บทที่ 7 7
“แล้วการที่เราเป็นเพื่อนกัน ดูแลกันและกัน มันไม่ได้หรือยังไง ทำไมต้องไล่ฉันไปมีแฟนด้วย หา!”
คำถามของพีรดาทำให้ปริญถึงกับไปไม่เป็น เพราะเขาเองก็อยากจะดูแลพีรดา ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม
“ก็เพราะว่าเราคือเพื่อนกันไง ฉันถึงอยากให้เธอได้สิ่งดีๆ ฉันก็ยังอยู่กับเธอตรงนี้ในฐานะเพื่อนเหมือนเดิม”
ปริญยิ้มให้เพื่อนรักอีกครั้ง บางที หากพีรดารู้ว่าเขาคิดกับเธอมากกว่าเพื่อน เธออาจจะหนีเขาเหมือนที่กำลังหนีภาคภูมิก็เป็นได้
“สองคนนี้กำลังคุยอะไรกันอยู่ ท่าทางสนุกน่าดู”
ไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้พูดคุยกันจบ คนที่เป็นประเด็นหลักในการสนทนาก็เดินเข้ามาทักทายก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ม้าหินข้างๆ พีรดา
“อ้าว เรียนเสร็จแล้วเหรอพี่” ปริญปรับอารมณ์อย่างรวดเร็วพร้อมกับทักทายพี่รหัสด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ใช่ กำลังหิวๆ เลย เราไปกินข้าวกันไหม”
ภาคภูมิพูดขึ้นพร้อมกับมองพีรดา ในขณะที่หญิงสาวจ้องมองไปที่ปริญไม่เลิก จนต้องเอ่ยถามซ้ำอีกรอบ
“น้องพาย ไปกินข้าวกันไหม”
แต่ถึงแม้จะถามย้ำไป พีรดาก็ยังไม่ยอมตอบรับคำชวนเสียที ยังคงจ้องหน้าปริญนิ่งไปหลายอึดใจจนภาคภูมิชักรู้สึกว่าอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างไรก็ไม่รู้
“พี่ภูมิอยากเป็นแฟนกับพายใช่ไหมคะ”
ที่สุด พีรดาก็พูดขึ้นในขณะที่สายตายังคงมองไปที่ปริญเช่นเคย จนชายหนุ่มต้องมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากสบตากับเธอ
“เอ่อ…ทำไมเหรอครับ ถ้าพี่บอกว่าใช่ น้องพายจะยอมใจอ่อนหรือเปล่า” รุ่นพี่หนุ่มหล่อเอ่ยถามอย่างมีความหวัง เพราะพยายามจีบพีรดามาร่วมเดือน แต่เธอก็ไม่มีท่าทีใจอ่อนแม้แต่น้อย
“ก็ถ้าพี่บอกว่าใช่ พายก็จะตกลงค่ะ”
พีรดาหันไปยิ้มอ่อนๆ ให้ภาคภูมิ แถมตอบตกลงอย่างไม่ลังเลจนภาคภูมิเองก็อดแปลกใจไม่ได้
“ฮะ? นี่น้องพายพูดจริงหรือเปล่า ไม่ได้อำพี่เล่นใช่ไหม” ภาคภูมิเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น ไม่คิดว่าบทจะง่ายก็ง่ายขนาดนี้ เพราะเป็นที่รู้กันว่าเรื่องความใจแข็ง พีรดายืนหนึ่งเสมอ
“ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ ปริญเขารับรองมาว่าพี่ภูมิเป็นคนดีและก็จะไม่ทำให้พายเสียใจ ไหนๆ เพื่อนรักของพายก็อยากให้คบกับพี่ขนาดนี้ พายก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธพี่ภูมิทำไม” พีรดาพูดพร้อมกับหันไปมองคนตรงหน้าด้วยสายตาประชดประชัน จนเขาเองก็รู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก
