บทที่ 2 2

03.00 น.

ร่างสูงโปร่งล้มลงนอนบนเตียงคู่ใจของตนเองเหมือนเช่นทุกคืน และคืนนี้ ‘พาย พีรดา’ เพื่อนรักของเขาก็เข้ามาให้เจอในความฝันเหมือนเช่นหลายคืนที่ผ่านมา แม้ครั้งนี้ พีรดาจะแต่งตัว แต่งหน้าแตกต่างไปจากความฝันครั้งก่อนๆ แต่ความรู้สึกโหยหาที่ปริญมีต่อเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และคืนนี้ มันกลับทวีคูณมากขึ้นเสียด้วยซ้ำ

“พาย…ฉันคิดถึงเธอ รู้บ้างไหม”

ดวงตารีเรียวมองใบหน้าสวยของพีรดาในความฝันที่เขาไม่อยากจะตื่น หญิงสาวอยู่ในชุดสายเดี่ยวสีแดงผ้าซาติน ผิวนวลเนียนประกอบกับการแต่งหน้าที่ดูเสริมให้เธอกลายเป็นสาวสวยน่ารักมากขึ้นกว่าเดิม ทำให้ปริญรู้สึกใจเต้นแรงเต็มไปด้วยความปรารถนาที่อยู่เบื้องลึกในใจ

ปริญจับร่างบางให้นอนลงบนเตียงโดยมีร่างของตนที่ทาบทับอยู่ด้านบนเหมือนในฝันทุกคืนที่เคยทำ ก่อนที่จะก้มลงจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มของพีรดาอย่างละเมียดละไม

ไม่ใช่ว่าทนทานต่อความต้องการเบื้องลึกได้มากมายนัก ทว่า ในทุกความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นกับเขาและพีรดา แม้มันจะเป็นแค่ความฝัน แต่สำหรับปริญก็อยากให้มันออกมาดีที่สุด และต้องการให้ผู้หญิงที่โหยหามาทั้งชีวิตมีความสุขเช่นกัน ถึงมันจะเป็นความฝันก็เถอะนะ เขาจัดเต็มให้เธอตลอด

ชายหนุ่มค่อยๆ ดื่มด่ำกับรสสัมผัสของหญิงสาวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะสอดลิ้นแกร่งเข้าไปสำรวจชอบหวานในโพรงปากหวานฉ่ำของเธอ

“เธอหวานน่ากินไปทั้งตัวเลย ฉันหิว...พาย” เขากำลังเพลิดเพลินกับความฝันแสนหวาน

ครู่หนึ่ง ปริญกลับรู้สึกได้ว่าพีรดามีท่าทีตื่นกลัว เสียงสั่นกระเส่า กับแรงผลักดันอกแกร่งของเขาออกห่าง

“ปริญ นายเมาแล้ว!”

“อย่าดื้อสิเบบี๋”

ยิ่งพีรดาดิ้นรนขัดขืนหนี ปริญยิ่งไม่ยอมปล่อย กอดเธอไว้แน่น เนื้อแนบเนื้อบดเบียดกันนั่นยิ่งปลุกความต้องการของชายหนุ่มให้ลุกโชนมากขึ้นกว่าเดิม จากที่เขาค่อยๆ จูบเธออย่างใจเย็นก็แปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงและเรียกร้องมากขึ้นท่ามกลางเสียงอู้อี้ประท้วงของสาวเจ้า

ทว่า เมื่อผ่านไปสักพัก คนใต้ร่างก็ไม่ได้ประท้วง และให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

“อือ…”

เสียงหวานหูของพีรดาดังขึ้นมาราวกับเรียกร้องให้ปริญ ‘จัดการ’ เธอให้เร็วที่สุด และแน่นอนว่าชายหนุ่มก็ไม่ปล่อยเวลานาน เขาค่อยๆ รูดสายเดี่ยวเส้นสปาเกตตี้ออกจากไหล่บางทั้งสองข้างก่อนจะดึงรั้งเสื้อให้ไปกองอยู่ที่ใต้หน้าอกอวบที่เขาจินตนาการทุกค่ำคืน

