บทที่ 7 ตอนที่ 7 สายลม

ตอนที่ 7 สายลม

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยแสงแดดอ่อนๆ ที่รอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาในห้องนอนใหญ่ เสียงนกภายนอกร้องทักทายยามเช้า แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเต็มไปด้วยความลังเลและความอบอุ่นที่เจือปนความอึดอัดเล็กน้อย

ชาร์ลลืมตาขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าข้างเตียง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแพทริเซียยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายกับเตือนความจำถึงเหตุการณ์เมื่อคืน รอยยิ้มหวาน และคำลา ‘ฝันดีนะคะ... สามีของแพท’ ที่ยังคงก้องอยู่ในหัวของเขาจนแทบไม่ได้นอนตลอดครึ่งคืนที่เหลือ

ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ อาการปวดระบมลดลงไปมาก แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมากลับเป็นความสับสนในอก เขาถอนหายใจยาวๆ พยายามสลัดภาพใบหน้ายามหลับของหญิงสาวออกจากหัว ก่อนจะค่อยๆ พาร่างกายที่ยังบาดเจ็บก้าวลงจากเตียงเพื่อจัดการตัวเอง

ด้านล่างของคฤหาสน์

แพทริเซียกำลังช่วยป้าแมรี่เตรียมโต๊ะอาหารเช้า ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา ความเหน็ดเหนื่อยจากการนั่งเฝ้าไข้ทั้งคืนหายไปทันที เมื่อนึกถึงสายตาที่อ่อนลงของชาร์ลเมื่อคืนนี้ แม้เขาจะยังคงปากแข็งและพยายามขับไล่เธอ แต่เกราะน้ำแข็งที่เคยหนาแน่นกลับเริ่มมีรอยร้าวให้เห็นอย่างเด่นชัด

“คุณแพทดูอารมณ์ดีจังเลยนะคะเช้านี้” ป้าแมรี่เอ่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ขณะวางจานผลไม้สดลงบนโต๊ะ

“นิดหน่อยค่ะ” แพทริเซียตอบเขินๆ “คุณชาร์ลเขา... ไข้ลดลงแล้วค่ะ แผลก็ดูไม่มีปัญหาอะไร”

“ต้องขอบคุณคุณแพทจริงๆ ค่ะ ถ้านายไม่ได้คุณแพทคอยดูแล ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าปานนี้คุณชาร์ลจะยอมกินยาพักผ่อนหรือเปล่า รายนั้นดื้อที่หนึ่งเลยค่ะ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังมาจากทางบันได ชาร์ลเดินลงมาจากชั้นบนในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำปลดกระดุมสองเม็ดบน แม้สีหน้าจะยังคงเรียบเฉยและซีดเซียวอยู่บ้าง แต่บุคลิกที่น่าเกรงขามก็ยังคงเด่นชัด มาร์คเดินตามหลังเขาลงมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แพทริเซียหันไปมองและส่งรอยยิ้มให้

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณชาร์ล ทำไมรีบลุกขึ้นมาล่ะคะ หมอบอกให้พัก...”

“ฉันไม่ใช่คนป่วยติดเตียง” ชาร์ลขัดขึ้นน้ำเสียงเรียบนิ่ง เขาก้าวเข้ามานั่งลงที่หัวโต๊ะอาหาร สายตาคมเข้มหลบการสบตากับหญิงสาวอย่างเห็นได้ชัด “มาร์ค รายงานสถานการณ์ที่ท่าเรือมา”

มาร์คก้าวขึ้นมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตามองแพทริเซียด้วยความลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยรายงาน

“คนของเราจับกุมสายสืบของแก๊งมังกรดำที่แฝงตัวอยู่ในคลังสินค้าได้แล้วครับนาย มันยอมสารภาพว่าข้อมูลการลอบซุ่มยิงเมื่อวานนี้ หลุดมาจากคนภายในตระกูลของเราเอง”

บรรยากาศในห้องอาหารพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที คำว่า ‘คนภายใน’ ทำให้บรรยากาศความผ่อนคลายเมื่อครู่หายไปจนหมด ชาร์ลวางช้อนในมือลง เสียงโลหะกระทบจานกระเบื้องดังชวนให้ขนลุก

“ใคร?” ชาร์ลเอ่ยถามเสียงต่ำ นัยน์ตาคู่นั้นกลับมาดุดันและเย็นชาอีกครั้ง

“มันยังไม่ยอมคายชื่อครับ บอกแค่ว่าเป็นคนที่ได้รับคำสั่งตรงมาจากสายตระกูลฝั่งตะวันออก” มาร์คเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “และที่สำคัญ... มีรายงานว่าคนของตระกูลฝั่งนั้นพยายามติดต่อไปยังตระกูลของ... คุณแพทริเซียครับ”

คำพูดของมาร์คทำให้แพทริเซียชะงักไปทันที หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองมาร์คด้วยความตกใจ ก่อนจะตวัดสายตาไปมองชาร์ล ชายหนุ่มหมุนตัวหันมามองเธอช้าๆ นัยน์ตาคมเข้มที่เคยอ่อนลงเมื่อคืน ทว่าตอนนี้กลับฉายแววระแวงและเย็นชาขึ้นมาอีกครั้งอย่างน่ากลัว

“คุณมาร์คหมายความว่ายังไงคะ?” แพทริเซียเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ตระกูลของแพทเกี่ยวอะไรด้วย?”