“ผมก็พูดไปตามจริง เพราะผู้ชายที่มาจีบพายแต่ละคนคงไม่มีใครเหมาะสมกับพายมากไปกว่าพี่แล้ว” ปริญพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ ถึงจะเจ็บปวด แต่เขาก็ต้องฝืนทน
“ขอบใจมากปริญ เอ่อ ถ้างั้นตอนนี้ พายก็ตกลงเป็นแฟนกับพี่แล้วใช่ไหมครับ” ภาคภูมิถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เพราะไม่อยากจะเชื่อว่า ในที่สุด ตนเองก็ได้เป็นเจ้าของผู้หญิงที่ฮอตและใจแข็งสุดๆ คนนี้
“ใช่ค่ะ ต่อไปนี้ เราสองคนเป็นแฟนกันแล้วนะคะ”
พีรดาหันไปส่งยิ้มหวานให้ภาคภูมิอีกครั้ง ภาพนั้นทำให้ปริญใจหายวูบ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาในอกจนไม่อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้อีกต่อไป
“เยส! งั้นเราไปเลี้ยงฉลองกันดีไหม วันนี้เป็นวันที่พิเศษที่สุดของพี่เลย”
ภาคภูมิพูดด้วยความดีใจอย่างไม่ปิดบัง ในขณะที่พีรดาเองก็ยิ้มรับ
“เอาสิคะ พี่ภูมิจะพาพายไปไหนก็ได้ค่ะ วันนี้ พายไม่มีเรียนแล้ว”
หญิงสาวตอบออกไปด้วยความเต็มใจ แต่สีหน้าและแววตากลับแฝงไปด้วยความเศร้าจนปริญเองก็ดูไม่ออกว่าเธออยากจะไปกับภาคภูมิจริงหรือไม่
“ได้เลยครับ ไปด้วยกันไหมปริญ”
ภาคภูมิหันไปถามน้องสายรหัสเป็นมารยาทเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียด เพราะใครๆ ก็รู้ว่าปริญกับพีรดาสนิทกันมาก แต่มิวายส่งสายตาให้อีกฝ่ายรู้ว่าควรจะตอบว่า ‘ไม่ไป’ เพราะเขาอยากมีเวลาสวีตหวานกับ ‘แฟน’ แค่สองต่อสอง
“ไม่ละครับ พอดีผมมีนัดเหมือนกัน” ปริญตอบออกมาอย่างรู้ตัว ต่อให้ภาคภูมิไม่ส่งสัญญาณบอกอ้อมๆ เขาก็คงไม่ไปขัดขวางเวลามีความสุขของทั้งสองคนอยู่ดี
“แหม อย่าบอกนะว่ากำลังไปเดตกับสาวเหมือนกัน”
ภาคภูมิเอ่ยแซว ในขณะที่พีรดาก็มองหน้าเพื่อนรักอย่างต้องการคำตอบเช่นกัน
“มันก็ต้องมีบ้างสิพี่ ตอนนี้ เพื่อนผมก็มีแฟนแล้ว ผมจะน้อยหน้าได้ยังไง” ปริญตอบอย่างขำขัน จริงอยู่ว่ามีนัดพบผู้หญิง แต่นั่นก็ทำไปเพียงเพราะว่าต้องการลืมความเจ็บปวดเรื่องของพีรดาเพียงเท่านั้น
“ไอ้ปริญนี่ไม่เบาเลยนะน้องพาย แอบซุ่มกินเงียบ ไม่เผลอหลุดเล่าให้ใครฟังเลย” ภาคภูมิหันมาพูดกับพีรดาอย่างอารมณ์ดี
“นั่นสิคะ ถึงว่าปริญอยากให้พายมีแฟนไวๆ คงเพราะอยากมีเวลาไปสวีตกับสาวๆ แน่เลย”
คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดกรีดกลางใจปริญ โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าที่เพื่อนรักทำไปทั้งหมดเพียงเพราะไม่อยากเสียเธอไป หากพีรดาล่วงรู้ว่าเขากำลังคิดไม่ซื่อ และกำลังหลงรักเพื่อนอย่างเธอ มันอาจทำให้ความสัมพันธ์และความรู้สึกที่มีให้กันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
