บทที่ 6 บทที่ 6
เพราะตอนนี้เจ้าของหัวข้อสนทนากำลังนั่งหัวโด่อยู่โต๊ะข้างๆที่ระยะห่างกันไม่มากนัก แล้วแววตาคมที่เธอแสนเกลียดนั่นก็กำลังจับจ้องมาทางนี้ เหอะ จ้องอะไร คู่หมั้นตัวเองไม่ได้อยู่บนหัวเธอหรอกนะ!
“แม่ง โครตหงุดหงิด”
“เอาน่า จะไปสนใจทำไม ไหนมึงบอกว่ามาสนุกไง ไม่ได้มาเพื่อสนใจใครสักหน่อย”
นี่คงเป็นคำพูดจากปากเพื่อนคำแรกที่พอฟังเข้าหูบ้างตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่ ใครมันอยากสนกันล่ะ นึกแล้วมือเล็กก็หยิบแก้วนํ้าสีอำพันบนโต๊ะขึ้นกระดกรวดเดียวอย่างกับไปคอแห้งมาจากไหน บอกเลยสดชื่นเหมือนได้กินเลือดกินเนื้อใครบางคน
“เบาได้เบายัยฟ้า คีพลุคนางแบบอันดับท็อปหน่อยก็ได้เพื่อน”
“หึ ตอนนี้กูคือยัยฟ้า ไม่ใช่ฟ้าลันดาแม่สาวราชะนีหงส์อะไรนั่นสักหน่อย”
เวลาส่วนตัวเธอก็จะเป็นตัวเองเต็มที่ ส่วนเวลางานเธอก็ทุ่มเทและทำออกมาให้ดีที่สุดเช่นกัน เพราะงั้นเวลานี้ไม่มีคำว่านางแบบอะไรทั้งนั้น
“เออเอาเข้าไป แต่อย่ากระดกจนเมาไม่รู้เรื่องห่าเหวอะไรเลยก็แล้วกัน บอกก่อนเลยกูไม่รับประกันว่าจะแบกมึงกลับคอนโดหรอกนะ ขืนเมาแล้วไปจบที่เตียงคุณฟรานขึ้นมา กูไม่เกี่ยวนะจ้ะเพื่อนรัก”
ยัยเพียงพูดเหมือนจะเตือน แต่สีหน้ามันยียวนฉิบหาย เหมือนตั้งใจพูดเพราะหวังอยากจะให้มันเป็นแบบนั้นมากกว่า แต่เลิกคิดไปได้เลย เพราะเรื่องแบบนั้นคงไม่มีทางเกิดขึ้นกับคนอย่างฟ้าลันดาแน่ๆ
ถึงคืนนี้เธอจะต้องไปจบบนเตียงใครสักคนจริงๆ ฟ้าลันดาคนนี้ก็กล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า ไม่ใช่เตียงอีตานั่นแน่นอน!
ทั้งสองคนนั่งดื่มกันจนได้ที่ ต่างคนก็ต่างพวงแก้มแดงปลั่ง เนื่องจากผิวที่ขาวผ่องจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน ก่อนเสียงทุ้มของใครอีกคนที่เดินเข้ามาทักทายจะดังขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีดังกระหึ่ม
“แฮ่ม… ขอร่วมวงด้วยคนได้มั้ยครับคนสวย”
ร่างเพรียวสองคนบนโต๊ะเงยหน้ามอง ก็ปรากฏว่าเป็นฟาบิโอ หนุ่มหล่อที่เธอเพิ่งยืนคุยด้วยในงาน
“อ้าว คุณฟามาที่นี่ได้ยังไงคะ”
“ที่ไหนมีเหล้า ที่นั่นก็ย่อมมีผมนั่นแหละครับ”
ฟาบิโอกล่าวขำๆ พรางถือวิสาสะนั่งลงข้างๆเธอโดยที่ไม่รอคำตอบ
“มาเที่ยวกันสองคนในที่แบบนี้ ไม่กลัวจะเป็นอันตรายหรือไงกันครับ ยิ่งสวยๆอยู่ด้วย”
เขาเอ่ยอย่างไม่จริงจังมากนัก สายตาเจ้าชู้นั่นก็เล่นหูเล่นตาใส่เธอไม่พักเช่นกัน จะอันตรายก็เพราะมีเขามานั่งด้วยนี่แหละ
“หึ ขอบุหรี่สักม้วนสิคะ”
