บทที่ 8 ความสิ้นหวังของเเม่พันธุ์
“ผิวคุณอุณหภูมิสูงขึ้นสององศา” เขาพูดช้าๆ คล้ายวิเคราะห์ข้อมูลของเเม่พันธุ์ตัวน้อย
"เสือก! เสือกอะไรกับชีวิตของกูหนักหนา"
ก่อนที่เขาจะทันได้ด่าให้จบประโยค เป๊ปโป้ก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงสุดขีด
“ท่านแซร์ก…ผ่านบททดสอบแรกค่ะ คะแนนความห่วงใย 89.7%!”
“คะแนนบ้านป้ามึงสิ! นั่นมันห่วงใยเหรอ มันคือบันทึกสุขภาพก่อนจับไปฟักไข่ต่างหาก!!”
แต่ไม่ว่าเรย์จะโวยวายแค่ไหน ระบบก็ไม่สนใจ เอไอยังคงพูดต่ออย่างหน้าด้านๆ วินาทีนั้นเขาอยากเขาหัวโขกกำเเพงตายให้รู้เเล้วรู้รอด เสียเเต่ว่า...
การทดสอบนี้ยังไม่จบ!
.
.
.
“ต่อไป…หัวข้อที่สองค่ะ ปฏิกิริยาเมื่อสัมผัส”
เรย์สะดุ้งแล้วหันขวับไปทางราลซีนที่ก้าวเข้ามาช้าๆเหมือนเเมวกำลังซุ่มเหยื่อ
“มึงไม่ต้องขยับนะ! ไอ้หมอโรคจิต! มึงจะเอาอะไรมาแหย่กูอีกหล่ะ!”
เรย์ถอยร่นด้วยสีหน้าขาวซีด ขณะที่ราซีลเอียงคอน้อยๆ เเล้วเอื้อมมือไปสัมผัสต้นเเขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของอีกฝ่าย วินาทีนั้นเรย์กระตุกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต หัวใจดวงน้อยเต้นระสำเหมือนทะลุออกมาจากอก
“มวลกล้ามเนื้อของเธอดีมาก เเน่นมาก น่าขย้ำสุดๆ”
น้ำเสียงที่ราลซีนเอ่ยออกมานั้นเย็นชาจับขั้วหัวใจ ทว่าสายตาที่จ้องมองร่างกายของเขาราวกับประเมินสินค้ากลับน่ากลัวยิ่งกว่า
“อย่า…อย่าบอกนะว่ามึงจะเเดกกูอ่ะ อย่านะโว้ย!…กูเป็นลูกมีพ่อมีเเม่นะ!”
“ฉันรู้ว่าเธอเกิดจากการปฏิสนธิของพ่อพันธุ์เเละเเม่พันธุ์ เพื่อให้กำเนิดตัวอ่อนที่สมบูรณ์ที่สุด เธอไม่ต้องห่วง หากฉันได้รับเลือกเป็นพ่อพันธุ์เมื่อไหร่ ตัวอ่อนที่ฟักออกมาย่อมเเข็งเเรงกว่าสายพันธุ์มนุษย์ทั่วไปเเน่นอน”
ราลซีนพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมทั้งลูบกล้ามเเขนของเรย์ไปมาเพื่อตรวจสอบความยืดหยุ่นของมวลกล้ามเนื้อ
“อะ…ไอ้…ไอ้วิปริต!”
เรย์เเทบจะดิ้นเร่าๆด้วยความโกรธสุดขีด หากเเต่ราลซีลไม่ได้สนใจเลยสักนิด ในหัวมีเเต่ภาพของมัดกล้ามเนื้อเเละระบบสืบพันธุ์ของเรย์เต็มไปหมด
“จะทำอะไรอีก! เอามือออกไปจากตัวกูเลยนะไอ้ชาติหมา!” เรย์สะบัดตัวหนีเเล้วจ้องมองร่างสูงใหญ่ด้วยสายตาขุ่นมัว ซึ่งการกระทำดังกล่าวทำให้ราลซีนเผยรอยยิ้มออกมานิดๆ
เพราะสำหรับพวกเขาเเล้ว…การหลีกหนีก็เท่ากับการเชิญชวน ยั่วยวนให้ตัวผู้ไล่ตามเเละเลือกสรรพ่อพันธุ์ที่เเข็งเเกร่งที่สุด
เเละในจังหวะที่เรย์กำลังมึนงงกับท่าทางเเปลกๆของราลซีนนั้นเอง เป๊ปโป้ก็ส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้งจนรู้สึกเเสบเเก้วหู
“ท่านราลซีน…ผ่านบททดสอบที่สองค่ะ คะแนนความเข้ากันเมื่อสัมผัส: 92.5%!”
เรย์ตบหน้าผากตัวเองแรงๆ แล้วมองท้องฟ้า มองฝ้า มองทุกอย่างนอกจากไอ้สามตัวในห้อง
“พวกมึงพากูมาเล่นเรียลลิตี้เพื่อผสมพันธุ์ใช่ไหม นี่กูต้องอยู่ในรายการ รักเธอเท่ามดลูก เเน่ๆ ให้ตายเถอะ! มองไปทางไหนก็มีเเต่เอเลี่ยนตัวเท่าควาย!”
