บทที่ 5 5

“คิดว่าฝันเหรอ…บ้าหรือไง เมาแล้วยังจะจินตนาการเก่งอีกนะนายเนี่ย”

เจ้าของร่างเล็กพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ทิ้งผ้าห่มที่ปกคลุมกายและเปลือยเปล่าต่อหน้าปริญอีกครั้ง

“อุ๊ย ขอโทษนะ ฉันแค่อยากรีบใส่เสื้อ ถ้านายอายก็หันไปทางอื่นที” พีรดาพูดพร้อมกับหันบั้นท้ายให้ ก่อนหยิบชุดเดรสที่อยู่ปลายเตียงขึ้นมาสวมใส่ทันที

“ยะ...ยาย..พาย ยายแม่มด”

ปริญเบิกตาโพลงกับภาพที่เห็น ก่อนกลืนคำพูด พร้อมน้ำลายเหนียวหนืดลงคออึกใหญ่

“โอยยย...ยายตัวแสบ!”

แล้วรีบหันหน้าไปทางอื่นทันที เพราะเมื่อได้เห็นร่างกายของพีรดาอีกครั้งก็ทำให้ความต้องการของเขาลุกโชนขึ้นมา จนต้องหายใจลึกๆ เพื่อตั้งสติและพูดคุยกับเธอแก้สีหน้าที่เวลานี้กำลังร้อนผ่าว

“ฮะๆ ฉันน่ะเหรอจะอาย แค่นี้เอง เคยเห็นมานักต่อนักแล้ว”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับนะ” พีรดาหันมามองหน้าปริญอย่างตั้งคำถาม

“มี เรามีเรื่องต้องคุยกันก่อนพาย จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้”

คราวนี้ ปริญพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จ้องสบตาหญิงสาวอย่างไร้วี่แววหยอกล้อเหมือนเมื่อครู่ ก่อนที่พีรดาจะยอมนั่งลงที่ปลายเตียงและพูดคุยกับเขาอีกครั้ง

“อะ งั้นนายจะเอายังไง” คนร่างเล็กเอ่ยถามออกไป เพราะสำหรับเธอ มันแทบไม่มีทางออกสำหรับเรื่องนี้อยู่แล้ว

“ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง เพราะฉันทำให้เธอเสียหาย” ปริญพูดอย่างจริงจัง ถึงไม่รู้ว่าจะมีหน้าไปสู้ภาคภูมิหรือไม่ แต่ตอนนี้ เขาได้ยุ่งกับแฟนพี่ชายที่เคารพไปแล้ว และก็ไม่สามารถทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้

“รับผิดชอบอะไร เราเป็นเพื่อนกันนะปริญ”

พีรดามองหน้าปริญด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อคำพูดนั้น เพราะเรื่องระหว่างเธอกับเขาไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

“ก็เพราะเป็นเพื่อนไง ฉันถึงรู้สึกผิดแบบนี้ อีกอย่าง เธอก็เป็นแฟนกับพี่ภูมิ ฉันผิดเองที่ไม่ห้ามใจตัวเอง” ชายหนุ่มพูดอย่างหัวเสีย

“เหอะ! ใช่! เพราะเป็นเพื่อนไง เพื่อนก็คือเพื่อน เพราะฉะนั้นไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรฉันทั้งนั้นแหละ” คำว่า ‘เพื่อน’ และเหตุผลที่ว่าเธอเป็นแฟนกับภาคภูมิทำให้หญิงสาวอารมณ์เสียขึ้นมา

“เธอแน่ใจเหรอว่าไม่อยากให้ฉันรับผิดชอบอะไรจริงๆ” ปริญถามด้วยความสงสัย แต่ลึกๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าพีรดาไม่ได้คิดอะไรกับเขา

“ใช่!” คนตัวเล็กตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“แต่เธอเสียตัว และก็เป็นเมียของฉันแล้วนะ!” ไม่รู้ทำไม ยิ่งพีรดาปฏิเสธเท่าไหร่ ปริญก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากเท่านั้น เหมือนมันยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่า เธอไม่เคยสนใจหรือเหลียวแลเขาแม้แต่นิดเดียว

“นี่มันยุคไหนแล้ว นายมาเรียกฉันว่าเมียแบบนี้ไม่ได้นะ เพราะมีอะไรกันแค่ครั้งเดียว ฉันไม่นับหรอก อีกอย่าง เรื่องเสียตัว ฉันไม่ซีเรียส มันก็แค่ร่างกาย นายได้ฉัน ฉันได้นาย จบไหม?” พีรดามีความคิดเหมือนสาวสมัยใหม่ จึงไม่อยากเอาเหตุผลที่ว่า เธอเสียตัวให้เขาแล้วมาเป็นข้อผูกมัดให้ต้องมารับผิดชอบ

“พาย…แต่ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันรู้สึกผิด และฉันอยากรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันทำ” ปริญกัดฟันพูดอย่างเหลืออด และเขาเองก็ไร้หนทางที่จะแก้ปัญหานี้เช่นกันหากพีรดาไม่ให้ความร่วมมือ

“เอางี้ ถ้านายอยากรับผิดชอบนะ ก็ช่วยรับผิดชอบโดยการทำเป็นลืมมันได้ไหม แล้วเราก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม” พีรดาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะไม่อยากให้เรื่องนี้บานปลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต

“มันไม่มีทางเหมือนเดิม” ปริญรู้ว่าตนเองเหมือนคนตื้อ แต่นั่นคงเป็นเพราะว่า เขาเองก็กำลังสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้นก็เป็นได้

“อื้ม สำหรับฉัน ยังไงก็ได้ แต่นายลืมไปแล้วเหรอ การที่นายมาบอกว่าจะรับผิดชอบฉันน่ะ นายลืมคนรักเก่าของนายได้แล้วหรือไง เมื่อคืน นายเมามากเพราะเรื่องผู้หญิงคนนั้นนะ อย่าเอาผู้หญิงที่มีความสุขแค่ชั่วข้ามคืนอย่างฉันมาใส่ใจเลย ฉันไม่ซีเรียส พราะมันก็แค่เซ็กซ์ อีกอย่าง นายสบายใจได้ ปกติ เราก็แทบไม่เจอ และก็ไม่คุยกันอยู่แล้วตั้งแต่ที่นายตีตัวออกห่างฉัน เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวเรื่องความกระอักกระอ่วนอะไร ฉันคงไม่มาให้นายเจอบ่อยๆ หรอก” หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนเตรียมจะจากไปอีกครั้ง

“เธอจะอยู่ที่นี่ถึงวันไหน” ปริญรีบพูดขึ้นทันทีเมื่อพีรดาหันหลังให้เขา ทำทีเหมือนจะออกจากห้องไป

“อีกสองสามวันมั้ง ฉันไปก่อนนะ” เธอพูดโดยไม่หันไปมองปริญ

“ถ้าเธอสบายใจ และไม่อยากให้ฉันรับผิดชอบอะไรแบบนั้นจริงๆ ฉันก็คงบังคับเธอไม่ได้ แต่ฉันขอโทษกับเรื่องเมื่อคืนนี้ด้วยอีกครั้งนะ” น้ำเสียงตอนท้ายบ่งบอกว่า เขารู้สึกผิดจากใจจริง

“อื้ม ไปละ”