บทที่ 5 ตอนที่ 4 มีน้ำแน่นอน
ตอนที่ 4 มีน้ำแน่นอน
หลังจากไอ้ขุนพูดวงแตกเลย ณภัสหนีกลับขึ้นห้อง ส่วนคนอื่น ๆ ก็เกี่ยงกันแย่งสีเหมือนไม่อยากแสดงความคิดเห็นอะไร จะเหลือก็แค่..
"พูดมา" ภูมิพูดกับตัวการที่ยืนกอดอกตรงบันไดด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
"เดินชนกัน แค่บังเอิญ"
"แล้วปากน้องกูนุ่มไหม?"
"นุ่ม" ไคซ์ยักยิ้มตอบ ก่อนจะแสร้งหัวเราะเดินลงบันไดมาตบบ่าเพื่อนรักให้อย่าคิดเป็นอื่น
"หยอก กูไม่ได้คิดอะไรกับน้อง เอ็นดูเฉย ๆ ที่เดินชนกูก็ขอโทษแล้ว"
"มึงจะอะไรกับใครก็ได้ แต่น้องกู กูขอ" ภูมิพูดจากก้นบึ้งหัวใจสบตาไคเซอร์ตาไม่กะพริบ หากมันเข้าใจความหมาย คงจะรู้ว่าควรต้องทำอะไรหลังจากนี้
เขาไม่อยากเสียเพื่อน เสียงาน เสียธุรกิจ หวังว่ามันคงเข้าใจ
"กูไม่อะไรอยู่แล้ว อย่าคิดมาก" ลำพังเขาไม่อะไรหรอก คนที่มีอะไรคือภัสมากกว่า
22.00 นาฬิกา
ผู้ชายทั้งห้าคนนั่งดื่มอยู่ภายในร้านที่ปิดแล้วเพื่อคลายความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวัน จากสามขวดเป็นหกขวด จนกลายเป็นหนึ่งลัง ตัวแสบของบ้านก็ยังไม่มีวี่แววจะกลับมา
กระทั่งโทรศัพท์มือถือของช่างสักทั้งสามคนสั่นครืด ทุกคนพร้อมใจกันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกเลยทันที
Poom : ดึกไปแล้ว @Naphat
"กูนึกว่าน้องส่งมา มึงนี่ทำอะไรไม่ปรึกษาเลย" บูมถอนหายใจส่ายหน้า กระดกน้ำลำไยในมือจนหมดแก้ว เคี้ยวน้ำแข็งดังกรุบ
"ไปเที่ยวหรือเปล่า มึงจะอะไรนักหนาภัสโตแล้ว" ปลื้มส่ายหน้ามองพี่ชายตัวดีที่โคตรจะหวงน้องทั้งที่ตัวเองก็เป็นเสือผู้หญิง
"ไปไหนบอกหน่อยก็ดี สี่ทุ่มแล้ว ออกไปตั้งแต่สาย" ผู้เป็นพี่ส่ายหน้า ลุกจากที่นั่งพลางกดรายชื่อติดต่อเพื่อโทรหาตัวแสบ
เพียงไม่กี่วินาทีที่รอสายณภัสก็กรอกเสียงหวานกลับมา
(ขา ~)
"ไปไหน กลับกี่โมง"
(ภัสกินข้าวอยู่ เฮียมีอะไรหรือเปล่า ร้านปิดแล้วนะ)
"กลับดึกไม่บอก ส่งข้อความไม่ตอบ"
(อะไรกัน วันหยุดนะ)
"ไปกับใคร"
(เพื่อน)
"ใคร"
(เฮียไม่ถามได้ไหม โตแล้วนะ จะกินข้าวกับใครก็ได้)
"พามาให้ดูหน้า" ข่มเสียงให้เป็นปกติ ไม่รู้หรอกเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ภัสอ่อนต่อโลกเกินไปควรมีเขาคอยช่วยดู
(ผู้หญิง ไม่ต้องห่วง กินเสร็จก็กลับแล้ว)
"เมาไหม"
(ไม่ได้ดื่มเลย แค่มากินข้าวเอาบรรยากาศ)
"ไกลหรือเปล่า เดี๋ยวไปรับ"
(เฮีย ภัสขับรถมานะ กลับเองได้เดี๋ยวล็อกรถด้วยเลย หายห่วงยัง)
"รออยู่ นั่งรอกันอยู่ห้าคนเลย รีบกลับมา"
(นอนก่อนเลย ไม่ต้องรอ)
"ภัส!" ใช้เสียงที่ดังกว่าปกติเอ็ดคนในสาย
(ล้อเล่นน่า ~ ไม่เกินเที่ยงคืนหรอก)
ไม่เกินเที่ยงคืนของณภัสคือกลับถึงบ้านตีหนึ่งครึ่ง ระยะเวลาสามชั่วโมงกว่านี้ทำไอ้สี่คนขอขึ้นไปนอนก่อน เบียร์หมดไปสามลังเกือบจะสี่ลัง ตัวแสบก็ยังไม่กลับมา ไม่รู้ไปกินข้าวถึงไหน ไกลถึงดาวเสาร์เลยไหม
"รอทำไมเนี่ย.."
"หลงเวลาเหรอ?" ภูมิยืนขึ้นถามณภัสที่ไขประตูเข้ามาทำตาปริบ ๆ มองกัน
"แวะส่งเพื่อนอะ เพื่อนเมา"
"กินข้าวที่ไหน?"