เรย์บ่นราวกับหายใจทางเหงือก สมองน้อยๆประมวลถ้อยคำหยาบคายออกมาไม่หยุด เเต่ก่อนที่เขาจะได้เเผดเสียงก็ถูก Ai เป๊ปโป้คุมกำเนิดเสียก่อน
“เข้าสู่หัวข้อที่สาม…การตอบสนองเมื่อได้รับคำชมค่ะ”
และนั่นแหละ…คือจุดที่อาร์คไวล์ก้าวออกมาจากเงามืดด้วยท่าทางเคร่งขรึม หยุดตรงหน้าเเม่พันธุ์ตัวน้อยๆเเละจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับนิ่งงัน
“เจ้า…งดงาม”
เรย์อ้าปากค้างเมื่อได้รับคำชมที่ไม่คาดคิด อีกทั้งน้ำเสียงของอีกฝ่ายยังสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเกิดเเผ่นดินไหว ยิ่งเห็นดวงตาเเดงก่ำที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละ เรย์ก็เเทบจะเบะปากเเล้วร้องหาเเม่ด้วยความหวาดกลัว
"....!!"
ฮึ่ก! ถึงจะกลัวเเค่ไหนเขาก็จะให้พวกมันจับจุดอ่อนไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งเขากลัวพวกมันก็ยิ่งได้ใจ ดังนั้นเขาจึงกล้ำกลืนความอัปยศเเล้วเขย่งปลายเท้าจนสุด
“อะ...อะไรนะ…?” เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
ให้ตายสิ! เมื่อกี้เขายังเเหกปากใส่เอเลี่ยนทุกตัวที่ขวางหน้าอยู่เลย จะมากลัวเอาอะไรตอนนี้ เเถมขายังสั่นพั่บๆจนเสียภาพพจน์อีกต่างหาก
“ผิวเธอเปล่งแสงเวลาโกรธ ดวงตาสะท้อนความดื้อรั้น กล้ามเนื้อแน่นน่าบีบ ร่างกายแข็งแรงทนทาน และ...” เขาหยุดเอาไว้เเค่นั้น ก่อนเอียงหน้าเเล้วโน้มตัวลงมาใกล้ วินาทีนั้นหัวใจของเรย์ถึงกับเต้นระส่ำ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาตามผิวหนังส่งกลิ่นหอมฟุ้ง
“ฉันอยากผสมพันธุ์กับเธอมากที่สุด”
"ห๊ะ!?"
เรย์ผงะถอยหลังเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว ดวงตาสองข้างเบิกโพลงเเละจ้องมองร่างสีทมึนเบื้องหน้าด้วยสายตาหวาดระเเวง
"ข้าบอกว่า...อยากผสมพันธุ์กับเจ้า ที่นี่ ตอนนี้..."อาร์คไวล์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เเววตาไม่มีความล้อเล่นเลยเเม้เเต่น้อย เเละนั่นก็ทำให้เรย์ถึงกับเเหกปากร้องเสียงหลงจนเเก้วเเทบเเตก
“มึงจะบ้าเรอะ! นี่มันเหมือนคำชมตรงไหนก่อน...เอะอะไข่ เอะอะเเม่พันธุ์ ล่าสุดพวกมึงจ้องจะตุ๋ยกูอีกเเล้ว เหี้ยไรกันวะเนี่ย!!..."
เรย์ชกต่อยอากาศอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะถอยร่นออกมาราวกับนึกรังเกียจอีกฝ่าย ไม่เพียงเเค่นั้น...เขายังสบถด่าอาร์คไวล์อยู่ภายในใจซ้ำเเล้วซ้ำเล่า
ทว่าระบบเอไอก็ยังใจร้ายกับเขาไม่เลิก...
“ท่านอาร์คไวล์…ผ่านค่ะ คะแนนคำชม 97.2%!”
“ถุยยยยย! โลกแม่งวิบัติแล้วแน่นอน มึงฟังยังไงว่าเป็นคำชม นั่นมันการคุกคามทางเพศชัดๆ”
เรย์โผเข้ามุมห้องทันที ก่อนทรุดตัวนั่งกอดเข่าอย่างสิ้นหวังเมื่อเห็นท่าทางดี๊ด๊าของเป๊ปโป้
"หมดเเล้ว...ชีวิตกู...เเม่งบัดซบเหลือเกิน ฮึก!"เรย์ซุกหน้าลงกับเข่าเเล้วปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลพราก นั่นเพราะในชีวิตเขาไม่เคยรู้สึกอดสูขนาดนี้มาก่อน มีตัวผู้ด้วยกันเสนอเป็นผัวไม่พอ พวกมันยังดาหน้าเข้ามาถึงสามตัว นี่ยังไม่รวมไอ้พวกที่ยื่นใบสมัครลำดับถัดไปอีกนะ
เเหก...เเหกเเน่ๆ รูตูดกูเเหกเหมือนอุโมงค์รถไฟเเน่ๆ
"ถ้ารู้ว่าโดดตึกเเล้วจะมีผัวเป็นเอเลี่ยน ไม่สู้ยอมตกงานเเล้วไปเป็นขอทานบนถนนดีกว่า"
"....."
"เเม่ง!..."
โลกใบนี้ช่างไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ
พระเจ้า...ถ้าเป็นไปได้ช่วยซัพพอร์ตมนุษย์เพศชายคนนี้หน่อยได้ไหม?
