บทที่ 9 ตอนที่ 8 พี่คิดถึงเธอ
ตอนที่ 8 พี่คิดถึงเธอ
เหมือนจะไม่สบายคือไม่สบายจริง ๆ หลังจากนอนบนเตียงสักเหมือนตายทั้งเป็นเกือบห้าชั่วโมงเต็ม
"เดินไม่ไหวก็นอนข้างล่าง"
"ไหว ๆ ถ้าภัสกลับมาบอกภัสมาเช็ดตัวให้กูด้วย"
"น้องกูไม่ใช่ขี้ข้า" ภูมิตอบเสียงเรียบ หรี่ตามองท่าทางอ่อนแรงของเพื่อนไร้ซึ่งความสงสารหรือเห็นอกเห็นใจ
"งั้นมึงก็ทำให้กู"
"เดี๋ยวกูโทรเรียกเด็กมึงมาให้"
"ไม่มี"
"หน้าอย่างมึงหาใหม่ได้สบายอยู่แล้ว"
"ขี้เกียจเถียงกับมึง" ไคซ์ตัดบทด้วยการเดินหนีขึ้นห้อง ห้องที่เปรียบเสมือนห้องของเขาโดยปริยาย
เผลอหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวตื่นก็ตอนที่มีผ้าเย็น ๆ พร้อมแผ่นเจลลดไข้แปะหน้าผาก
ขณะที่ผ้าเช็ดหน้าเขาก็วางมือทาบทับหลังมือเรียวเล็ก กุมไว้แน่น เอื้อมมืออีกข้างไปดึงผ้าขนหนูออกให้เหลือแค่มือเธอที่สัมผัสใบหน้า
"ไม่สบาย" ปากขยับพูด ตาลืมไม่ขึ้น
"ดูแลหน่อยได้ไหม เหมือนจะตายเลยภัส" ที่ผ่านมาสักกี่รอบ ๆ มีภัสอยู่ดูแลตลอด วันนี้ตั้งแต่สักเสร็จไม่เห็นแม้แต่เงา ไม่สงสารกันบ้างหรือไง?
"ดูแลตัวเองดิ มึงสักเอง"
เสียงคุ้นเหมือนไอ้ขุน? ถ้าใช่ แล้วมันมาทำไม?
"ก่อนจะอ้อนแหกตาดูก่อน ใครอยู่ในห้องบ้าง"
ก็ไม่ได้คิดว่าคนอื่นจะเข้ามาด้วยแบบนี้
ร่างสูงที่นอนจับไข้กลอกตาไปมา ลืมตาขึ้นเชื่องช้ามองคนยืนนิ่ง ไม่วายหรี่ตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียง ก่อนจะผละมือออก ผลักเธอจนตกเตียงก้นจ้ำเบ้า
"เพราะไม่ใช่ภัสใช่ไหม?" ขุนกระตุกยิ้มมุมปากถาม มองท่าทางรังเกียจของคนบนเตียงอย่างคนที่รู้อะไรมากกว่าใคร ๆ
ไคซ์ขบกรามแน่นหันมองเพื่อนไม่สบอารมณ์ พลันขยับตัวควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะ..
"ปล่อยเด็กไปมีอนาคตดี ๆ เหอะ ไม่มีใครทำใจได้ถ้าเป็นมึง"
"อย่าเพ้อเจ้อ" ไคซ์กัดฟันตอบ
"กูเตือน"
"ไม่ต้องเตือน กูไม่ได้ทำอะไร"
"อย่าพลาด" ขุนส่ายหน้าตอบ หันมองผู้หญิงบนพื้น ส่งสายตาให้หล่อนเดินนำออกไปก่อน เขาถึงจะเดินตามออกไป
ทันทีที่ทั้งสองออกไป ไคเซอร์ก็ทั้งโทรทั้งส่งข้อความไปตามณภัสถี่ยิบ แต่ไม่มีสักสายหรือสักข้อความที่เธอจะรับหรือเปิดอ่าน จนเริ่มรู้สึกแปลกใจ เพราะปกติเธอไม่เคยเย็นชากับเขามากขนาดนี้มาก่อน
'ให้ภัสได้พยายามอีกหน่อย ถ้าไคซ์ไม่รักเดี๋ยวภัสก็กลับมารักตัวเองแล้ว'
"จริง?" พึมพำตามลำพังเมื่อหวนนึกถึงประโยคของภัส
เวลาผ่านไปหลายวัน หลายวันจนเสือที่นอนจับไข้หายเป็นปกติ โดยมีไอ้สี่คนวนเวียนมาส่งข้าวส่งน้ำ ที่เหลือก็ดูแลตัวเอง แปะแผ่นเจลลดไข้เอง เช็ดตัวเอง อาบน้ำเอง ไม่มีใครคอยมาถูหลัง ถูแขนขา ลำตัวเปิดรูขุมขนระบายความร้อนให้เหมือนอย่างที่แล้วมา
"ภัสไปไหนวะ?"