"เฮียถามเหมือนแฟนเลยนะ ภัสโตแล้ว"
"เป็นห่วง"
"กลับถึงบ้านปลอดภัย หายห่วงได้แล้ว ไปนอนเถอะ" ภัสคลี่ยิ้มสวมกอดเอวเฮียแล้วเดินดันให้ขึ้นบันไดไปพร้อมกัน ก่อนจะแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน
ทันทีที่เข้าห้องหญิงสาวก็ล็อกประตูถึงสองชั้น กันคนที่เพิ่งไปนอนกับคนอื่นมา มาแตะต้องตัวเธอหลังจากที่ผล็อยหลับไปแล้ว
เสียงดังแว่วตรงประตูนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ได้ แต่นานพอจะปลุกให้ร่างเล็กที่หลับไปแล้วผงกศีรษะขึ้นมายีตามอง เธอหวนนึกไปถึง 'เธอเลือกเอง' ใช่ เธอเลือกเอง และวันนี้ก็เลือกไม่เปิดประตู ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากคุย ถ้าวันนี้ทำได้ วันที่สองสามสี่คงไม่ยาก ทำบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชิน
ขณะกำลังเคลิ้มหลับฝัน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เข้ามาบดเบียดแผ่นหลังพร้อมกับอ้อมแขนที่วางพาดเอวเล็กคอด อีกทั้งมือยังสอดเข้าไปใต้ชุดนอน ลูบหน้าท้องแบนราบจนต้องแขม่วเกร็งในความฝัน
ชายหนุ่มที่นอนรอ นั่งรอมากว่าครึ่งค่อนคืนตัดสินใจเปิดประตูห้องออกไปเคาะเรียก เสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปกติเคาะไม่กี่ครั้ง เรียกไม่กี่หนภัสก็เปิดให้แล้ว แต่วันนี้ไม่ ทั้งเคาะทั้งเรียกจนหลังมือแทบถลอก น้ำลายแห้ง ไม่มีวี่แววจะเปิดแถมยังนอนหลับสบาย มันน่าโดนจับตีก้นสักที
ก่อนขึ้นเตียงมานอนกอดภัสเขาแวะไปดูบานประตู เธอล็อกตั้งสองชั้น มีกุญแจก็กุญแจเถอะ มันเข้าไม่ได้โว้ย! พอเข้าไม่ได้ก็ต้องย่องเบาเหมือนแมวขโมย จำต้องปีนหน้าต่างไปคลายล็อกหน้าต่างห้องเธอถึงจะเข้าไปในห้องได้ โคตรลำบาก ถ้าไม่ใช่ณภัสเขาเลิกติดต่อถาวรเลยผู้หญิงประเภทนี้
"ล็อกทำไม" กระซิบถามข้างกกหู กดปลายจมูกคลอเคลียหู หลังหูไปยังแก้มฝาด หอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ให้คลายความคิดถึง พลันนึกไปถึงตอนที่ไอ้บูมจะหอมแก้มภัส เขาก็รีบขยับลำตัวเข้าไปกอดหอมแก้มเธอซ้ำ ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม รู้แค่อยากทำ
"ตื่น ไปทำอะไรมาหลับลึกขนาดนี้? ทั้งเคาะทั้งเรียกไม่ได้ยินเลยเหรอ"
"ภัส เธอกลับดึกให้พี่รอ เสียเวลาไปมากแล้วนะ"
"ถ้าไม่ตื่นจะทำแล้วนะ" พูดพลางสอดมือเข้าไปลูบไล้บั้นท้ายกลมกลึงขาวเนียนของคนนอนหลับ จนเจ้าตัวเอื้อมมือมาดันข้อมือใหญ่ออก
"อีกซองที่หายไปอยู่ในกระเป๋าสตางค์ ไม่ได้ไปเอากับใคร"
"..." ไม่เชื่อ
"รู้อยู่น่า เธอไม่ชอบก็ไม่ทำไง" แต่ออกไปซื้อกล่องใหม่มาแทนเรียบร้อยแล้ว ก็ช่วยไม่ได้ไม่อยู่จับตาดูเอง จะมาว่ากะล่อนปลิ้นปล้อนก็คงไม่ได้ เขาเป็นผู้ชาย อยากได้ก็ต้องเอา จะให้เอาแค่เธอคนเดียวไม่ได้หรอก กว่าจะได้แต่ละที ยากเย็นแสนเข็ญ ต้องรอทุกคนหลับก่อน ไม่ต่างจากแมวขโมยเลยสักนิด แต่คิดไปคิดมาก็ตื่นเต้นเร้าใจดี..
"ไหน?" หันมาหรี่ตามองเจ้าของมือซุกซน
"อยู่ที่ห้อง ไม่ได้หยิบมา ไปไหม?"
"หนึ่งกล่องมีกี่ชิ้น"
"สาม"
"ไปซื้อใหม่มาใช่ไหม?" ถามจับพิรุธเสือผู้หญิงตรงหน้า ไคซ์ดูไม่เลิ่กลั่กหรือมีพิรุธเลยแม้แต่น้อยจนเผลอใจอ่อน ยอมเชื่อใจ
"เปล่า มีแค่นั้น"
"ภัสไม่เชื่อ"
"ต้องเช็กน้ำไหมล่ะ? ได้นะ บริสุทธิ์ใจ"
"ถ้ามีนิดเดียว ก็ครั้งเดียว"
"มีน้ำสองแน่นอน"
"ให้จริง"
