บทที่ 112 ตอนที่52.2 คนคิดมากกับคนคิดน้อย

โย Part

"โยตื่นได้แล้ว หมูถึงแล้วครับตื่นก่อนนะค่อยไปนอนต่อบนบ้าน"

"อือ กูง่วงดิวอุ้มกูไปหน่อย" ฉิบหาย ผมทะลึ่งลุกพรวดพราดมานั่งหลังตรงหน้าตั้งเมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เอาน่ะไม่เป็นไรหรอก เมื่อกี้กูละเมอแค่นั้น

"เดี๋ยวไปเอากุญแจบ้านก่อนแล้วดิวจะอุ้มไปโอเคมั้ย"

"กูมีตีนกูเดินเองได้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