บทที่ 5 ตอนที่ 4 ให้รักไปตายเลยไหม
ตอนที่ 4 ให้รักไปตายเลยไหม
"ปากดีแบบนี้ กระแทกให้แหกสักทีดีไหม?"
"อือ เอาสิ ถ้าทำให้บูมหายโกรธกันได้บ้าง"
"อย่าท้า เพราะอะไรก็หักลบกันไม่ได้!" มือใหญ่ทวีแรงบีบใบหน้าบิดเบี้ยวของที่รักแรงขึ้น นัยน์ตาเธอคลอไปด้วยน้ำสีใส ไม่มีแม้แต่ถ้อยคำที่บอกให้ปล่อยหรือเจ็บเว้นแต่ประโยคเมื่อครู่ จำต้องถามย้ำ
"จะลองดีใช่ไหม?" ได้! เดี๋ยวได้เจอแน่! มาม่าที่กินเข้าไปเตรียมอ้วกออกมาได้เลย
ไวกว่าความคิดคือร่างกายที่ตอบสนอง แกนกายขนาดใหญ่ที่กระแทกโพรงปากกับช่วงล่างเธอจนเลือดอาบเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้กำลังขยายใหญ่ผงกรัวอยู่ในกางเกง
บูมใช้มือเดียวบีบบังคับใบหน้าไร้เครื่องสำอางเข้ามาใกล้ มืออีกข้างถกกางเกงลง คว้าเอาส่วนแข็งที่ขยายใหญ่สาวรูดขึ้นลง อีกทั้งยังจับมันฟาดมุมปากที่มีรอยช้ำ ก่อนสบโอกาสถาม..
"โดนตบกลับ เจ็บไหม"
"อือ" เจ็บระบมหน้าหลายวันเลยแหละ ถ้าอีกฝ่ายที่ตบเป็นผู้หญิงคงไม่ระบมขนาดนี้ นี่แรงผู้ชาย หลังมือตั้งสองครั้ง รุนแรงจนเธอภาพตัด รู้อีกทีก็หนีไม่รอดแล้ว มีแค่ยา อาหาร ของต่าง ๆ ให้เอาตัวรอดเอง หลังโดนตบสองวัน กระพุ้งแก้มที่แตกเปลี่ยนเป็นแผลร้อนใน และตอนนี้ก็ขยายใหญ่มาก เธอเจ็บมาก เจ็บทุกครั้งที่บูมจับ แค่ไม่ได้พูด
หากถามว่าเธออดทนได้ระดับไหน คงตอบได้อย่างมั่นใจว่าจะอดทนจนกว่าจะไม่เห็นจุดหมายปลายทาง และถ้ารอบตัวมืดบอดจนปานนั้น แม้ตัวตาย เธอก็ยอม
พริบตาเดียวบูมสอดมือกระชากผม กดศีรษะพร้อมกับกระแทกของแข็งทะลวงเข้ามาในโพรงปากอย่างไม่ทันตั้งตัว เขากระแทกและกดท้ายทอยจนแทบถึงคอหอย ทำเธอคลื่นไส้อยากจะอาเจียนให้รู้แล้วรู้รอด
สัมผัสแรกที่รู้สึกคือแสบกระพุ้งแก้มจนอยากจะกรี๊ดให้สุดเสียง แต่ทำได้เพียงเชิดหน้าฝืนอดทน ตามด้วยหัวนุ่มที่แทบจะจ้วงคอให้สำรอกออกมา
เสียงอึกอ๊อกอั๊กอั๊กสำลักดังเป็นระลอก ไม่เว้นช่วงให้หายใจแม้แต่วินาทีเดียว เขาทรมานเธอด้วยการกดหัวและกระแทกสวนย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ จนน้ำลายน้ำตาน้ำมูกไหลผสมปนเปกันอยู่ที่ปลายคาง หยดย้อยยืดลงพื้น
ที่รักร้องไห้ สะอื้นไห้โดยมีของแข็งขยับเข้าออกอยู่ในปากรัว แม้น้ำตา เสียงร้องไห้จะแสดงออกว่าเจ็บปวดแต่เธอกลับไม่เอ่ยหรือร้องขอให้เขาพอเลยแม้แต่คำเดียว เธอปล่อยให้ตัวเองเจ็บปวดซ้ำ ๆ เหมือนอย่างเขาที่ทรมานเธอซ้ำ ๆ จนน้ำคาวเหลวลื่นพวยพุ่งไหลลงคอ ทะลักย้อยออกข้างปากเปื้อนปลายคางหยดลงพื้น
ร่างสูงหายใจหนัก ๆ กระแทกลึกเป็นพัก ๆ ไม่ได้ถี่อย่างเมื่อหลายนาทีก่อน จนเมื่อเธอได้อิสระ น้ำลายที่ไหลหยดลงพื้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อน ผสมกับน้ำขาวขุ่น ตอนนี้เธอเจ็บแสบที่มุมปาก เหมือนว่าแผลยังไม่หายดี และคงแตกซ้ำที่เดิม หลังมือเล็กเช็ดมุมปากเห็นเลือดไหลซึมเปื้อนมือ เธอเลยคลี่ยิ้มแหงนหน้าขึ้นสบตาร่างสูง
