บทที่ 4 การเปลี่ยนแปลง

แค่นางบำเรอรัก

ตอนที่ 4 การเปลี่ยนแปลง

เช้าวันต่อมารุ้งหอบสังขารที่แทบจะลุกไม่ไหวเธอออกมาจากห้องนอนของนายใหญ่ แล้วพาร่างกายที่บอบช้ำของตัวเองตรงไปที่ห้องพักของเธอภายในโซนบ้านพักของคนงานในบ้าน  แต่ว่าเมื่อไปถึงที่ห้องกับพบว่าห้องว่างเปล่า ทำให้เธอตกใจ รุ้งถึงกับนั่งฟุบหน้าร้องไห้

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย ทำไมเสื้อผ้า ข้าวของหายไปไหนหมด อย่าบอกนะว่ากำลังจะโดนเฉดหัวให้ไปอยู่ที่อื่นอีกแล้ว โธ่.."

รุ้งถึงกับร้องไห้ออกมาเพราะความรันทดของชีวิตตัวเองรุ้งก้มหน้าร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร ป้านวลที่เข้ามาพอดี จึงเดินมานั่งข้างๆ พร้อมกับเอามือลูบหลังหญิงสาวเบาๆ รุ้งเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะป้า"?  หญิงสาวเอ่ยถามทั้งน้ำตา พร้อมกับรอคำตอบของผู้เป็นป้าเเม่บ้าน ที่เป็นเพียงที่พึ่งสุดท้ายที่เธอมี

“คุณใหญ่ให้ย้ายไปอยู่ตึกใหญ่ ป้าให้เด็กๆ ขนของไปแล้วต่อไปเอ็งไม่ต้องมาบ้านพักคนงาน อยู่ที่นั่นกินอยู่ที่ตึกใหญ่เลย แค่ทำตัวดีๆ ชื่อฟังคุณใหญ่ก็จะอยู่ที่นี่แบบสบาย ๆ ได้ งานการก็ไม่ต้องทำแล้วนะ ชีวิตเอ็งก็คงสบายขึ้นแล้วเเหละรุ้งเอ้ยแค่ทำตัวดีๆตามที่นายเขาบอกแค่นั้นแหละเข้าใจไหม“

ป้านวลรีบบอกเรื่องความเป็นอยู่ให้กับรุ้งได้ฟัง หญิงสาวตั้งใจฟังมันเป็นอย่างดี ป้านวลยังคงเล่าต่อ

“ป้าจะส่งเด็กไปช่วยดูแลแต่ขอดูก่อนว่าจะส่งใครไปดี อีกอย่าง ถ้าคุณแป้งเมียนายใหญ่กลับมาเอ็งก็ทำตัวดีๆ เชื่อฟังคุณเขาแล้วกัน คุณแป้งเขาใจดี แต่อย่าถามอะไรมากแค่ทำหน้าที่ของตัวเองก็พอ ไปเหอะป้าจะพาไปห้อง”

"เมียนายเหรอคะป้า เขาจะไม่ตบหนูเหรอคะ"

รุ้งเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เอาน่าอย่าถามอะไรมากไปกว่านี้เลย อยู่ๆไปเดี๋ยวก็จะรู้เองนั่นแหละไปเถอะ จำไว้ว่าไม่มีใครทำร้ายเอ็งได้นอกจากตัวแกเองนะรุ้ง" ป้านวลบอกพร้อมกับลูบผมรุ้งเบา ๆ ด้วยความสงสารเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า เมื่อพูดจบป้านวลก็พารุ้งลุกขึ้น พร้อมกับพามาที่ตึกใหญ่

ป้านวลพารุ้งมาที่ตึกใหญ่อีกครั้ง โดยพาไปดูแต่ล่ะห้อง พร้อมกับบอกห้องต่างๆให้รุ้งรู้อย่างคร่าวๆ ห้องคุณใหญ่หรืออนุชิต ห้องคุณแป้ง ห้องพระ ห้องหนังสือ ห้องทำงานคุณใหญ่ และยังมีห้องเปล่าๆ อีก2-3ห้อง

ส่วนห้องเธอนั้นเป็นห้องสุดท้าย ป้านวลพูดพร้อมกับพารุ้งเข้ามายังในห้อง ที่ได้จัดเตรียมไว้ให้ ภายในห้องค่อนข้างกว้างขวาง ใหญ่โตมากกว่าห้องพักคนงานเป็นสิบเท่า ทั้งห้องน้ำในตัว อ่างอาบน้ำ ห้องแต่งตัว รวมไปถึงอุปกรณ์ และของใช้ครบครัน มันกว้างขวางสวยงามมาก รุ้งเองยังอดทึ่งในความอลังการไม่ได้เลยจริงๆ เหมือนฝันมาก ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีโอกาสได้มาอยู่ในที่แบบนี้ แต่ว่ามันไม่ใช่ความโชคดี ไม่ใช่เลยสักนิด เพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เพียงแค่ชั่วข้ามคืนเดียวเท่านั้นที่ทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปจากเดิม

"พักผ่อนซะ..เดี๋ยวยังไงป้าจะให้คนเอาข้าวมาให้นะ"  ป้านวลพูดพร้อมกับเข้ามากอดรุ้งเบาๆ

"ป้าคะ ไม่เป็นไรค่ะวันนี้หนูมีเรียนค่ะ"  ขอบคุณนะคะ รุ้งบอกกับป้านวล รุ้งเดินไปสวมกอดป้านวล...

