บทที่ 5 มีเจ้าของ
แค่นางบำเรอรัก
ตอนที่5 มีเจ้าของ
“ว่าแต่เจ้านายใหม่ดุมั้ยวะ เขาดีกับแกมั้ย ทำงานหนักรึเปล่า คนในบ้านล่ะเป็นไงบ้างดีกับแกทุกคนมั้ย”
จ๋ารัวคำถามออกมาเป็นชุด เพียงเพราะว่าเธอนึกเป็นห่วงเพื่อนเป็นอย่างมากเพราะจ๋าเองก็พอจะรู้เรื่องครอบครัวของรุ้งเหมือนกัน และมันไม่ได้แตกต่างอะไรกับครอบครัวเธอเลยสักนิด
“ถ้าแกจะถามเยอะขนาดนี้ จบมาไปเป็น นักข่าว ประชาสัมพันธ์ หรือสายสืบดีวะ “ รุ้งหยอกเพื่อน สองสาวหัวเราะกันคิกคัก
หลังจากเลิกเรียนช่วงเย็นขณะที่กำลังจะออกจากห้องเรียนนั้น ข้อความดังขึ้นมา..
" รอที่เดิมเดี๋ยวไปรับ" เป็นข้อความที่อนุชิตส่งมานั่นเอง รุ้งที่เปิดอ่านเสร็จแล้วรีบปิดก่อนที่จะไปรอที่เดิม
รุ้งแยกย้ายกับจ๋า แล้วมานั่งรอ.. "รุ้งทำไมยังไม่กลับรอใครเหรอ??" รุ้งหันไปมองตามเสียง
“อ้าวพี่เจยังไม่กลับเหรอคะ??” รุ้งหันมาหาเจ้าของเสียงแล้วถามสวนกลับคืนบ้าง
" พี่ถามเราก่อนนะเนี่ย " เจถึงกับต้องย้อนไปบอกว่าเป็นคนถามรุ้งก่อน ก่อนที่เจจะนั่งลงข้าง ๆ และพูดคุยอะไรไปเรื่อยเปื่อย โดยที่รุ้งเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับรุ่นพี่คนนี้
สองคนต่างหัวเราะให้กัน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น รถยนต์ของอนุชิตก็เข้ามาจอด รุ้งหันมามองเจ.
."ไปก่อนนะคะพี่เจเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ" รุ่งพูดแล้วรีบลุกออกไปทันที เจยิ้มแล้วโบกมือให้รุ้ง...รุ้งรีบขึ้นรถ เข้มขับรถออกไป
ทันทีที่ขึ้นรถอนุชิตจับข้อมือรุ้งแล้วบีบอย่างแรง..พร้อมกับมองด้วยสายตาที่แข็งกร้าว
"โอ๊ยยยย...คุณใหญ่คะรุ้งเจ็บนะคะ" รุ้งถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“เลี้ยงไม่เชื่อง..เมื่อคืนบอกว่าไงจำไม่ได้เหรอ??”
อนุชิตพูดพร้อมกับบีบมือของรุ้งเอาไว้อย่างแรง
"เป็นผู้หญิงของฉันอย่ามีใครทั้งนั้น..."
"แต่นั่นแค่รุ่นพี่ที่รู้จักและเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ" รุ้งรีบอธิบาย...อนุชิตดึงรุ้งเข้ามาใกล้ตัว ชายหนุ่มเอามือลูบคลำทุกส่วนของร่างกายรุ้ง
“ ตรงนี้ ตรงนี้ หรือที่ไหนๆ มันคือของฉัน คนอื่น ไม่มีสิทธิ์เข้าใจมั้ย”
“จอดรถไอ้เข้ม...แล้วลงไปซะ..!!”
อนุชิตออกคำสั่งเสียงดังลั่นทำให้คนที่อยู่ในรถถึงกับตกใจ...เข้มรีบจอดรถแล้วออกไปจากรถทันที รุ้งเองก็ตกใจ..
“คุณใหญ่จะ..จะ จะทำอะไรคะ?” รุ้งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ทำอะไรนะเหรอ" อนุชิตปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของรุ้งออก และนั่นทำให้รุ้งรู้ได้เลยในทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้
" แต่นี่มันในรถนะคะ " รุ้งถึงกับตกใจ
“จะในรถนอกรถตรงไหน ถ้าฉันพอใจ ก็ห้ามขัดนี่คือการทำโทษที่ขัดคำสั่ง”
ชายหนุ่มดันรุ้งให้นอนราบบนเบาะหลังของรถ เพราะเพิ่งผ่านมาทั้งคืนแทบจะว่าได้ ทันทีที่โดนสอดใส่รุ้งถึงกับร้องไห้สะอึก และแน่นอนเขาทั้งพิศวาส ทั้งโกรธ โมโหหญิงสาวขนาดนี้ย่อมไม่มีความปราณีแน่นอน
กว่าเวลาจะผ่านไปจนเสร็จสมอารมณ์หมายก็ล่วงเลยมาแทบค่ำ ชายหนุ่มเปิดประตูรถเรียกเข้มที่แทบจะนั่งหลับ
"เข้ม จะกลับไม่กลับ" เข้มหันมาตามเสียงเรียกของผู้เป็นนาย "ครับนาย กลับครับ " เข้มตอบก่อนรีบวิ่งกลับไปที่รถของเจ้านาย และยังยืนอยู่ที่หน้ารถ จังหวะที่เข้มกำลังขึ้นรถนั้น เจโทรเข้ามาหารุ้ง หญิงสาวไม่กล้ารับจึงรีบปิดเสียงโทรศัพท์ อนุชิตดึงโทรศัพท์มาพร้อมกับกดรับแล้วเปิดลำโพง
“รุ้งถึงบ้านรึยังพี่เป็นห่วง”
ชายหนุ่มตัดสายทิ้งพร้อมกับลดกระจกลง แล้วปาโทรศัพท์รุ้งลงบนพื้นจนแตกกระจาย
"คุณใหญ่" รุ้งอุทานพร้อมกับมองหน้า "ทำแบบนี้ทำไมคะ"
“ออกไป..!!” อนุชิตชี้ไปที่รุ้ง....
