บทที่ 3 ระบบเลี้ยงดูเเม่พันธุ์
เจ้าลูกกลมๆลอยขึ้นสูง ก่อนขยับใบหูแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส
“แม่พันธุ์รหัสM001 คุณคือมนุษย์เพศผู้รายสุดท้ายที่ยังมีความสามารถในการสืบพันธุ์อยู่ค่ะ คุณจึงได้รับเลือกให้เป็นแม่พันธุ์ต้นแบบแห่งจักรวาล เพื่อผลิตทายาทและสืบสายพันธุ์…”
“หยุดดดดด!! หยุดก่อนเลย!”เรย์ยกมือขึ้นตัดบท พร้อมลุกขึ้นยืนจนเสื้อคลุมปลิวไสวแนบไปตามลำตัว
“ฟังนะเจ้าหลอดไฟพูดได้ กูชื่อเรย์ กูเป็นผู้ชาย! กูหนักเกือบร้อยโล มีกล้ามเท่าหัวเด็ก! ไม่มีรังไข่ ไม่มีระบบสืบพันธุ์พิเศษอะไรทั้งนั้น! ถ้าพวกมึงฝังอะไรไว้ในตัวกูโดยไม่ขออนุญาต กูจะหักคอพวกมึงให้ตายอนาถเลยเข้าใจไหม!”
เรย์หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ขณะชี้นิ้วไปยังลูกกลมๆที่ขึ้นแถบสถานะว่า เป๊ปโป้
“เข้าใจค่ะ! การปฏิเสธในช่วงแรกถือเป็นพฤติกรรมปกติของแม่พันธุ์มนุษย์ โปรดอย่าตื่นตกใจ“
“ใครตื่น? กูโกรธเว้ย!!!”
เรย์คำรามลั่นห้อง สะบัดเสื้อคลุมที่ไร้ประโยชน์ของตัวเองแล้วชี้นิ้วไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่อยู่ถัดไป
“แล้วไอ้ระบบสืบพันธุ์ที่ว่ามันมาจากไหน กูไม่ได้เซ็นเอกสาร กูไม่ได้อนุญาต ไม่มีความยินยอมใดๆทั้งสิ้น! มึงหมิ่นสิทธิมนุษยชนกูชัดๆ!”
“คุณอยู่ในสถานะสิ่งมีชีวิตที่ต้องสงวนขั้นสูงระดับจักรวาลค่ะ การตัดสินใจใดๆเกี่ยวกับตัวคุณจึงอยู่ในมือของสภาวิทยาศาสตร์กลางกาแล็กซี่”
”……“
“พูดให้ง่ายคือกูโดนลักพาตัวมาฟรีๆ เพื่อเป็นเครื่องฟักไข่ให้พวกมึงงั้นสิ?”
“ใช่ค่ะ!”
”อ่า…“
เรย์อยากจะฟาดหน้าตัวเองกับขอบเตียงให้รู้แล้วรู้รอด ก่อนจะหันขวับไปมองเอเลี่ยนตัวเท่าควายที่ยืนนิ่งราวกับกำเเพงหินสูงสามเมตร
“แล้วมึงยืนทำอะไรตรงนั้นวะ?!”เรย์ถลึงตาใส่เเซร์กเมื่อเห็นท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของมัน ในขณะคนที่ถูกพาดพิงยังยืนกอดอกอยู่ตรงมุมห้อง ดวงตาสีเหลืองทองจ้องมองเขาเหมือนลูกเจี๊ยบดิ้นแด่วๆอยู่ในถาด
“ฉัน…ได้รับมอบหมายให้คุ้มกันแม่พันธุ์โดยตรง"
“อย่าเรียกกูว่าแม่พันธุ์! กูชื่อเรย์ กูไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นสัตว์ทดลอง มองกูเเบบนี้ไม่เคยไส้เเตกใช่มั้ย?”
การเเร็ปโดยไม่หยุดหายใจของเเม่พันธุ์ตัวน้อยทำให้แซร์กถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำเเสลงหูออกมาอีกครั้ง
“ข้อมูลในคลังความรู้ระบุว่า มนุษย์อ่อนแอมากในช่วงตั้งครรภ์ จึงควรได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด”
ทว่า...มันกลับทำให้เรย์ถึงกับเบิกตาโพลง เเล้วตะเบ็งเสียงออกมาด้วยความหงุดหงิด
“อะ...ไอ้หน้าส้นตีน… มึงเอาความรู้มาจากไหนเนี่ย? อย่าบอกนะว่าเป็นคู่มือเลี้ยงมนุษย์ฉบับเบื้องต้นหน่ะ?"
AI เป๊ปโป้ก็ไม่ยอมน้อยหน้า มันแสดงภาพโฮโลแกรมแบบอินโฟกราฟิกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ซึ่งภาพดังกล่าวคล้ายกับเรย์ในเวอร์ชั่นการ์ตูน กำลังใส่ชุดเเม่บ้านพร้อมวางไข่ลงตะกร้าเรืองแสงข้างเตียง โดยมีเสียงอธิบายประกอบว่า...
“ในกรณีที่แม่พันธุ์เกิดความเครียด จะส่งผลต่อคุณภาพของไข่ทันที ระบบแนะนำดังนี้..."
