บทที่ 5 การหลบหนีของเเม่พันธุ์
พูดให้ถูกก็คือเลี้ยงดูให้เขาเติบใหญ่ ผสมพันธุ์กับเอเลี่ยนตัวเท่าควาย และออกไข่เพื่อให้กำเนิดสายพันธุ์ใหม่ที่ดีกว่าเดิม
โอเค…เขาอยากถามเหลือเกินว่าทำไมไม่โคลนนิ่งมนุษย์ออกมาเยอะๆ แล้วเอาไปใช้ในการทดลองกันหล่ะ ทำไมต้องมาบีบคั้นเพราะเขาเป็นแม่พันธุ์มนุษย์คนสุดท้ายของจักรวาล แบบนี้มันไม่แฟร์กับเขาเลยสักนิด
เหอะ! แถมยังมาปลูกถ่ายมดลูกให้เขาโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกต่างหาก
นึกถึงเรื่องพวกนี้ทีไรก็เดือดทุกที เขาจึงเม้มปากแน่นแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ ทว่าสายตาไม่รักดีก็ดันไปโฟกัสที่หน้าจอแสดงผลตามจุดต่างๆของยานเสียก่อน
แม่เจ้าโว้ย!! ใครมันเอาข้อมูลส่วนตัวของเขามาเปิดเผยต่อสาธารณะวะเนี่ย!
ชื่อรหัส: M-001
สถานะ: แม่พันธุ์มนุษย์เพศผู้ (ปรับแต่งสมบูรณ์)
สถานะ: พร้อมปฏิสนธิ
ลักษณะ: สูง 195 เซนติเมตร โครงสร้างแข็งแรง คุณภาพเนื้อเยื่อสูง กล้ามเนื้อแน่นทุกจุด
หมายเหตุ: หายากระดับจักรวาล พึงระวังการเสียหายทางจิต
“อะ ไอ้พวกหน้าหมา! พวกมึงเรียกกูว่าเนื้อเยื่อคุณภาพเหรอ!? กูไม่ใช่เนื้อหมูเกรดพรีเมี่ยมนะโว้ย!...” เขาตะเบ็งเสียงด่าจนใบหน้าเเดงก่ำ ก่อนจะกัดฟันแน่น แล้วเดินผ่านประตูที่เชื่อมไปยังชั้นถัดไปด้วยความหงุดหงิด
นั่นเพราะถ้าเขาหยุดมองนานกว่านี้ มีหวังเขาได้ทุบหน้าจอให้พังพินาศไปด้วยกันแน่ๆ
กระทั่งเดินผ่านโถงย่อยสุดท้าย เขาก็เห็นประตูเหล็กสูงสามเมตรที่นำไปสู่ด็อกหมายเลข9 เเละเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้หัวใจดวงน้อยก็เต้นระส่ำ จ้องมองบานประตูที่เลื่อนออกอย่างช้าๆด้วยเเววตาฉงน
ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ทำให้เขาหยุดชะงักทันที…
ไม่ใช่อะไร แต่เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขามันไม่ใช่แค่เอเลี่ยนก๊องเเก๊งธรรมาดา แต่เป็นสัตว์ประหลาดที่ยืนสองขาเหมือนกับมนุษย์ ความสูงเกือบสามเมตรของมันทำให้เขาต้องเเหงนหน้ามองด้วยสายตาตื่นตะลึง
เเม่เจ้าโว้ยยยยย!!
มันมีปีกพับอยู่ข้างลำตัว ผิวหนังสีดำมันวาวราวกับเกราะมังกร หัวไหล่ตั้งกว้างราวกับจะชนขอบประตู หางยาวเเหลมสะบัดไปมาตามอารมณ์เเปรปรวน เเถมยังมีแผ่นเกล็ดบางๆไล่เรียงตามแนวสันหลังจนถึงท้ายทอย
“เอ่อ….”
ดวงตาสีเเดงที่จ้องตรงมาทำให้มนุษย์เพียงหนึ่งเดียวถึงกับเเข้งขาสั่นระริก เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาตามไรผมเเล้วหยดลงพื้น เเต่ในจังหวะนรกนั่นเอง…หมวกเจ้ากรรมก็ร่วงลงมาปิดใบหน้าของเขาจนหมด ทำให้ต้องรีบจับให้มันหงายขึ้นอีกครั้งเเละเเสดงความเป็นมิตรสุดๆ
“เเหะๆ สวัสดี ผมเป็นช่างมาตรวจดูท่อประปา ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครเหรอครับ”
“……”
นอกจากมันไม่ตอบ ยังส่งเสียงคำรามเเผ่วๆ ที่พร้อมเปลี่ยนเป็นโหมดฆ่าฟันได้ทุกเมื่อ วินาทีนั้นเรย์ก็รู้ได้ทันทีว่าเจอของจริงเข้าเเล้ว…
“อาร์คไวล์”
“ห๊ะ!?” เขาสะดุ้งโหยงเมื่อน้ำเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของอีกฝ่าย
“นามของข้าคืออาร์คไวล์ ผู้คุมพื้นที่ลำดับสูง และผู้ดูแลแม่พันธุ์หมายเลขหนึ่ง”
“….!!”
