บทที่ 49 จะไม่ลืม nc

“พราว ให้ผมเข้าไปนะ”

เขาไม่ได้รอฟังคำตอบเพราะพอถามจบก็พรวดเข้าไปอย่างรุนแรง

“อ๊าย...”

พราวรวีสะดุ้งเฮือก ทั้งเจ็บทั้งจุกน้ำตาไหลออกมาจนคนตัวโตต้องจูบปลอบประโลม

“ผมขอโทษ”

เขาปลุกเร้าเธออีกครั้ง มันอ่อนหวานขึ้นกว่าเมื่อครู่ ปากก็จูบบดเบียดแลกลิ้นเป็นพัลวัน มือก็นวดคลึงเต้าอวบ สะโพกขยับเข้าออก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