"อยู่ร้าน เช็กสต๊อกมั้ง" ภูมิตอบไม่เต็มเสียง
"มีแฟนเหรอวะ พักนี้ดูท่าทางแปลก ๆ"
"แค่คุย ยังไม่ได้ตกลง"
"พัฒนาว่ะ ไม่หวงหรือไง?"
"ถ้าแค่คุยกูไม่อะไร ถ้าจะไปเจอต้องนัดมาเจอที่นี่"
"เหรอครับพี่เสือ" ไคซ์ถามกวน ๆ เดินล้วงกระเป๋ากางเกงผิวปากออกจากร้านไป จุดหมายปลายทางคือร้านขายอุปกรณ์สัก
มาถึงก็เจอเลย อยู่กับไอ้คนเดิม เดินด้วยกันเหมือนเดิม ถ้าไม่บอกว่าเป็นพนักงานจะคิดว่าเป็นผัวแล้วนะ
"ภัส" เรียกเสียงห้วน ๆ จนเธอหันมาสบตาพยักหน้ายิ้มให้ ส่งยิ้มปุ๊บหันหลังไปคุยกับไอ้หน้าหล่อคนนั้นต่อเลย คืออะไร?
"ภัส มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ตามมาที่รถ" จะมาหรือไม่มาไม่รู้ เดินหนีออกมาก่อนแล้ว
ณภัสขมวดคิ้วงุนงงส่ายหน้าไปมายื่นของในมือฝากให้พนักงานในร้านช่วยจัดการต่อ ก่อนจะเดินตามหลังไคซ์ออกไปจนมาหยุดยืนด้านข้างคนขับ ไคซ์ลดกระจกรถลงเล็กน้อยเอ่ย
"เข้ามานั่ง"
พูดแล้วปิดกระจกเลย งงมาก
ปึง! ณภัสเข้ามานั่งด้านข้างคนขับ ปิดประตูรถเสียงดัง หันไปถามชายหนุ่มด้านข้างให้คลายความสงสัย
"มีเรื่องอะไรสำคัญคะ มีของเสียหายระหว่างขนส่งเหรอ แต่ภัสบอกให้ภีมแพ็กมาหลาย ๆ ชั้นแล้วนะ ทั้งกันกระแทก กันน้ำ หรือมันช่วยไม่ได้เลย ไม่ได้การแล้ว แบบนี้ต้องโทรไปจัดการสักหน่อย" ร่างเล็กใส่ไปเต็มแมกซ์ เพราะเธอรอบคอบมากแล้ว อีกทางไม่ควรจะพลาด
"ไม่ใช่" ไคซ์ตอบแล้ววางมือลงบนโทรศัพท์ณภัส หยิบโทรศัพท์เธอมาใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเอง
"ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้แล้วเรื่องอะไร"
"เรื่องของเรา" ประโยคที่พูดไป ทำภัสก้มหน้าแค่นหัวเราะ
"ภัสกำลังทำอยู่ ไม่ได้เจ็บ ไม่ได้เดือดร้อน เดี๋ยวก็ชิน พี่ก็อยู่ของพี่ไป ภัสโอเค" ไม่โอเคก็ต้องโอเค เธอไม่อยากเอาใจไปผูกกับคนไม่มีใจอีกแล้ว
"จะตัดใจแล้วใช่ไหม"
"ใช่ ภัสพอแล้วพี่" ที่ผ่านมาเจ็บจากคำพูดยังพอทน แต่เหตุการณ์วันนั้นมันเจ็บ หน่วงไปหมดทั้งกายทั้งใจ เธอทนไม่ได้จริง ๆ ยิ่งไคซ์เดินออกไปมันก็ชัดแล้วว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย ใครจะกล้าหน้าด้านอดทนอยู่อีก?
"เพราะคุยกับคนอื่นใช่ไหม เธอถึงไม่อยากคุยกับพี่แล้ว หรือใช้เวลาทั้งหมดคุยกับคนอื่นจนไม่เหลือเผื่อมาถึงพี่?"