เขาไม่รู้ว่าคำว่าดูเเลของอีกฝ่ายหมายความว่าอะไร แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวโดยไม่ละสายตาเลยแม้แต่น้อย เรย์ก็เร่งถอยหลังอย่างอัตโนมัติ
เเต่…ยังไม่ทันไปถึงไหนก็ถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว สัมผัสร้อนผ่าวก็ทำให้ร่างของเขาเเข็งทื่อราวกับหิน
เหี้ยเอ๊ย….
“มนุษย์ไม่ควรปรากฏตัวที่นี่”
“เดี๋ยวๆๆ พี่ฟังผมก่อน…ผมแค่หลงทาง ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยจริงจริ๊ง….”
เรย์ดิ้นเร่าๆ จนหมวกตกลงกับพื้น เผยให้เห็นใบหน้าเล็กจิ๋วในสายตาของเอเลี่ยนหนุ่ม ไหนจะดวงตาใสเเจ๋วเเละน้ำเสียงร้อนรนนั่นเอง ช่างเป็นน้ำเสียงไพเราะที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ
“เจ้า…งดงาม ตัวเล็ก อ่อนเเอ เเละเปราะบางเสียจริง”
อาร์คไวล์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย จนหน้าของเขาอยู่ระดับเดียวกับเรย์ที่เเหงนหน้าจนคอเเทบเคล็ด ก่อนที่ลมหายใจร้อนผ่าวจะเป่ารดใบหน้าเนียนใส
ให้ตายเถอะ! ทั้งๆที่ชายฉกรรจ์อย่างเรย์มีกล้ามเป็นมัดๆ เเถมยังสูงเกินร้อยเเปดสิบ เเต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหมอนี่ เขากลับเหมือนเด็กอนุบาลที่ร้องไห้โยเยอย่างน่าสมเพช!
ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่โคตรอึดอัด เอเลี่ยมหนุ่มกลับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน
“ต่อไปนี้ ข้าจะจับตาดูเจ้าทุกฝีก้าว เเละเฝ้าถนอมมดลูกของเจ้าไม่ให้เป็นอันตราย”
“ห๊ะ!?”
เรย์ร้องเสียงหลงเมื่อได้ยิคำว่ามดลูกออกจากริมฝีปากของอีกฝ่าย เเถมยังจ้องร่างกายของเขาอย่างเเน่วเเน่ นัยตาหดเเคบจนร่างกายของเรย์ถึงกับทรุดฮวบด้วยความตกใจ
เอาอีกเเล้ว…ไอ้พวกเอเลี่ยนส้นตีนพวกนี้ พูดถึงมดลูกของเขาอีกเเล้ว
เย้ดดดดเเม่ม!!….
.
.
.
กลิ่นอากาศในด็อก 9 ยังคงรู้สึกขมปร่าในลำคอไม่หาย ขณะที่เขาถูกกอดแน่นอยู่ในอ้อมแขนของสิ่งมีชีวิตรูปร่างสูงใหญ่ เเละเเม้ว่าเขาจะพยายามดิ้นหนีอย่างสุดชีวิต เเต่สุดท้ายก็พ่ายเเพ้ให้กับเรี่ยวเเรงมหาศาลของอีกฝ่าย
“ปล่อย! มึงฟังกูบ้างสิวะ! กูบอกให้ปล่อย!”
เรย์แหกปากพลางชกไหล่อีกฝ่ายจนมือช้ำไปหมด แต่ร่างใหญ่ยักษ์ตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เเถมยังอุ้มร่างของเรย์ไว้เเนบอกราวกับหวงเเหนหนักหนา
“มึงไม่ได้ยินที่กูพูดหรือไง! กูบอกว่าปล่อยยยย!!”
เสียงตะโกนดังสะท้อนในโถงโลหะ เเต่นอกจากอาร์คไวล์จะไม่ตอบ ยังก้มมองร่างน้อยๆที่ดิ้นพลาดราวกับปลาขาดน้ำ
ในเวลานี้เรย์ดูไม่ต่างจากลูกของสัตว์เลี้ยงด้วยนมที่เเสนดื้อรั้น ทั้งกรีดร้องเเละด่าทออย่างน่าเอ็นดู อีกทั้งยังปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆออกมาราวกับต้องการล่อลวงให้ตัวผู้จับคู่ผสมพันธุ์เสียเดี๋ยวนั้น
“อย่าดิ้นเยอะ หากมดลูกสะเทือนอาจเป็นอันตรายต่อร่างกาย”
“อะ ไอ้ชาติเปรต! มึงจะสนใจมดลูกของกูทำไมนักหนา เป็นบ้าเหรอ? “เรย์ตวาดเเว้ดออกมาด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ในขณะที่ใบหน้าหล่อเกินมนุษย์จะเต็มไปด้วยคำถามอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าก่อนที่เรย์จะเเผดเสียงด่าอีกรอบ…ร่างสูงใหญ่ก็โผล่มายืนที่หน้าประตูบานใหญ่ที่เลื่อนเปิดอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุดในเวลานี้…
