บทที่ 6 6

เจ้าของร่างบางเดินจากไป โดยที่ไม่หันมามองด้านหลังแม้แต่นิด นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกปวดร้าว หลังจากที่ไม่เจอพีรดามาหลายปี ปริญก็ไม่คิดว่าเธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่มั่นใจ และเฉยชากับเรื่องอย่างว่าได้ขนาดนี้ ต่างจากเขาที่พอรู้ว่าเรื่องเมื่อคืนคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง กลับยิ่งอยากจะรับผิดชอบเธอให้ดีที่สุด

ปริญค่อยๆ ตั้งสติ แล้วควานหาโทรศัพท์มือถือบนเตียงนอนของตนเอง การที่เขาหายไปทั้งคืนจนถึงตอนนี้อาจจะมีงานเข้ามารออยู่ก็เป็นได้ และระหว่างที่กำลังมองหน้าโทรศัพท์อยู่นั้น สายตาก็ไปสะดุดกับรอยสีแดงสดหย่อมเล็กๆ บนผ้าปูที่นอนของตนเอง

“เลือด!?!” 

CEO หนุ่มมองรอยสีแดงนั้นด้วยหัวใจเต้นรัว เพราะมั่นใจว่ามันคือรอยเลือด และไอ้รอยเลือดแบบนี้จะให้คิดเป็นอย่างอื่นใดไปไม่ได้หรอกมั้ง นอกจาก...เป็นสิ่งแสดงความบริสุทธิ์ผุดผ่องของพีรดา นั่นก็อาจหมายความว่า...เธอกับภาคภูมิยังไม่เคยมีอะไรกัน รวมถึง...ไม่เคยนอนกับผู้ชายคนไหน 

เขาเป็นคนแรก...!?!

ปริญเกิดอาการอึ้ง ทึ่งปนช็อกไปหลายอึดใจ ก่อนความสับสนจะตีรวนขึ้นมาในใจอีกครั้ง เพราะท่าทีและคำพูดของพีรดาเมื่อสักครู่ราวกับบรรดาผู้หญิงที่ผ่านเรื่องอย่างว่ามาพอสมควร แต่พอได้มาเห็นรอยเลือดของคนร่างเล็กแบบนี้ แน่นอนว่าปริญไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป 

เขาจะต้องนัดพบกับเธอเพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง! จะไม่ยอมให้ทุกอย่างคาราคาซัง พานสร้างความเจ็บปวดทรมานใจให้ตัวเองเหมือนเมื่อครั้งนั้นอีก!

สิบปีที่แล้ว...

“ปริญ ไปกินข้าวกัน” พีรดาเอ่ยทักทายขึ้นมา ระหว่างที่เขากำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ที่โต๊ะม้าหินหน้าคณะ

“อ้าว ฉันคิดว่าเธอไปกินกับพี่ภูมิซะอีก” 

ปริญพูดถึง ‘ภาคภูมิ’ รุ่นพี่สายรหัสของตนเองที่กำลังจีบพีรดาอย่างออกตัวแรง และแน่นอนว่า น้องรหัสที่ดีอย่างเขาก็คงต้องช่วยพี่รหัสเต็มที่

“กินกับพี่ภูมิ? พูดซะสองแง่สองง่าม” 

เมื่อเพื่อนสนิทนั่งลงฝั่งตรงข้าม ปริญจึงเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นไปมองสาวสวย หน้าคม แต่กลับยิ้มหวานอย่างพีรดา

พีรดาคือเพื่อนที่เขารู้จักตั้งแต่สมัยปีหนึ่ง เขากับเธอสนิทกันเนื่องจากว่าเป็นสองคนในคณะบริหารธุรกิจที่พากันไม่เอารุ่นเพราะไม่ชอบกฎระเบียบและการถูกบังคับให้ทำเรื่องต่างๆ อย่างไม่สมเหตุสมผล ทำให้คุยกันถูกคอเป็นพิเศษ 

อีกทั้งธุรกิจครอบครัวยังเหมือนกันอีก โดยปริญเป็นลูกเจ้าของธุรกิจโรงแรมที่ขยายสาขาไปทั่วประเทศไทย ในขณะที่พีรดาเป็นลูกเจ้าของธุรกิจโรงแรมในจังหวัดภูเก็ต ทั้งคู่จึงกลายเป็นเพื่อนที่สนิทกันและคอยปรึกษากันแทบจะทุกเรื่อง