"ทีของพี่ภัสยังไม่ถามเลย"
"เธอจะคุยก็คุยได้ แต่ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิมหน่อยภัส ขนาดพี่ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิมได้เลย เธอเป็นแบบนี้คนอื่นสงสัยกันหมดแล้ว"
"ภัสแค่ไม่ได้คุยกับพี่ เจอพี่น้อยลง ไม่มีใครสงสัยหรอก เพราะภัสทำงาน แต่ถ้าภัสยังวนเวียนกับพี่ไม่เลิก ทุกคนคงสงสัยมากกว่า"
"พรุ่งนี้หยุดใช่ไหม?"
"ภัสไม่ว่าง" ตอบปฏิเสธเสียงแข็ง
"ไม่ได้ถามว่าว่างไหม แค่ถามว่าใช่ไหม"
"..." จะใช่หรือไม่ใช่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา อีกอย่างไม่จำเป็นต้องบอกให้รู้ทุกเรื่อง
"ไหน ๆ เธอก็ไม่กลับบ้านแล้ว ไปนอนคอนโดพี่ไหม?" ถามหยั่งเชิงเด็กน้อย ทำให้เธอหันมาสบตา ตาโต รู้อยู่หรอกว่าอยากไปมานานแล้ว แต่เขาแค่ไม่อนุญาต อีกทั้งยังปฏิเสธเสียงแข็งเพราะมันเป็นพื้นที่ส่วนตัว ควรจะมีแค่เพื่อนหรือคนสนิทเท่านั้นที่เข้าไปได้
"ไม่ ภัสนัดเพื่อนไว้แล้ว"
"ยกเลิกนัดไปเถอะ"
"พี่ไม่ได้สำคัญกับภัสขนาดที่จะยกเลิกนัดกับเพื่อน"
"งั้นเธอจะไปไหน เดี๋ยวไปส่ง ไปรอรับด้วย จะได้เข้าห้องพร้อมกัน"
"ห้องที่ว่าห้องพี่อะเหรอ?" ถ้าเป็นปกติคงตาลุกวาวถามว่าห้องไคซ์เหรอพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ๆ แต่ครั้งนี้ไม่ เธอจะไม่หลงกลไคเซอร์อีกแล้ว เขามันคนเจ้าเล่ห์ กลับกลอก!
"อืม"
"ชวนไปทำไม? ตอนนี้ไม่อยากไปแล้ว"
"ก็เห็นอยากไป ช่วงนี้ว่างเลยลองชวนดู"
"ติดใจเหรอ หรือคิดถึง?" ณภัสขยับตะแคงข้าง อิงเบาะรถมองเจ้าของรถพลางยิ้มยั่ว
"อยากได้คำตอบแบบไหน" ชายหนุ่มขยับตะแคงข้างไม่ต่างกัน สบตาร่างเล็กไม่กะพริบ
"ตอบมาตรง ๆ ภัสกำลังตัดใจจากพี่"
"พี่คิดถึงเธอ"
คำว่าคิดถึงของไคซ์ไม่ได้คิดถึงแบบพี่น้อง และเธอก็รู้ว่าคิดถึงของเขานั้นหมายความว่าอะไร
"ตกลงนัดเพื่อนไปเที่ยวที่ไหน จะไปส่ง เดี๋ยวรอในรถ"
"กลับไปรอที่คอนโดพี่เถอะ ส่งโลเคชันมาให้ภัสก็พอ"
"ไม่ได้"
"ทำไม?"
"ถ้าจะไปห้องพี่ พี่ต้องเป็นคนพาเธอไป จะให้เธอไปเองได้ยังไง"
"ก็เผื่ออยากกลับไปจัดการห้องก่อน"
"ห้องไม่มีอะไร แต่จะมีหลังทำกับเธอ"
"ถ้าพี่จะหลอกภัสอีก ภัสบอกเลย ได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวครั้งสุดท้าย" เพราะเธอจะไม่ยอมแล้วจริง ๆ
"หลอกอะไร ไม่หลอก ไปดูเลย"
"เหอะ" แค่นหัวเราะตอบ
"ไม่เคยพาใครขึ้นห้อง ปกติแวะโรงแรมกับข้างทาง"
"..."
"ถ้าเธอไป เธอก็คนแรก.." ในรอบหลายปีที่ผ่านมา
