บทที่ 2 เด็กใหม่
ตอนที่ 2. เด็กใหม่
รุ้งถือตะกล้าผ้าเข้าไปพร้อมกับผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนชุดใหม่สีขาวสะอาดตาเข้าไปที่ห้องนอนใหญ่พร้อมด้วยอุปกรณ์ความสะอาดห้องอย่างครบครัน
กว่าจะเดินเข้าไปถึงภายในห้องนั้น ระหว่างทางก็ได้แต่ชื่นชมความสวยงามของตัวบ้าน โคมไฟคลิสตัลที่แขวนอยู่เป็นสีทองอร่ามสวยงามมันช่างหน้ามองยิ่งนัก รวมไปถึงภาพวาดศิลปะต่างๆ ที่แม้แต่ราวบันไดเองก็เป็นสีทองสวยงามตระการตาไปหมด ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ดูสวยงามอลังการไปเสียหมด
เมื่อเข้ามาถึงภายในห้องนอนนั้นโดยที่ไม่รู้เลยว่าห้องนอนนี้เป็นห้องนอนของใคร รุ้งเริ่มทำการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนอย่างรวดเร็ว รวมถึงพับผ้าห่มไว้ให้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมของผ้าปูที่ใช้แล้วยังติดจมูก น่าจะเป็นครีมอาบน้ำหรือว่าน้ำหอมอะไรสักอย่าง แม้จะผ่านการใช้งานมาแล้วกลับมีกลิ่นที่หอมเป็นอย่างมาก
รุ้งได้แต่คิดในใจ ก่อนที่จะรีบพับผ้าที่ไม่ใช้ใส่ตะกร้าเอาไว้ จากนั้นไม่รอช้าที่จะพุ่งตัวไปยังห้องน้ำทันทีเพื่อที่จะไปทำความสะอาด แต่ด้วยความที่มัวแต่ก้มๆ เงยๆ เพราะมัวแต่ก้มดูว่าเอาอุปกรณ์มาครบไหมนะจึงทำให้เธอชนกับอกกว้างที่มีหยดน้ำติดอยู่ตามร่างกาย แถมชายคนนั้นยังพันผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียว
"ขอโทษค่ะ" รุ้งที่เกือบหงายหลังรีบกล่าวคำขอโทษ ก่อนที่ชายคนนั้นจะคว้าเอวบางของเธอไว้เพื่อให้ให้เธอล้มไปนั่นเอง รุ้งทั้งตกใจทั้งกลัวทำเอาร่างกายของเธอสั่นระริกด้วยความตกใจ
"เธอเป็นใครเข้ามาที่นี่ได้ยังไง??" อนุชิตเจ้าของห้องถามรุ้ง พร้อมกับสายตาที่สำรวจไปทั่วร่างกายของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า
"ฉันเพิ่งมาทำงานได้ไม่ถึงอาทิตย์ค่ะ เพิ่งเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก ขอโทษนะคะ จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ขอโทษค่ะ" รุ้งรีบเอ่ยคำขอโทษอีกครั้ง
คำว่าครั้งแรกของอนุชิตนั้นหมายถึงผู้หญิงที่มานอนกับเขาครั้งแรก ซึ่งมันคนละความหมายกับสิ่งที่รุ้งจะสื่อออกมาในตอนนี้ ชายหนุ่มหยิบแก้วไวน์สองแก้วส่งให้รุ้ง...
"กินสิจะได้สบายเนื้อสบายตัว"
“เอ่อคือว่า...จะดีเหรอคะ ฉัน เอ่อ หนู...”
“ฉันเป็นเจ้าของบ้านอนุญาตให้เธอกินได้ เธอก็กินสิกลัวอะไร มาทำงานอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ ? ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ แฝงไปด้วยอำนาจเป็นอย่างมาก รุ้งที่ไม่กล้าปฎิเสธจึงรับมาดื่มไปนิดหน่อยและนั่นจึงทำให้เธอ...มึนในทันทีที่กลืนของเหลวไหลผ่านลำคอจากนั้นจึงวางแก้วไว้ด้วยความเคาะเขิน... ก่อนที่จะขยับตัวออกมา จนเกือบจะชิดผนังห้อง
"หนูไม่รู้ว่าคุณใหญ่อยู่ในห้อง ขอโทษด้วยนะคะเดี๋ยวจะกลับมาใหม่ก็แล้วกันค่ะ”
"เธอรุ้จักฉันด้วยเหรอ??"
