรย์ถึงกับหืดขึ้นคอ ใบหน้าชาวาบราวกับถูกตบเเรงๆสองถึงสามครั้ง
“ขอโทษนะ มึงเรียกใครว่าแม่พันธุ์นะ?”