“สวย…พายเธอสวยมากนะรู้ไหม”

ปริญมองทรวงอกอิ่มที่ตอนนี้มีเพียงบราเซียร์สีหวานหุ้มยอดปทุมถันไว้เท่านั้น แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคในการได้เชยชมความงามของเธอ เขาเองไม่ใช่ผู้ชายใสซื่อเสียจนไม่รู้ว่าผู้หญิงที่แต่งตัวเซ็กซี่เหมือนกับพีรดาส่วนใหญ่มักจะโนบรา และมันก็แปลกที่กลับรู้สึกชอบมันเสียด้วย เพราะเขาเองจะได้ไม่ต้องเสียเวลา ‘ถอด’ สิ่งปกคลุมร่างกายเธอมากมาย

ปริญดึงบราปีกนกของพีรดาออกทันที จนหญิงสาวต้องเอามือทั้งสองข้างมาบดบังหน้าอกอวบอิ่มที่ปรากฏต่อสายตาเขาได้ บวกกับหน้าอกของเธอมีขนาดที่ใหญ่เกินตัวจนมือน้อยๆไม่สามารถป้องกันอะไรได้เลย…

ชายหนุ่มค่อยๆ ดึงมือของคนร่างเล็กออกอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกรุกราน และเมื่อเธอผ่อนคลายลงก็เริ่มคล้อยตามเขาอีกครั้ง

“ขอฉันดูหน่อย”

พีรดาปล่อยร่างกายให้ปริญได้เชยชมอย่างที่ต้องการ ชายหนุ่มจึงก้มลงไปครอบครองยอดปทุมถันสีชมพูอ่อนที่ตอนนี้แข็งชูชันเรียกร้องสัมผัสจากเขาอย่างเต็มที่ ทันทีที่ริมฝีปากหยักได้สัมผัสมัน หญิงสาวก็แอ่นกายรับสัมผัสด้วยความร้อนแรงไม่แพ้กัน

“อื้อ…ปริญ”

เสียงร้องครวญครางนั้นยิ่งทำให้ปริญได้ใจและดูดดึงยอดอกของพีรดาอย่างหนักหน่วงมากขึ้นตามแรงปรารถนา ในขณะที่มืออีกข้างก็บีบขยำหน้าอกอวบอย่างเมามัน เขาไม่เคยรู้สึกถูกใจผู้หญิงคนไหนเท่าพีรดามาก่อน มันอาจจะเป็นเพราะเธอคือ ‘ผู้หญิงต้องห้าม’ ที่ไม่สามารถคิดไปไกลเกินเพื่อนได้ นั่นเลยทำให้ชายหนุ่มยิ่งปรารถนาเธออยู่ในมุมมืดแบบนี้

ปริญไม่หยุดไว้เพียงแค่เชยชมทรวงงามเท่านั้น เขาค่อยๆ ลูบไล้ตามร่างกายและสัดส่วนโค้งเว้าของร่างเล็ก ก่อนจะดึงรั้งเดรสสุดเซ็กซี่ดีเทลเก๋ไก๋ให้หลุดออกไปจากเรือนร่างระหงบอบบาง จนตอนนี้ เธออยู่ในสภาพเกือบเปลือยกาย มีเพียงแพนตี้ตัวจิ๋วที่เป็นปราการด่านสุดท้ายปิดบังเนินเนื้อสาวที่เขารู้ดีว่าละมุนนิ้วมือดีแค่ไหน

พีรดามองมาด้วยสายตาเหมือนกล้าๆ กลัวๆ ผสมกับความเขินอาย จนปริญต้องก้มตัวลงไปเพื่อหอมแก้มเธอด้วยความเอ็นดู