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วรุ้งออกมาจากห้องผ่านมายังโต๊ะที่อนุชิตนั่งกินข้าวอยู่..รุ้งก้มหน้าก้มตาเดินออกไปชายหนุ่มเรียกไว้

" เดี๋ยว " หญิงสาวชะงักแทบทำอะไรไม่ถูก

"มากินข้าวด้วยกันก่อนสิ เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปหรอก" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับกวักมือเรียกรุ้งให้มานั่งกินข้าวด้วยกัน

“ ค่ะ” ..รุ้งตอบรับพร้อมกับเดินไปนั่ง แม่บ้านตักข้าวให้ ก่อนที่จะรีบกินข้าวอย่างรวดเร็ว

"ไม่ต้องรีบกินช้าๆ เดี๋ยวไปส่ง..."  อนุชิตพูดพร้อมกับตักข้าวเข้าปากและสายตามองมาที่รุ้ง

" ค่ะ " หญิงสาวรับคำเบาๆ เพราะเธอยังทำตัวไม่ถูกว่าจะต้องทำตัวแบบไหนบ้างในตอนนี้

"เออจริงสิ..อย่าลืมป้องกันด้วยนะ จะกินยา จะฉีด หรือฝัง ก็เลือกเอา ส่วนเรื่องเงินเดี๋ยวจัดการให้ ที่สำคัญห้ามท้องก็พอเข้าใจไหม"  เขาออกคำสั่ง โดยที่ไม่มองหน้ารุ้งสักนิด รุ่งฟังในสิ่งที่อนุชิตพูดออกมา เหมือนกับบอกแต่ฟังดูเหมือนกับประโยคคำสั่ง นั่นทำเอารุ้งถึงกับเจ็บแปลบด้วยความอายที่มีทั้งแม่บ้าน ทั้งเข้มที่ยืนอยู่ตรงนั้น

“ ค่ะ..” รุ้งกัดปากตัวเอง พลางคิดในใจ เป็นคนทำเองแท้ๆ แทนที่จะป้องกัน ดันผลักภาระมาให้เรา แล้วนี่ฉันจะติดโรคอะไรไหมเนี่ย แล้วฉันควรจะป้องกันอย่างไรดี

รุ้งได้แต่คิดแต่ว่าคิดยังไงก็คิดไม่ตกสักที ทั้งที่เป็นครั้งแรกของเธอ มันน่าจะเอาไว้มอบให้กับคนที่เธอรักที่สุดสิ ไม่ใช่แบบนี้นี่นา

กลับกันทางด้านอนุชิตเองก็คิดว่านอกจากแป้งภรรยาเขาแล้ว ก็มีผู้หญิงคนนี้แหละที่สดด้วย

ที่สำคัญหล่อนทำให้เขามีความสุขมากถึงจะเก้ๆ กังๆ ก็ตาม แต่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน และนั่นมันยิ่งทำให้เขาติดใจในรถชาติอันหอมหวานของเธอ

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วนั้น ทั้งสองจึงขึ้นรถโดยมีเข้มที่เป็นคนขับแล้วมุ่งหน้าไปยังมหาลัยของรุ้ง ในรถระหว่างทางที่อนุชิตไปส่งรุ้งนั้น ชายหนุ่มหยิบบัตรเครดิตส่งให้รุ้ง

" เอาไว้ใช้ เมื่อจำเป็น ไม่ใช้ก็ไม่เป็นไร " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับส่งให้รุ้ง

รุ้งมองและรับไว้ พร้อมกับยกมือไหว้?? “ขอบคุณค่ะคุณใหญ่”

"บอกเบอร์โทรศัพท์ของเธอมา"

อนุชิตพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาเพื่อที่จะเมมเบอร์ของรุ้ง

รุ้งบอกและชายหนุ่มเมมเบอร์ไว้พร้อมกับโทรเข้าเครื่องรุ้ง หญิงสาวเมมไว้

"ถ้าโทรหาให้รีบรับ ถ้าไม่ว่างติดเรียนให้ส่งข้อความมาบอกเข้าใจไหม อีกอย่างอย่าลืม อย่าคิดมีคนอื่น"

ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาว   "ค่ะคุณใหญ่ รุ้งเข้าใจดีค่ะ"

เมื่อไปถึงมหาลัยรุ้งรีบลงรถ

“ใครมาส่งวะแก รถหรูเชียว” ..จ๋าเพื่อนสาวที่สนิทกันถาม

“อ่อ..รถเจ้านายที่บ้านอ่ะแก คุณเขาผ่านมาทางนี้เลยแวะมาส่ง”

รุ้งจำใจโกหกเพื่อนสาวส่งๆ ไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง แต่นจ๋าเองก็มอง ว่าเจ้านายที่บ้านของรุ่งเนี่ยช่างใจดีสุด ๆ ไปเลย