เธอไม่ตอบคำถามเขา แต่เหลือบตาไปมองกล่องบุหรี่ที่โผล่พ้นออกมาจากกระเป๋ากางเกงของอีกคนแทน ทำเอาทั้งยัยเพียงกับคนที่ถูกขออย่างเขาถึงกับเลิ่กคิ้วมองเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนเสียงหัวเราะชอบใจจากฟาบิโอจะเปร่งขึ้น
“หึๆ คุณฟ้าสูบมันด้วยเหรอครับ”
เขาถามก็พรางหยิบมันออกมาให้เธอ ไม่พอยังส่งไฟแช็กมาพร้อมๆกันอย่างรู้งาน
“ก็แค่อยากลองอะไรใหม่ๆน่ะค่ะ อยู่กับอะไรเก่าๆมานานมันก็ต้องมีเบื่อ ใช่มั้ยล่ะคะ”
เธอยิ้มบางส่งกลับไป แล้วหยิบสิ่งที่เขายื่นให้ก่อนจะลุกขึ้นพรางหันไปพูดกับเพื่อนสนิทที่นั่งทำหน้ามึน อาจจะเพราะฤทธิ์เหล้าด้วยล่ะมั้ง
“เดี๋ยวกูกลับมานะยัยเพียง มึงก็นั่งดื่มไปกับคุณฟาก่อนก็แล้วกัน”
เธอรู้ดีว่าเพื่อนชอบคนหล่อ นี่ไงคุณฟาบิโอก็หล่อได้เรื่องเลยทีเดียว ถือสะว่าเปิดโอกาสให้เพื่อนไปด้วยเลย กล่าวเสร็จก็ไม่รอฟังให้ยัยเพียงมันตอบ เท้าเรียวก็เดินออกไปทันที
อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ ก็แค่อยากลองอะไรใหม่ๆ พออยู่กับของเก่านานๆมันก็คงเบื่อ เหมือนผู้ชายคนนั้นไง คงจะเบื่อของเก่าอย่างเธอถึงขั้นต้องใช้วิธีสกปรกเพื่อกำจัดเธอทิ้ง
แม่งเอ้ย… ทำไมต้องคิดถึงอิตานั่นอยู่เรื่อยเลยนะ
เท้าเรียวเดินออกมาหยุดอยู่ด้านหลังผับที่เงียบพอสมควร ถ้าถามว่าไม่กลัวเหรอ ตอบเลยว่าไม่ เพราะเธอไม่ใช่ฟ้าลันดาเมื่อสามปีก่อน ที่จะปกป้องตัวเองไม่เป็น ตลอดเวลาที่กลับไปอยู่ฮ่องกง นอกจากเธอจะทำงานเป็นนางแบบ ก็มักจะไปเรียนทักษะต่อสู้ ทั้งป้องกันตัวและวิธีการจับอาวุธต่างๆกับเฮียครามมาตลอด บอกเลยว่าเรื่องยิงปืนคือเรื่องถนัดเลยล่ะ
ร่างเล็กยืนมองท้องฟ้ายามราตรีอยู่พักใหญ่ ก่อนจะส่ายหน้าปัดป่ายความคิดไร้สาระออกจากหัว เธอมายืนที่นี่เพื่อลองไอ้เจ้าแท่งที่อยู่ในมือนี่นา ไม่ได้มาเพื่อคิดถึงอดีตสักหน่อย
นึกแล้วนิ้วเรียวก็จับแท่งบุหรี่ยาวในมือมางับไว้ในปาก เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องจัดการกับมันยังไง ก็ลองๆทำตามจากที่เคยเห็นมาผ่านๆ พองับไว้แบบนั้นเสร็จ เธอก็พยายามจุดไฟแช็กอยู่หลายครั้ง ทว่ากลับไม่สำเร็จ
นี่ไฟแช็กที่ผู้ชายคนนั้นให้มา แน่ใจนะว่ามันใช้ได้จริงๆน่ะ
เธอยังคงพยายามจุดมันอยู่หลายครั้งจนคิ้วเล็กขมวดยุ่ง ก่อนเสียงทุ้มเข้มที่คุ้นเคยของใครบางคนจะดังแว่วเข้ามาจากด้านหลัง
“ดูเหมือนคุณจะมีปัญหานะครับ ต้องการให้ผมช่วยรึเปล่า”
มือเล็กจับแท่งบุหรี่ที่งับอยู่ออกจากปาก ก่อนร่างเพรียวระหงจะหันไปมองตามเสียง ก็พบกับผู้ชายร่างโปร่งที่ยืนพิงกำแพงกอดอกมองเธออยู่ ในมือข้างหนึ่งของเขากำลังจุดไฟแช็กกล่องสีดำเล่นไปพรางๆ เหมือนอยากจะบอกเธอว่าถ้าหากต้องการก็ให้เข้ามาขอ
หึ… ตามเธอออกมาหรือยังไงกัน เกลียดขี้หน้าแล้วยังต้องมาเจออีก