1.เปิดเพลงคลอเบาๆ 2.ให้แม่พันธุ์นอนตะแคงซ้าย หรือ3...ให้แม่พันธุ์ด่าทออย่างเต็มที่เพื่อลดความเครียด
ลมหายใจของเรย์สะดุดเมื่อได้ยินคำเเนะนำบัดซบจาก Ai ห่วยเเตก
“มึงลบภาพนั่นเดี๋ยวนี้นะ!!”เขาตะโกนแล้วปรี่เข้าหาจอโฮโลแกรม เตรียมฟาดภาพตัวเองในโหมดคุณแม่ตั้งไข่ด้วยกำปั้นทันที
ทว่าเเซร์กดันก้าวมาขวางไว้เสียก่อน...
“ใจเย็น เรย์….”
"เป็นผัวเหรอถึงมาเรียกชื่อกู กลับไปกินนมเเม่ที่บ้านดีกว่ามั้ย อย่าเอาเวลามาสนใจเรื่องของชาวบ้านนักเลย"
แซร์กเงียบไปชั่วครู่ ก่อนพึมพำออกมาเสียงเเผ่ว
“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอบาดเจ็บ…”
ท่าทางสลดของอีกฝ่ายทำให้เรย์กระโดดถอยหลังสองก้าว ก่อนชี้นิ้วสั่นๆไปทางเเซร์กแล้วตะโกนออกมาเสียงหลง
“เดี๋ยวววววว!...ไอ้คำพูดแบบนั้นมันอะไรกัน! มึงอย่ามาหยอดกูนะเว้ย! กูยังไม่ได้ยอมให้มึงเป็นพ่อของลูกที่กูไม่มีเลยด้วยซ้ำ!!!”
"......"
“ย้ำอีกทีนะเป๊ปโป้… กูไม่ใช่แม่พันธุ์! กูไม่อยากวางไข่! แล้วกูก็ไม่ใช่สัตว์ทดลองห่าเหวอะไรทั้งนั้น!”
เรย์ตะโกนพร้อมเตะอากาศใส่ AI บอลลูนเรืองแสง ที่ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างเตียงอย่างไม่สะทกสะท้าน
ทว่าเป๊ปโป้ดันตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สดใสมากกว่าเดิม
“รับทราบค่ะ! ขออนุญาตบันทึกข้อมูล: แม่พันธุ์รายนี้มีภาวะปฏิเสธตนเองขั้นรุนแรง จำเป็นต้องได้รับการตรวจร่างกายเชิงลึกโดยด็อกเตอร์ ราลซีน”
“เฮ้ย เดี๋ยวๆๆๆ ใครคือราลอะไรนะ!? กูไม่ตกลงอะไรทั้งนั้น!”
คำเถียงของเรย์ไร้ความหมาย เพราะประตูห้องพยาบาลเปิดออกพร้อมแสงสว่างที่สาดเข้ามาเหมือนฉากเปิดตัวเทพในหนังไซไฟ
และเทพคนนั้นก็เดินเข้ามาจริงๆ...
เอเลี่ยนรูปร่างสูงโปร่งมากกว่าสองเมตรห้าสิบ สัดส่วนเป๊ะเหมือนนายเเบบหน้าตาหล่อเหลา ผิวของเขาเรืองแสงจางๆเป็นสีเงินเย็นคล้ายปรอท
เรือนผมยาวสีน้ำเงินอมม่วงถูกรวบไว้ลวกๆ แบบไม่สนใจโลก ดวงตาเรียวสีเขียวมรกตส่องประกายราวกับเครื่องเพชรราคาเเพง
และเสื้อคลุมของเขา...
โอ้โห!...ขอร้อง นั่นมันเสื้อกาวน์ประดับอัญมณีใช่ไหม?
เรย์เบิกตากว้างจนแทบถลน ก่อนพึมพำออกมาเบาๆราวกับเสียจริตไปชั่วขณะ
"ฝัน กูต้องฝันไปเเล้วเเน่ๆ"
ชายคนนั้นเดินเข้ามาเงียบๆ หยุดอยู่ตรงหน้าเรย์ แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์
“สวัสดี สิ่งมีชีวิตเพศผู้รายสุดท้ายของโลกมนุษย์…”
"บอกกี่ครั้งเเล้วว่ากูชื่อเรย์! ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเพศผู้หรือเเม่พันธุ์ส้นตีนอะไรนั่น!”
เรย์ถอยหนึ่งก้าว ท่าทางเหมือนจะเอาเท้าถีบใส่เอเลี่ยนเบื้องหน้าเต็มแรง แต่เจ้าหมอนี่กลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ทำเพียงเเค่เหลือบมองเเม่พันธุ์มนุษย์ด้วยสายตาจาบจ้วง
“ระดับฮอร์โมนความเครียดสูงมาก อาจกระทบต่อระบบเซลล์ภายใน ควรตรวจสอบสภาพมดลูกทันที”
“…เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ?”
“ตรวจมดลูก”
“มึงไปเอามาจากไหนวะ ไอ้มดลูกเนี่ย!!?"
เพียงด็อกเตอร์ราลซีนขยับมือเบาๆ แขนหุ่นยนต์เล็กๆที่พับเก็บอยู่ในแผ่นหลังก็ค่อยๆกางออก ส่วนปลายของมันมีหัวเเหลมๆคล้ายกับเครื่องมือทางการเเพทย์
