บทที่ 6 การหลบหนีของเเม่พันธุ์(2)
” เเหะๆ เจอกันอีกเเล้ว”
” …..”
แซร์กยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมใบหน้าเรียบนิ่งที่มองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ ด้านหลังของเขาคือราลซีนที่กำลังกอดแท็บเล็ตในมือแน่น โดยมีสายตาที่เฉียบคมจับจ้องไปยังร่างของเรย์ที่ถูกอุ้มอย่างไร้ศักดิ์ศรี
ทว่า…บุคคลที่เขาไม่อยากพบก็ยังดีกว่าตัวประหลาดที่กอดรัดร่างของเขาเเน่นจนหายใจไม่ออก เขาจึงไม่ลังเลที่จะเอ่ยขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน?
“ช่วยกูด้วย…ไอ้ชาติเปรตมันจะเเดกหัวกูอยู่เเล้ว เนี่ยๆๆๆ มันจะรัดกูให้ตายเเล้วเอาไปทำอาหารเเน่ๆ ช่วยกูเถอะนะ…”
“…..”
ทั้งห้องเงียบสนิทอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่แซร์กจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
“นายแอบหนีออกมา”
“แล้วมึงไม่ถามสักคำเหรอว่าทำไม!? มึงคิดว่ากูอยากเดินโชว์ตัวท่ามกลางเอเลี่ยนไซส์สามเมตรเพื่อชมทิวทัศน์งั้นเหรอ!?” เรย์ตะเบ็งเสียงออกมาด้วยความโกรธจัด ขณะดิ้นเเด่วๆอยู่ในอ้อมเเขนของอีกฝ่ายจนใบหน้าเเดงก่ำ
“มีคำสั่งว่าแม่พันธุ์ต้องอยู่ในโซนปลอดภัย”
“อีกแล้ว! กูไม่ได้ชื่อแม่พันธุ์ กูเป็นมนุษย์ชื่อเรย์ ช่วยจำใส่สมองกลวงๆของพวกมึงเอาไว้ด้วย ไอ้พวกชิบหาย!!”
” ….!!”
เรย์แทบกระชากหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่อาร์คไวล์ยังอุ้มเขาไว้แน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ
“จะพาเขากลับห้อง” อาร์คไวล์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบไร้อารมณ์ ขณะที่เเซร์กตวัดสายตามองอาร์คไวล์ด้วยสายตาขุ่นมัวอย่างเห็นได้ชัด
ก่อนที่ราลซีนจะก้าวขึ้นมาข้างหน้าเเล้วเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม
“เเม่พันธุ์ยังอยู่ในช่วงทดสอบทางชีวภาพขั้นต้น ยังไม่ควรเคลื่อนย้ายด้วยวิธีรุนแรง”
“ไม่ได้รุนแรง” อาร์คไวล์ตอบทันที ทำให้เรย์ถึงกับเงยหน้ามองอีกฝ่ายเเละถลึงตาจนเเทบถลนออกมาจากเบ้า
“มึงอุ้มกูเหมือนหมาเหมือนเเมว ถ้าบีบเเรงอีกนิดมดลูกของกูคงหลุดออกจากตูด ยังมีหน้ามาพูดว่าไม่ได้รุนเเรงอีกนะ คว…x!”
ราลซีนหันไปมองเรย์ทันทีเมื่อได้ยินคำว่ามดลูก เขาจึงหยิบเเทบเลตโปร่งเเสงในมือมากดหาอะไรบางอย่าง เเล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
“ตรวจพบการสั่นสะเทือนในช่องท้องระดับ 0.07 องศา หากมากกว่านี้อาจส่งผลต่อมดลูก”
เรย์แทบจะกรีดร้องออกมา เพราะตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรโกรธที่พวกมันเอ่ยถึงมดลูกอย่างหน้าตาเฉย หรือโกรธเพราะว่ามดลูกอยู่ในร่างกายของเขาจริงๆ
“โอ๊ย…พวกมึงจะพูดเรื่องมดลูกกับกูทั้งวันเลยใช่ไหม!? กูขอสาบาน ณ จุดนี้เลยนะ ถ้ายังมีใครอีกคนพูดคำว่ามดลูกออกมาอีก กูจะเเดกหัวพวกมึงทีละตัว ไอ้พวกเอเลี่ยนชาติเปรต!”
อาร์คไวล์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงมองเรย์ในอ้อมแขนแล้วพูดช้าๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ถ้าการอุ้มทำให้เจ็บ…จะเปลี่ยนเป็นแบก”
“เดี๋ยวๆๆๆ ไม่ต้องแบก! กูมีขา!…”
ไม่ทันขาดคำ ร่างของเขาก็เปลี่ยนท่าโดยไม่ถามความสมัครใจแม้แต่น้อย ก่อนถูกวางพาดลงกับไหล่ราวกับกระสอบข้าวสาร คว่ำลงไปกับเเผ่นหลังแกร่งที่ร้อนผ่าวเหมือนเตาหลอม
“โอ๊ย!…นี่มันการลักพาตัวชัดๆ พวกมึงเตรียมตัวไว้เลย กูจะเเจ้งตำรวจจับเข้าคุกให้หมด ปล่อยยยยย….”
