บทที่ 4 บทลงโทษ 2

10ปีผ่านไป...

คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยย่านxx

สาวผมบลอนสีน้ำตาลนุ่มสลวย ดวงตาประกายสีฟ้าคู่นั้นชวนให้น่าหลงใหล ผิวขาวอมชมพูสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆ รูปร่างบางอรชร สูง168 เซนติเมตรในชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงทรงเอเหนือเข่าเล็กน้อย ขาเรียวยาวของเธอทำเอาหนุ่มๆที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามองกันเป็นแถว

"ยัยฮาน่า แกทำบุญด้วยอะไร ดูซิมีแต่คนมองแก" ลัลนา เพื่อนสนิทของเธอแซว

"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า แกก็เวอร์ไป"

"ฉันละอยากรู้จริงๆเลย สวยๆอย่างแกคิดยังไงมาเรียนเกษตร 🤦"

"ที่บ้านฉันทำส่งออกน่ะก็เลยอยากเรียนด้านนี้"

"อ่อ" ลัลนาพยักหน้า "แล้วนี่แกจะไปไหนต่อ กลับเลยไหม" ลัลนาถามต่อ

"อืม ว่าจะกลับเลย" ฮาน่าโบกมือลาเพื่อนสาวก่อนจะเดินไปที่รถยนต์ของตัวเองที่บิดาเพิ่งจะซื้อให้เป็นของขวัญ

เช้าวันต่อมา...

"น้องๆครับ ปีนี้ชมรมของเราจะไปจัดกิจกรรมนอกสถานที่กัน พวกพี่อยากให้น้องๆได้สัมผัสกับธรรมชาติแบบใกล้ชิด มีกิจกรรมให้ทำมากมาย เช่นปลูกป่า สร้างฝายกั้นน้ำ และเรียนรู้การใช้ชีวิตของชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในป่าเป็นเวลา1อาทิตย์! ให้น้องๆทุกคนลงชื่อกันให้เรียบร้อยก่อนจะแยกย้ายได้ครับ"

อาวินประธานรมชมประกาศว่าอีก1สัปดาห์จะมีกิจกรรมนอกสถานที่ ฮาน่าทำหน้าเซ็งสุดขีด 1อาทิตย์เชียวเหรอ! วันหยุดเธอก็ไม่ได้กลับไปหาพ่อนะสิ

"ยัยฮาน่า! ฉันว่าต้องสนุกแน่ๆเลย"

"แต่ป่าที่พี่อาวินพูดถึงมันคือที่ไหนเหรอ" ฮาน่าดูมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย

"เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า" ลัลนาตอบ

"อื้ม" ฮาน่าพยักหน้ารับ

"มีอะไรหรือเปล่าสาวน้อยของพี่" อาวินส่งยิ้มหวานให้ฮาน่า ทั้งสองค่อนข้างสนิทกันเพราะเธอเป็นคนแรกที่มากรอกใบสมัครชมรมรักต้นไม้ของเขา และทำให้ผู้ชายมาสมัครตามเธอก็ไม่แปลกเลยที่ชมรมนี้มีแต่ผู้ชาย

"เอ่อ...เรื่องกิจกรรม พวกพี่จะไปจัดที่ไหนเหรอคะ" เธอถามอาวิน

"ก็ไม่ไกลจากที่นี่มากหรอก ถ้าเราอยากรู้พี่จะเล่าให้ฟัง...เพื่อนพี่มันเคยอาศัยอยู่ในหมู่บ้านกลางป่าแต่ตอนนี้มันออกมาเป็นไกด์นำเที่ยว เดินป่าอะไรทำนองนี้ มันพาไปได้หมดเลยนะ พี่สนิทกันเพราะไปเดินป่านี่แหละ เออวันนี้มันมาที่นี่ด้วย พี่นัดมันมาคุยเรื่องกิจกรรมที่เราจะไปกันน่ะ"

"อย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นฮาน่าขอตัวกลับก่อนนะคะ บายค่ะ"

"บายค่ะ" อาวินโบกมือลา

ตุ้บ !