รุ้งเปิดประตูลงจากรถทั้งที่ช่วงล่างปวดแทบเดินไม่ไหว ทำไงได้เมื่อเขาสั่ง รุ้งฝืนใจเพื่อให้คนที่มองอยู่ในรถว่าเธอไม่เป็นไร จากนั้นรถก็ขับออกไปทันที แต่รุ้งเพิ่งนึกได้ว่ากระเป๋าอยู่ในรถของคุณใหญ่ แต่ก็ไม่ทำซะแล้วเพราะว่ารถออกไปไกลแล้ว
รุ้งเก็บเศษโทรศัพท์มากประกอบแต่พวกมันก็ใช้งานไม่ได้ หญิงสาวถึงจะนั่งร้องไห้ทำไมชีวิตมันถึงซวยขนาดนี้
รุ้งจำใจต้องเดินกลับบ้าน โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะถึงบ้านเวลาไหนเพราะระยะทางมันค่อนข้างไกลมากหนำซ้ำยังถูกเขาก็ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วจะเอาแรงที่ไหนมาเดินกลับบ้าน
เป็นเวลาเกือบ2ทุ่มครึ่ง ที่รุ้งยังไม่ถึงบ้าน โชคยังดีที่มีลุงคนหนึ่งขับรถผ่านมาแล้วให้หญิงสาวติดรถมาด้วย แต่ว่ารุ้งขอลงแค่หน้าปากซอย เพราะกลัวว่าถ้าชายหนุ่มมาเห็นจะเป็นเรื่องอีก
ทางด้านอนุชิตที่นั่งทำงานภายในห้องทำงานนั้น กดโทรศัพท์ไปหาป้านวล
“ป้าครับตั้งโต๊ะให้ผมกับเด็กรุ้งด้วยนะครับ”
“ของคุณใหญ่นะคงได้ส่วนของรุ้งแทนที่จะไม่ได้ค่ะ เพราะเธอยังไม่กลับ คุณใหญ่ทำอะไรไว้กับเธอลืมไปแล้วเหรอคะ”
ป้านวลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ในทันที ว่าสาวใหญ่ประจำบ้านรู้เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน อนุชิตถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะพูดไปตามสายโทรศัพท์
“ไอ้เข้มมันฟ้องป้าอีกแล้วล่ะสิ” อนุชิตตัดสายทิ้งแล้วมองนาฬิกาที่ข้อมือ พลางเดินออกมาที่โรงจอดรถเห็นไอ้เข้มกำลังเช็ดรถอยู่
“เข้มไอ้เข้ม”
.."ครับนาย" เข้มหันมาตอบด้วยความไวแสง
"ทำไมป่านนี้รุ้งยังไม่เข้าบ้านอีกวะ"
“คงอีกนานครับ เพราะกระเป๋าคุณรุ้งอยู่ในรถน่าจะเดินกลับมาเองรึเปล่านะ” เข้มเองก็ใช้น้ำเสียงยียวนกวนประสาทไม่ต่างกันกับป้านวล นั่นเป็นเพราะว่าเขาเองก็ไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่
ทั้งกระทำรุนแรง หนำซ้ำยังไล่ลงรถและไม่ให้กลับไปรับอีก มนุษย์ที่ไหนเขาทำกันนี่มันปีศาจชัด ๆ
“มึงด่ากูใจใจเหรอวะ ไอ้เข้ม ถ้ามึงอยากตามก็เอารถออกแล้วไปตามกลับมา” อนุชิตทำทีท่าว่าให้เข้มไปตามรุ้งกลับบ้าน เพราะเชื่อว่าถ้าด่าไปแบบนี้ไอ้เข้มมันทำตามแต่นอนแต่...
“ ไม่ต้องตามหรอกครับนาย มานู่นแล้วครับนาย”
อนุชิตหันไปมอง แล้วเก้าเท้าเดินไปหา แต่เปลี่ยนใจหันกลับมา
"บอกเธอด้วย ให้รีบอาบน้ำแล้วลงมากินข้าว"
“ครับนาย..!!” เข้มรีบตอบก่อนจะมองตามนายของเขาที่เดินเข้าไปในบ้าน
“ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ เจ้านาย”
