บทที่ 133 บทที่ 73

  “เป็นอากาศเลยกู…”      ฟาบิโอพึมพำเสียงเบา สายตามองแผ่นหลังของสองคนที่เดินจูงมือกันไปข้างหน้า โดยไม่แม้แต่จะหันมาให้ความสนใจกับเขาบ้างเลย จำไม่ได้ด้วยซํ้ามั้งว่าเขาก็มากับพวกมันด้วยเนี่ย 

  พอมาถึงร้าน พนักงานก็รีบออกมาต้อนรับ ทำเอาเธอแปลกใจเพราะมันดูเป็นการต้อนรับแบบพิเศษมาก ดูก็รู้ว่าหากฟ้าครามไ...