บทที่ 12 ช่วยแบบฟรีๆ

เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้น พราวรวีรู้สึกหัวใจเต้นแรงเหมือนออกกำลังกายอย่างหนัก รู้สึกได้ว่าการรอคอยมันช่างทรมานเหลือเกิน

“คุณกวีวัธน์ใช่ไหมคะ” เสียงหวานรีบถามทันทีเมื่ออีกฝ่ายกดรับ โดยไม่รอให้เขาได้กล่าวคำทักทาย

“ครับ” เสียงตอบรับแบบงงๆ

เมื่อแน่ใจว่าไม่ผิดตัว พราวรวีก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