ไม่มีใครตอบหรือเกรงกลัวเลยเม้เเต่น้อย มีเเต่ราลซีนที่จดบันทึกพฤติกรรมของเเม่พันธุ์มนุษย์ด้วยความตั้งใจ ก่อนที่พวกเขาจะพากันมุ่งหน้าไปยังห้องฟื้นฟูเเม่พันธุ์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“อ๊ากกกก….ปล่อยกูววววววว….”
มีเพียงเสียงกรีดร้องของเรย์เท่านั้น…ที่ดังสะท้อนไปมาตลอดทางราวกับหมูถูกเชือด เเต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เอเลี่ยนทั้งสามสะดุ้งสะเทือนเเต่อย่างใด กลับกัน…พวกมันกลับรู้สึกว่าเสียงกรีดร้องนั้นช่างไพเราะเสียจริง
“กูจะจดชื่อพวกมึงไว้ในบัญชีดำ! ไว้ถ้ากูหลุดไปได้ กูจะกลับมาล้างเเค้นพวกมึงให้หมด ไอ้เวรเอ๊ยยย!!…”
แต่ถึงจะด่าเเทบลืมหายใจ เเต่เรย์กลับรู้ตัวดีว่าถ้าต้องปะทะกับพวกมันจริงๆ
เขาอาจไม่ต้องคลอดลูกหรอก…เเต่เข้าเฝือกได้เลย
.
.
.
เสียงประตูห้องพักฟื้นเลื่อนเปิดด้วยเรี่ยวเเรงมหาศาล เรย์ที่ยังถูกพาดบนไหล่เริ่มดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงแหกปากโวยวายที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“กูมีขา! มึงเข้าใจไหมว่าขาน่ะ มันมีไว้เดิน กูไม่จำเป็นต้องให้พวกมึงมาเเบกหามเหมือนคนพิการเเบบนี้ โว้ยยยยย~!!”
หัวคิ้วหนาของอาร์คไวล์กระตุกเล็กน้อย ก่อนวางร่างเล็กๆในสายตาของเอเลี่ยนทุกตัวลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล
ทว่า…เรย์กลับดีดตัวผึงขึ้นมาในทันที พร้อมทั้งชี้หน้าของอาร์คไวล์เเล้วเเผดเสียงดังลั่น
“กูจะฟ้อง! ฟ้องให้หมดทุกตัว! สภาจักรวาล ยูเอ็น สถานทูต กูจะฟ้องว่าพวกมึงทารุณกรรมมนุษย์ยังไงบ้าง คอยดูเถอะ!…อย่าให้กูหลุดไปได้นะ!”
เขาสะบัดแขนแรงๆราวกับจะปัดกลิ่นเอเลี่ยนออกจากผิว ก่อนกระโดดลงจากเตียงเเล้วสิงกำเเพงด้วยท่าทางเกี้ยวกราด
เเต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้อาร์คไวล์รู้สึกหงุดหงิดเลยเเม้เเต่น้อย ตรงกันข้าม เอเลี่ยนหนุ่มยังคงใช้สายตาดุดันจ้องมองเเม่พันธุ์ตรงหน้าอย่างจริงจัง พร้อมประเมินว่าอีกฝ่ายจะหนีออกจากห้องพักฟื้นอีกเมื่อไหร่
และเหมือนโลกจะยิ่งก้าวสู่จุดพินาศ เมื่อลูกกลมเป๊ปโป้ที่ควรดับไปแล้ว กลับลอยขึ้นมาจากพื้นอย่างช้าๆ มันกะพริบตาวิ้งๆ พร้อมประกาศเสียงแจ๋วราวกับตื่นจากหลับฝันดี
“ขอต้อนรับกลับห้องพักฟื้นค่ะ แม่พันธุ์หมายเลข M001!”
"เเม่พันธุ์พ่อง!"
เรย์ยกนิ้วกลางใส่ทันที เเถมยังจ้องมองเจ้าเป๊ปโป้ที่ลอยไปมาด้วยสายตาอำมหิต
“ยังกล้าเรียกเเม่พันธุ์อีกเหรอ!? พูดเเบบนี้ไม่เคยตายใช่ไหม!?”
เป๊ปโป้ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย กลับยิ่งฉายแสงออกจากตัวเองวาบๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เรย์รู้สึกเดือดปุดๆจนอยากทำลายล้างทุกสิ่ง
“ตอนนี้เข้าสู่เฟสที่สองของการเตรียมผสมพันธุ์ค่ะ ระบบจะดำเนินกระบวนการเลือกคู่ที่เหมาะสมทางชีวภาพ"
"..…."
"โดยให้แม่พันธุ์ทำแบบทดสอบจิตวิทยา และให้ผู้สมัครแต่ละรายยื่น ใบขอผสมพันธุ์ อย่างเป็นทางการ!"