"ปากแหกพอใจบูมไหม" ถามด้วยใบหน้าคงรอยยิ้ม ทั้งที่เจ็บจนอยากจะพาตัวเองออกไปจากสถานที่นี้ให้เร็วที่สุด คำถามของเธอทำใบหน้าหล่อถอนหายใจ จับปลายคางเธอเชิดขึ้นเล็กน้อย ตามด้วยท้องนิ้วโป้งที่เช็ดละแวกมุมปากคล้ายต้องการเช็ดเลือดออกให้
ที่รักหลับตาลงซึมซับสัมผัสอ่อนโยนเงียบ ๆ ทั้งน้ำตา
"ตัวก็แค่นี้ อย่าปากดีให้มันมาก คนที่เจ็บเป็นเธอที่รัก ไม่ใช่ฉัน"
"แล้วบูมหายโกรธรักไหม" นัยน์ตาสั่นคลอน ถามอย่างมีความหวัง
"ไม่" ตอบไม่เต็มเสียง แทบไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าโกรธเธอมากขนาดที่จะทำร้ายเธอซ้ำ ๆ ทุกวันได้หรือเปล่า
เขาชอบเธอ ชอบความขยันขันแข็ง มีความเป็นผู้นำ เธอเป็นผู้หญิงสวยและเก่งสามารถเอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์ เห็นอยู่หรอก หลายคนติดต่ออยากซั่มมาม่าซัง แต่แล้วยังไง ในเมื่อคนที่ได้เธอมีแค่เขาคนเดียว
ตัวเขาไม่ใช่คนรวย เป็นคนทำงานคนหนึ่งที่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจ่ายค่าซั่มหญิงซะส่วนใหญ่ กับผู้หญิงคนอื่นเขาจ่ายเงินให้ได้มา ได้มาง่าย ๆ จ่าย จบ แต่กับที่รักไม่ใช่ วันแรกที่เจอไอ้ขุนรูดไปสี่แสนห้า ตอนรูดน่ะไม่ทรุด หลังออกจากร้าน ร้านปิด เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าได้จับแค่มือ แต่เสียสี่แสนห้านี่แหละ กูจะทรุด!
ถามว่าคุ้มไหม คงคุ้มมั้ง ได้นั่งคุย ได้แวะไปห้องทำงานเธอบ้างครั้งคราว ได้จูบ ได้จับ ได้ล้วง เกือบจะได้เสียบ ถ้าไม่ติดที่เธอบอกขอเวลา ไอ้เราก็สุภาพบุรุษ 'รอได้ รักพร้อมเมื่อไหร่บอกบูมนะ' หืม! อยากย้อนเวลาไปตบปากตัวเองฉิบหาย อยากรู้นักว่าถ้ารู้ว่าเอากันแล้วโดนกระทืบยังจะเป็นสุภาพบุรุษแบบนี้อยู่ไหม เสียสี่แสนห้าได้จับแค่มือ มีใครให้มากกว่ากูอีกไหม? ไอ้สี่แสนห้านี่ไม่รวมห่าอะไรเลย ไม่รวมเปย์ ไม่รวมของขวัญ เจริญละกู
"ทำยังไงถึงจะหายโกรธ"
"ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ น้ำตาไม่ได้ช่วยรักษาแผล"
"รักขอโทษที่ไม่ได้ช่วยบูม"
"ถ้าวันนั้นฉันไม่เห็นเธอยืนร้องไห้มองนิ่ง ๆ คงจะรู้สึกดีที่ได้ยินคำขอโทษ"
"รักเห็นแก่ตัว"
"ใช่ ไม่สมกับที่ฉันให้ใจเลย ผิดหวังในตัวเธอมาก"
"ให้รักไปตายเลยไหม"
"ไม่ต้องรีบตายหรอก"
"..."
"อยู่ตกนรกขุมที่ฉันสร้างให้เธอก่อน ไว้ไม่ไหวค่อยไปตาย โอเคไหม?"
"อือ บูมพูดแล้วนะ" สองมือสั่นเทาเช็ดน้ำตา สบตามีความหวัง
"ฉันไม่ให้เธอตายง่าย ๆ หรอก"
"รักอยากได้บูมคนเดิมกลับมาจัง"
"ไอ้บูมคนเดิมที่ตามติดเธอต้อย ๆ เหมือนหมาห่างเจ้าของไม่ได้อะเหรอ?"