"อุ้ย ขอโทษค่ะ ฉัน....."เธอเงยหน้าสบตาเขา เเละเขาก็สบตาเธอ

"ไม่เป็นไร..." สายตาแบบนั้นมันคืออะไรกัน! รู้สึกคุ้นหน้าเขาจังเลยแฮะ สายตาที่เขาจ้องมองเธอก็ดูพิลึกชอบกล

ชายตรงหน้าสูงเกือบ180 เซนติเมตร ผิวขาวจัดจนเกือบซีดแต่เท่ชะมัด จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาสีเขียวเข้มแวววาวเป็นประกาย แต่เห้ย...เขาเป็นลูกครึ่งอะไรกันทำไมถึงมีดวงตาสีเขียว

"ขอตัวก่อนนะครับ" เขาบอกก่อนที่จะเดินจากไปทิ้งให้เธอยืนอึ้งอยู่เพียงลำพัง

📞 พ่อ

"ว่าไงตัวแสบ"

"พ่อคะ ลูกสาวโทรหาทั้งทีนะ"

"มีอะไรหรือเปล่าถึงได้โทรมาหาพ่อได้ หืม"

"แต่หนูมีข่าวร้าย...อาทิตย์หน้ามีกิจกรรมนอกสถานที่ต้องไปค้างคืน1อาทิตย์ คงไม่ได้กลับไปหาพ่อแล้วค่ะ คิดถึงพ่อแย่เลย" เธอบอกผู้เป็นพ่อด้วยเสียงเศร้า

"เป็นเด็กติดพ่อหรือไงเรา อายุ19แล้วนะ"

"ไม่ได้เจอพ่อตั้งนาน คิดถึงจะแย่" เธออ้อน

"ดูแลตัวเองดีๆนะลูก แค่นี้ก่อนนะ...พ่อคุยกับลูกค้าค้างไว้"

"ได้ค่ะพ่อ สวัสดีค่าาาา"

ณ ถ้ำร้างในหมู่บ้าน...

"พ่อครับวันนี้เป็นวันครบรอบ1ปี ที่พ่อจากผมไปลูกชายของพ่อโตเป็นหนุ่มแล้วนะ สามารถดูแลตัวเองได้ พ่อไม่ต้องเป็นห่วงผมนะ แม่ครับผมฝากดูแลพ่อด้วยนะ" มาคินคุกเข่าแล้วพูดกับหลุมศพพ่อกับแม่ของเขา ก่อนจะวางดอกไม้ให้ท่านทั้งสอง

"ถึงเวลาที่พวกแกจะได้รับบทเรียนแล้ว เตรียมรับมือให้ดี" เขากำหมัดแน่น

วันเดินทาง...

"ทุกคน รีบๆขึ้นไปเลยครับ" อาวินตะโกนบอก "อ้าว มาแล้วหรอสาวน้อยของพี่ เชิญขึ้นได้เลยครับ"เขาผายมือใหฮาน่าขึ้นไปบนรถ

"สองมาตรฐานว่ะ" เสียงรุ่นพี่ในกลุ่มอาวินแซวขึ้น

"วู้วๆๆๆๆ" จนทุกคนต่างแซวตามกันใหญ่

ฮาน่าและลัลนาขึ้นไปบนรถ พวกเธอกวาดสายตาไปมองเบาะผู้โดยสารแต่มันไม่มีที่นั่งเป็นคู่เลย คิดว่าจะได้นั่งด้วยกันเสียอีก

"งั้นฉันนั่งข้างพี่อาวินให้ละกัน ฉันรู้ว่าแกไม่ชอบที่พวกพี่ๆแซว"ลัลนาบอก

ฮาน่ามองหาที่นั่งจนไปเจอเบาะว่างที่หนึ่ง มีพี่ผู้ชายนั่งเอาหมวกปิดหน้าตัวเองอยู่ เอาว่ะนั่งตรงนี้ก็ได้

"มากันครบแล้วนะ พี่จะแนะนำไกด์ให้ทุกคนได้รู้จักนะครับ นี่พี่ 'มาคิน' จะมาเป็นไกด์นำทางตลอดทริปนี้ให้พวกเราครับ มาคินแนะนำตัวหน่อย" อาวินบอก

ไหนล่ะ? เธอพยายามมองตามที่อาวินบอก ไม่นานคนที่นั่งข้างๆเธอก็ยืนขึ้น เขาถอดหมวกออกฮาน่าถึงกับอ้าปากค้างเพราะเขาคือคนที่เธอเดินชนเมื่อวานนี่เอง!