หนุ่มใหญ่เอ่ยถามแต่สายตาของเขาที่มองมานั่นมันทำให้ร่างกายของรุ้งร้อนผ่าว
“รู้จักค่ะ ป้านวลบอกว่าเจ้าของบ้านชื่อคุณใหญ่” รุ้งกำลังจะออกไปแต่ ชายหนุ่มดึงไว้ เพราะแรงดึงทำให้รุ้งตัวปลิวมาอยู่ในอ้อมกอดชายหนุ่ม
รุ้งตกใจ..แต่ว่าตอนนี้รู้สึกเหมือนร่างกายร้อนรุ่มยิ่งอยู่ในอ้อมกอดขายหนุ่มนั้น..ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะทำไมถึงเป็นอย่างนี้กันได้ล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉันเนี่ย รุ้งได้แต่คิดในใจ ก่อนจะมองมาที่ใบหน้าของชายหนุ่ม เขายิ้มให้พร้อมกับเชยคางของหญิงสาวเอาไว้
ใช่เธอถูก ว า ง ย า เพราะทุกครั้งก่อนที่ชายหนุ่มจะมีอะไรกับหญิง ส า ว บ ริ สุ ท ธิ์ เขาจะใส่ยาปลุก เ ซ็ ก ส์ไปเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวได้ผ่อนคลาย จะได้ไม่รู้สึกเจ็บปวดเวลาที่ทั้งสองคนมีความสุขกัน
"ร้อนเหรอ?" อนุชิตหรือคุณใหญ่เอ่ยถามรุ้ง..รุ้งมองหน้าชายหนุ่มก่อนที่่จะตอบออกมา
“ค่ะ ร้อน ร้อนมากหนูขอตัวก่อนนะคะ "
ไม่รอที่จะให้รุ้งพูดมากไปกว่านี้อีกแล้วชายหนุ่มกระชับรุ้งมายังอ้อมกอดของเขาเอาไว้แน่น ก่อนถอดเสื้อผ้ารุ้งออก..แต่ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นทรวดทรงองเอวของรุ้งมันน่ามองมาก ทุกส่วนเว้าส่วนโค้งนั้นช่างได้สัดส่วนมันเข้ารูปสวยงามอย่างชัดเจนเลยทีเดียว สวยซะจนตอนนี้นั้น
..มังกรของเขาตื่นตัวขึ้นมาทันที มันค่อยๆพองขึ้นพองขึ้น เรียกได้ว่าแทบจะทะลุผ้าเช็ดตัวออกมาแล้ว
"งั้นเข้าไปอาบน้ำสิ หรือว่าจะให้ฉันอาบให้ดีล่ะ" ไม่พูดเปล่าอนุชิตทำตามที่ใจเขาคิดไว้ทันที
..อนุชิตดึงผ้าขนหนูที่พันเอวตัวเองออกเหลือเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่า แล้วอุ้มรุ้งเข้าไปในห้องน้ำทันทีและน่าแปลกที่รุ้งยอมให้เขาอุ้มเข้าไปในห้องน้ำอย่างว่าง่าย
ทางด้านเข้มที่เพิ่งพาเด็กมาถึงหน้าห้อง เมื่อมาเจอกับป้านวลถึงกับตกใจ เพราะป้านวลคือคนเก่าคนแกของบ้านนี้ ทุกคนในบ้านหรือแม้แต่นายเขาเองยังเกรงใจป้านวลเลย
"ป้ามีอะไรรึเปล่าครับ" เข้มถามขึ้นมาทันทีที่เห็นป้านวลเดินตรงมาที่หน้าห้องของนาย
"ฉันจะมาตามเด็กที่มาทำความสะอาดในห้องคุณใหญ่มาตั้งนาน นายล่ะเอาเด็กมารอคุณใหญ่อีกแล้วเหรอ" ป้านวลถามพร้อมกับมองมาที่เด็กสาวพร้อมกับส่ายหัว
"เดี๋ยวนะป้า เด็ก..มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำความสะอาดที่ไหนนะ" เข้มละล่ำละลักเอ่ยถาม
"นานแล้วสัก2ชั่วโมงได้ ทำไม" ป้านวลถามด้วยความสงสัย ก่อนที่จะมองหน้าเข้ม
"วันนี้คุณใหญ่อยู่..ทะ ทะ ทั้งวัน"
เข้มตอบป้านวลพร้อมกับมองไปทางด้านหน้าห้อง
อะไรนะทั้งวัน..ป้านวลรีบเอามือปิดปาก..เข้มพยักหน้า เหมือนว่าสองคนจะรับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นภายในห้องนั้นพลางหันไปบอกเด็กที่พามา
“วันนี้กลับไปก่อน เอาไว้จะเรียกใช้งานวันใหม่ก็แล้วกัน“ เข้มบอกพร้อมกับหยิบเงินเป็นค่ะเสียเวลาให้
หญิงสาวคนนั้นถึงกับหัวเสียแล้วเดินออกไป ก่อนที่จะบ่นอะไรสักอย่างแต่ว่าไม่มีใครสนใจ