"อือ" พยักหน้าร้องไห้
"ดูสภาพเธอตอนนี้ก่อนไหม มีอะไรให้น่ามองขนาดนั้น" แต่ก็ปฏิเสธความสวยจากหน้าสดไม่ได้ ต่อให้ร้องไห้ ปากแตก มุมปากช้ำ ที่รักก็ยังสวยอยู่ เธอสวยตลอด ไม่ต้องแต่งหน้าแต่งตัวก็สวย เรื่องนี้ไม่มีใครปฏิเสธได้
หลังต่อว่าจนพอใจ เห็นน้ำตาที่ไหลอาบหน้าราวกับจะขาดใจ เขาก็ถอดเสื้อผ้าที่สวมอยู่ทิ้งเรี่ยราด เดินไปเตะตะกร้าผ้าไปทางที่เธอนั่ง
"ไปซักผ้า เดี๋ยวเปิดระเบียงให้" เครื่องซักผ้าน่ะอยู่ด้านใน หลบแดดหลบฝน แต่คงไม่มีที่ตาก เพราะราวตากอยู่ด้านนอก เป็นธรรมดาแหละ สามเดือนซักที ส่วนใหญ่ส่งซัก
"อ้อ เธอยังไม่เก็บห้อง ไปเก็บด้วย อย่ามานั่งร้องไห้แถวนี้ รำคาญ" รำคาญก็เหี้ยละ ร้องดังกว่านี้กูจะใจอ่อนเดินไปโอ๋แล้วนะ แต่โอ๋เสร็จก็เหี้ยต่ออยู่ดี สู้กัดฟันเหี้ยยาว ๆ เลยดีกว่า ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็ต้องทน จนกว่าจะพอใจนู่นแหละ
พูดจบที่รักรีบลุกมาคว้าตะกร้าผ้าออกจากห้องไปเลย ไม่แม้แต่จะเงยหน้าสบตากันสักนิด ก็ดี! จะได้ไม่ใจอ่อน
ที่รักเดินหอบใจชอกช้ำ ปากกบเลือดออกจากห้องมายืนมองเครื่องซักผ้า ตัวเธอทำเป็นทุกอย่าง ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ กับอีแค่ซักผ้าเก็บห้องแค่นี้ไม่ตายแน่นอน ขนาดโดนเขากดหัวกระแทกปากแทบขาดอากาศหายใจ หน้าดำหน้าแดงยังไม่ตายเลย แค่นี้สบายมาก ในเมื่ออยากให้อยู่ก็จะอยู่ จะอยู่ให้ทำร้ายกันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนคำว่ารักไม่หลงเหลืออีกเลย ถึงวันนั้นเธอคงยิ้มได้ หัวเราะได้สักที
เคยคิดว่าคนเราจะโกรธเกลียดกันขนาดนี้ได้ คงต้องกระทบกระทั่งกันหลายเรื่อง แต่มาวันนี้ ไม่ใช่เลย สองเราอาจจะแค่เรื่องเดียว สองเรื่อง ทว่าเขาทำเหมือนโกรธเกลียดเธอมาแต่ชาติปางก่อน ราวกับที่ผ่านมาไม่เคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันบ้างเลย มันแทบไม่หลงเหลืออยู่เลย
อยากรู้เหมือนกัน ผู้หญิงคนนี้จะต้องกัดฟันสู้อีกกี่เรื่องราวกว่าท้องฟ้าที่มืดมนจะสว่างเปิดทางให้เสียที หรือต้องกัดฟันสู้ อดทนฝืนแบบนี้ไปจนตาย
ถ้าการมีชีวิตอยู่วุ่นวายขนาดนี้ สู้ตายตอนนี้ไม่ดีกว่าเหรอ จริงไหม? แต่หน้าอย่างเธอคงตายไม่ได้หรอก ยังไม่สมควรตายตอนนี้
"เฮ้ย! ทำอะไรวะ เลือดหยดตลอดทางเลยไม่เห็นเหรอ" เจ้าของห้องโวยวายเสียงดัง สับขามารั้งไหล่มนให้หันมาสบตา ถึงได้รู้ที่มาของหยดเลือด ที่รักตอนนี้ไม่ใช่แค่เลือดกบปาก แต่เธอยังเลือดกำเดาไหลอีกต่างหาก
ตายเถอะ! กูอะ ตายเถอะ สงสารซ้ำสงสารซ้อน ใจอ่อนเปลี้ยไปหมดแล้ว
"ฮึบ!" เป็นเขาที่อุ้มร่างเล็กเดินมายังโซฟา ออกคำสั่งเสียงแข็งให้นอนเงยหน้าขึ้นระหว่างรอเขาไปหยิบผ้าเย็นกับน้ำแข็งในตู้เย็น
ที่รักนอนแน่นิ่งฟังเสียงฝีเท้าปนเสียงบ่นอย่างคนใจชื้น อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ใจจืดใจดำกับเธอมากจนเกินไป ยังเป็นห่วงกันอยู่บ้าง แค่เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี ดีต่อความรู้สึกของเธอในเวลานี้
แค่คิดเปลือกตาก็ค่อย ๆ หลับลง สติสัมปชัญญะ ความรู้สึกที่มีหายวับฉับพลัน
"ที่รัก..รัก รัก" เรียกคนนอนคอพับ เลือดไหลหยดเป็นทางยาว จนต้องประคองท้ายทอยยัดหมอนใบใหญ่ให้นอนหนุน ตามด้วยเช็ดคราบเลือด ประคบเย็น รวมถึงล้างแผล ทายาที่มุมปากให้
"เธอนี่แม่ง!" ใจร้ายใจดำ ทำใจกูพังตลอด
