บทที่ 44 ไม่คิดว่าจะกลับมาเห็นตำตา

กว่าพราวรวีจะตื่นนอนก็เกือบจะเที่ยง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย จำได้ว่าคุยกับกวีวัธน์อยู่ที่หน้าห้องน้ำที่บาร์แห่งหนึ่ง แล้วหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับมาที่บ้านได้ยังไง

แต่เมื่อก้มลงมองร่องรอยบนเรือนร่างและสภาพความยับย่นบนเตียงนอน หญิงสาวก็พอจะเดาอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