“พ่อของเธอ... ขายข้อมูลของฉันให้พวกมันเพื่อแลกกับข้อตกลงเรื่องหนี้สินใช่มั้ย?” ชาร์ลเอ่ยถามเสียงเย็นยะเยือก ความเชื่อใจอันน้อยนิดที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกคลื่นแห่งความระแวงกัดเซาะอย่างรุนแรง

“ไม่จริงนะคะ” แพทริเซียลุกขึ้นยืนทันที “แพทไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด คุณพ่อไม่เคยบอกอะไรแพทเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยค่ะ”

“ไม่รู้เรื่อง? หรือว่าเธอกำลังเล่นละครเก่งกันแน่แพทริเซีย?” ชาร์ลแค่นหัวเราะในคอ รอยยิ้มเย้ยหยันกลับมาประดับบนใบหน้าคม “เบื้องหน้าทำเป็นห่วงใย เช็ดตัว เฝ้าไข้ทั้งคืน เพื่อให้ฉันเคลิบเคลิ้มและไว้วางใจ แต่เบื้องหลัง ครอบครัวของเธอกำลังคอยส่งข่าวให้คนที่ต้องการชีวิตฉันอย่างนั้นเหรอ?”

“คุณชาร์ล!” น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลออกมาคลอเบ้า หญิงสาวรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอย่างรุนแรง ความพยายามและ ความจริงใจทั้งหมดที่เธอทุ่มเทให้เขาตลอดทั้งคืน ถูกเขากวาดทิ้งลงพื้นอย่างไม่แยแสเพียงเพราะคำสงสัย “แพทริเซียไม่เคยคิดร้ายกับคุณ ถ้าแพทต้องการทำร้ายคุณ แพทจะนั่งเฝ้าคุณทั้งคืนเพื่ออะไร! แพทจะร้องไห้เพราะกลัวคุณตายทำไม!”

“เพราะนั่นคือแผนของเธอไง!” ชาร์ลตวาดเสียงดังลั่น ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้เลื่อนถอยหลังส่งเสียงบาดหู “กำจัดฉันไม่ได้ ก็ใช้วิธีทำให้ฉันตายใจ! ผู้หญิงทุกคนมันก็เหมือนกันหมด... เสแสร้ง ไร้ศีลธรรม และพร้อมจะทรยศเพื่อผลประโยชน์”

คำพูดของชาร์ลเปรียบเสมือนมีดคมที่แทงเข้ากลางอกของแพทริเซียอย่างจัง บาดแผลเก่าในใจของเขา กำลังทำให้เขาทำร้ายคนที่รักและหวังดีกับเขาอย่างหลับหูหลับตา

“ชาร์ล...” แพทริเซียเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แผ่วเบาและสั่นเครือ สายตาของเธอแสดงถึงความเสียใจและผิดหวัง “คุณมัน... ใจร้ายที่สุด”

แพทริเซียไม่รอฟังคำพูดใดๆ อีก เธอหมุนตัววิ่งออกจากห้องอาหารขึ้นไปบนชั้นสองทันที เสียงฝีเท้าที่วิ่งหนีไปพร้อมกับเสียงร้องไห้สะอื้น ทำให้อารมณ์เดือดดาลในห้องอาหารเงียบลงอย่างฉับพลัน

ป้าแมรี่ถอนหายใจยาวๆ มองผู้เป็นนายด้วยสายตาตัดพ้อ

“นายคะ... คุณแพทเธอคงจะไม่รู้เรื่องจริงๆ นะคะ เมื่อคืนสายตาที่คุณแพทมองนาย มันเป็นสายตาของคนที่เป็นห่วงจากหัวใจจริงๆ ป้าขอเอาหัวเป็นประกันได้เลยค่ะ”

มาร์คเองก็เอ่ยเสริมขึ้นเบาๆ

“ครับนาย จากการตรวจสอบเบื้องต้น คุณแพทริเซียถูกครอบครัวของเธอตัดขาดและใช้เป็นหมากจริงๆ เธอไม่ได้ติดต่อกับฝั่งบ้านเดิมเลยตั้งแต่แต่งงานเข้ามาที่นี่ครับ”

ชายหนุ่มยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ มือหนาข้างขวากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโป้ง หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธเริ่มเรียกร้องความเจ็บปวดแปลบขึ้นมา ความจริงที่มาร์คและป้าแมรี่เอ่ย ย้ำเตือนว่าเขาอาจจะเพิ่งทำร้ายจิตใจของคนที่จริงใจกับเขามากที่สุด