"สวัสดีครับพี่ชื่อมาคิน อายุ25ปี ขอให้สนุกกับทริปนี้ครับ" สิ้นคำเขาปรายตามองมาฮาน่าจนคนตัวเล็กขนลุกซู่

ผ่านไป3ชั่วโมง  ฮาน่านั่งฟังเพลงใส่หูฟังแก้เบื่อ คนข้างๆเธอก็เอาแต่หลับ ไม่รู้เขาไปอดหลับอดนอนมาจากที่ไหน

"แวะทานข้าวกันก่อนนะทุกคน อีก1ชั่วโมงมาเจอกันที่รถ" อาวินบอก ทุกคนก่อนจะแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว

"นี่แก พี่มาคินที่นั่งข้างๆแกอ่ะ หล่อมาก"ลัลนาเพื่อนสนิทเธอเอ่ยขึ้น

"ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย"เธอว่า

"ฉันขอเปลี่ยนที่กับแกได้ไหมฉันอยากนั่งข้างเขา...นะๆฮาน่าเพื่อนรัก" ลัลนาพูด พร้อมทั้งทำท่าทางดี๊ด๊า

"ก็ได้ แกนี่มันบ้าผู้ชายจริงๆ"

1 ชั่วโมงผ่านไป...

"ทุกคน มาครบหรือยังครับ รีบๆเลยพวกมึงอ่ะ เราต้องออกเดินทางกันต่อแล้ว" อาวินตะโกนเรียกพี่ๆที่กำลังเดินตามมาสมทบทีหลัง

"อ้าว สาวน้อยอยากเปลี่ยนมานั่งข้างพี่หรอ" อาวินบอก

"เปล่าค่ะ คือ..." เธอชี้ไปทางลัลนาแถมคนข้างๆก็เอาแต่หลับตลอดทางเลย เขาไม่ได้ลุกไปไหน คนอะไรไม่หิวไม่อะไรบ้างเลยหรือไง

"เข้าใจแล้ว" อาวินพยักหน้ารับ "เอ่อ พี่ขอฟังเพลงด้วยหน่อยได้ไหม พี่ลืมเอาหูฟังมาน่ะ"

"ดะ ได้ค่ะ"เธอตอบ

"วู้ววววว วี๊ด วิ้ว" กลุ่มเพื่อนของอาวินก็แซวกันไม่หยุด

สักพักมาคินก็ลุกพรวดขึ้นก่อนจะเดินไปยังเบาะที่อาวินและฮาน่านั่งอยู่

"ฮึ่ม อาวินกูขอแลกที่กับมึงหน่อย ตรงนั้นแดดมันแยงตากู นอนไม่หลับว่ะ" มาคินบอก

"พี่นอนมาตลอดทางแล้วไม่ใช่เหรอคะ...ก็เห็นนอนได้" ฮาน่าพูดแทรก เพราะเพื่อนสนิทเธออยากนั่งใกล้เขาเธอเลยยอมเปลี่ยนมานั่งข้างอาวินทั้งๆที่ไม่อยากนั่ง อยู่ๆเขาก็มาขอแลกที่ซะงั้น

"ยุ่ง" เขาตอบเธอมาคำเดียวสั้นๆ "สรุปจะแลกไหมไอ้วิน"

"เออๆ ก็ได้" อาวินยอมลุกไปตามคำขอของอีกฝ่ายไปแต่โดยดี

"ขยับเข้าไปสิ" มาคินบอกเธอ

หมับ มาคินจับหูฟังข้างหนึ่งของเธอมาใส่หูตัวเองแทน

"อะไรเนี่ย!" เธอโวยวาย

"พวกนั้นมันเสียงดัง นอนไม่หลับ" เขาตอบ

🎶 เมื่อรักฉันเกิด🎶

"ชอบฟังเพลงแบบนี้หรอ" เขาถาม เธอนึกว่าเขาหลับไปแล้ว "ว่าไง ถามไม่ได้ยินหรอ"

"ได้ยิน แต่ไม่อยากตอบ"

"นี่เธอ..." เขาถลึงตาใส่เธอ "พี่แก่กว่าเธอตั้งหลายปีพูดให้มันมีหางเสียงหน่อย" เขาดุ

"ปกติจะพูดเพราะกับคนที่น่าเคารพเท่านั้นค่ะ" คำว่า เคารพ เธอตั้งใจกระแทกเสียงใส่เขา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับเธอพอได้คุยกับเขาทีไรเป็นต้องหัวเสียตลอด ตั้งแต่ที่เดินชนกันแล้วเขามองเธอด้วยสายตาแบบนั้นมันยิ่งทำให้คนตัวเล็กไม่พอใจ