บทที่ 47 47

“เดี๋ยว ฉันยังพูดไม่จบ” 

เมื่อเห็นว่าแม่ตัวดีเตรียมจะเดินออกจากห้องไป คราวนี้ ร่างสูงก็ไม่อาจนั่งอยู่ที่โต๊ะได้ดังเดิม รีบก้าวเท้ายาวๆ ไปดักหน้าเจ้าหล่อนที่ชะงักหยุดมองเขาด้วยสายตาขุ่นขวาง

“มีเรื่องอะไรอีกเหรอคะ คุณปริญ” แสร้งส่งยิ้มหวานให้ ทั้งที่ใจจริงอยากจะสะบัดตัวและเดินหนีเขาไปด้วยความโมโห

“ปกต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