ด้วยความที่พีรดาเป็นสาวฮอตของคณะ เธอสวย หุ่นดี บวกกับการแต่งกายที่ค่อนข้างเซ็กซี่แต่ไม่ดูอนาจารทำให้กลายเป็นที่สนใจของหนุ่มๆ หลายคน แต่หญิงสาวกลับไม่เคยสนใจหนุ่มคนไหนจนมีหลายคนเข้าใจผิดว่าพีรดากับปริญกำลังแอบคบกัน…เพราะปริญเองก็ถือเป็นหนุ่มฮอตของคณะเช่นกัน 

เรื่องนี้ก็ทำให้ปริญต้องมาย้อนถามตัวเองเหมือนกันว่า สาเหตุที่เขาแทบไม่มองผู้หญิงคนอื่นที่พยายามเข้ามาจีบเลย นั่นอาจเป็นเพราะว่ากำลังเป็นหนึ่งคนที่หลงเสน่ห์ของพีรดาหรือไม่ 

และเวลาก็ได้ล่วงเลยมาจนถึงวันที่พี่รหัสมาขอให้ช่วยจีบพีรดา วันนั้นเองที่ทำให้ปริญมั่นใจว่าตนเองกำลังหลงรักเพื่อนสนิทเข้าให้แล้ว

หากเป็นผู้ชายคนอื่นปริญคงไม่สนใจ แต่นี่คือภาคภูมิและก็เป็นรุ่นพี่ที่ตนเองเคารพเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้ที่เขากับพีรดาพากันไม่เอารุ่นคณะ แต่ภาคภูมิกลับเป็นคนเดียวที่ยังรับเข้าเป็นสายรหัส ซ้ำยังคอยช่วยเหลือเรื่องการเรียนและเป็นที่ปรึกษาในเรื่องอื่นๆ โดยไม่เคยสนใจว่ารุ่นพี่ในคณะคนอื่นๆ จะแบนเขากับพีรดามากแค่ไหน 

เรื่องนี้จึงกลายเป็นเรื่องที่ทำให้ปริญซาบซึ้งในน้ำใจ และไม่กล้าที่จะปฏิเสธการขอความช่วยเหลือในการจีบพีรดาจากภาคภูมิครั้งนี้

“ฉันหมายถึงไปกินข้าว” 

ปริญพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีใบหน้ายิ้มแย้มของพีรดา เพราะเขาเองก็อยากจะเลิกรู้สึกเกินเพื่อนกับเธอให้ได้เสียที

“จริงๆ พี่ภูมิก็ชวน แต่ฉันไม่อยากไป คือ...ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นกับพี่เขา” พีรดาพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ แววตาที่สื่อสารมาราวกับต้องการจะขอคำปรึกษาจากปริญ

“ฉันว่าเธอเข้าข่ายเรื่องมากแล้ว พี่ภูมิทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี เรียนก็เก่ง แถมรวยด้วย มีตรงไหนไม่น่าคบ” เขาพูดอย่างไม่เข้าใจ

“ก็มันเรื่องของเขา ไม่ชอบก็คือไม่ชอบสิ ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมนายถึงเชียร์พี่ภูมิขนาดนี้ ทีกับคนอื่นๆ ไม่เห็นจะเชียร์” 

พีรดาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้อีกครั้ง จนปริญต้องหันกลับมาพูดกับเพื่อนรักด้วยสีหน้าจริงจัง

“ก็เพราะฉันหวังดี อยากให้เธอได้คบกับคนดีๆ พี่ภูมิเป็นพี่รหัสฉัน ฉันรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง เขาจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ” 

หนุ่มหล่อตี๋พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนหน้านี้ ภาคภูมิได้รับปากเอาไว้ว่า หากได้คบกับพีรดาจริงๆ จะดูแลหญิงสาวอย่างดีให้สมกับที่ปริญไว้วางใจและช่วยให้จีบพีรดาสำเร็จ

“อ๋อ ฉันรู้แล้ว ที่พี่ภูมิแอบมาดักรอฉันบ่อยๆ คงเป็นเพราะนายเป็นคนส่งข่าวให้สินะ ว่าฉันกำลังจะไปไหน ถามจริง นี่อยากให้ฉันมีแฟนมากขนาดนั้นเลยเหรอ” พีรดาถามด้วยความไม่เข้าใจ สีหน้าเริ่มแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ก็อย่างที่บอก พี่ภูมิเป็นคนดี และฉันมั่นใจว่าพี่ภูมิจะดูแลเธอได้” ปริญพูดอย่างเน้นย้ำอีกรอบ แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยก็ตาม