บทที่ 7 ความลับของหมู่บ้าน

"ค่ะ รับทราบ" เธอรับคำแต่โดยดี "ไหนล่ะยา ลัลนารอนานแล้วนะ หรือว่าพี่อยากไปทาให้เองก็ไม่ว่านะ ยัยลัลคงดีใจ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"พูดอะไรของเธอ อะนี่" เขายื่นหลอดยาให้เธอ "แล้วนี่ยาคลายกล้ามเนื้อ" พร้อมกับยัดห่อยาใส่มือให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ"

"พูดดีๆก็เป็นหรอ นึกว่าจะพูดแค่กับอาวิน" เขาแหยะยิ้ม

"อะไรของพี่ เมื่อกลางวันก็ทีหนึ่งแล้วนะ" เธอหน้ามุ่ย

"ไม่แกล้งแล้ว กลับที่พักเถอะ เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง"

"ไม่เป็นไร หนูกลับเองได้"

"เถอะน่า" เขาดันหลังให้ฉันออกจากห้อง

"พี่พักอยู่คนเดียวหรอ" เธอถาม

"อืม ถามทำไม"

"บ้านพี่ดูใหญ่กว่าที่จะอยู่คนเดียวนะสิ แถมบ้านพี่ยังไม่เหมือนบ้านของคนอื่นด้วย"

"พ่อพี่เคยเป็นหัวหน้าหมู่บ้านนะ นี่...เป็นสิ่งเดียวที่พ่อพี่ทิ้งไว้ให้" เขาตอบสั้นๆ แต่สีหน้าดูนิ่งไป

"ขอโทษนะ พ่อพี่...เสียแล้วหรอ"

"แม่พี่เสียตั้งแต่พี่อายุ10ขวบ หลังจากนั้นพี่ก็อยู่กับพ่อมาตลอด ท่านเพิ่งเสียเมื่อปีก่อนนี่เอง" เขากำหมัดแน่น

"เสียใจด้วยนะ" เธอพยายามพูดปลอบเขา

"ถึงแล้วรีบขึ้นบ้านไป แล้วอย่าทำแบบนี้อีกไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน" เขาจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

"ค่ะ"

"แกไปทำอะไรตั้งนาน ฉันรอจนจะหลับแล้วเนี่ย"ลัลนาหาวหวอดๆ

"เอ่อ ฉันหาบ้านพี่เขาไม่เจอน่ะ ดีนะที่ไปเจอผู้ช่วยของเขาเข้า"

"คนเมื่อกลางวันนะหรอ"

"ใช่ๆ อ่ะยานวดแล้วก็นี่ยาคลายกล้ามเนื้อกินสะ" ฮาน่ายื่นมันให้กับเพื่อน

เช้าวันต่อมา...

"เอาล่ะทุกคน วันนี้พี่จะพาไปสร้างฝายกั้นน้ำ ขอให้ทุกคนมีส่วนร่วมนะครับ" มาคินพูดขึ้น

"แม่น้ำสายนี้ไหลมาจากทางด้านทิศเหนือ หน้าแล้งของทุกปีน้ำมีไม่พอใช้เพราะว่าเราไม่ได้กักน้ำเอาไว้ พี่ขอความร่วมมือน้องๆด้วยนะครับ ท้ายกิจกรรมพี่จะให้พี่มาคินให้คะแนนทีละคน" อาวินเสริม

"ครับ/ค่ะ" ทุกคน

"ก่อนอื่นช่วยกันหาอุปกรณ์กันก่อนเลย ผู้ชายแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกไปตัดไม้ อีกกลุ่มไปขนก้อนหินจากในป่าด้านโน้น" มาคินชี้บอก "พวกเธอสองคนช่วยดูแลอำนวยความสะดวกให้เพื่อนๆด้วย"

"ได้ค่ะ" ลัลนา/ฮาน่า

"พี่อาวินนี่น้ำค่ะ" ฮาน่ายื่นน้ำให้ หลังจากที่ชายหนุ่มเดินกลับมาจากไปช่วยน้องๆตัดไม้ในป่า ขณะที่มาคินกำลังเดินตามหลังมาเห็นฉากนี้เข้าพอดี

"ขอน้ำหน่อย" มาคินหันไปบอกฮาน่า

"นี่ค่ะ เหนื่อยไหมคะให้ลัลนวดให้ไหม ลัลนวดเก่งนะ" เป็นลัลนาที่ยื่นน้ำให้เขาแทน

"ไม่ดีกว่าครับ"

เวลาใกล้เที่ยงราจเอาเสเบียงมาส่งให้มาคิน

"มาๆกินข้าวด้วยกันก่อน" อาวินเอ่ยปากชวนราจ

"ไม่ดีมั้งครับ"

"ไม่ดีอะไรเล่า มาๆกินด้วยกันนี่แหละ" ราจหันไปมองมาคิน เขาพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

"ก็ได้ครับ"

พอทุกคนกินข้าวอิ่มก็นั่งคุยกันเพื่อย่อยอาหาร บางคนก็ปลีกตัวไปนอนพักใต้ต้นไม้ใหญ่ บ้างก็ชวนกันไปเล่นน้ำ

"ราจ ที่บอกว่าอายุเท่าๆกับเรานี่จริงหรอ" ฮาน่าถามราจบ้าง

"จริงครับ" ราจตอบ

"ถ้างั้นราจก็อายุน้อยกว่าพี่มาคินนะสิ" ฮาน่าถามต่อ

"ครับ" เธอพยักหน้า

หลังต้นไม้

มีร่างหนึ่งกำลังแอบดูพวกเขาอยู่ มาคินเจ้าพาคนพวกนี้เข้ามาในหมู่บ้านคิดจะทำอะไรกันแน่!

มาคินเอาไม้ที่ตัดมาปักลงไปก่อนจะใช้ก้อนหินขนาดใหญ่ทุบลงไปอีกที

โป๊ก โป๊ก โป๊ก

"เดี๋ยวช่วยเอาก้อนหินพวกนี้เรียงตามแนวที่กั้นไว้นะ" มาคินบอก "เสร็จแล้วจะมีรางวัลให้" เขายิ้มกรุ่มกริ่ม

"อะไรหรอครับพี่" หนึ่ง เพื่อนรุ่นน้องเอ่ยถาม

"รีบไปทำให้เสร็จก่อน"

เมื่อเสร็จภาระกิจทุกคนต่างรอคอยให้มาคินบอกรางวัลที่พวกเขาจะได้รับอย่างภูมิใจ

"ไหนล่ะพี่รางวัล" หนึ่ง ทวงสัญญา

"มายืนตรงนี้ แล้วหันหน้าไปฝั่งโน้น" มาคินบอก

ผลัก! ตู้มมมมมมมม มาคินผลักหนึ่งตกน้ำ

"ฮ่าๆๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะของเพื่อนดังสนั่นหวั่นไหว

"เล่นได้ตามสบาย"

"ฮาน่าไปเล่นน้ำกัน ฉันร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย" ลัลนาชวน

"แต่ว่าฉันไม่อยากเล่น"

"ไปเล่นเป็นเพื่อนหน่อย นะๆ"

"เออๆก็ได้"

"นี่แนะๆ ฮ่าๆๆ" ลัลนาแกล้ง

"อะไรเนี่ย เปียกหมดเลย" เสื้อสีขาวที่เธอสวมอยู่ตอนนี้เปียกไปทั้งตัวจนมองเห็นผิวขาวนวลเนียนของเธออย่างชัดเจน พวกเพื่อนๆในชมรมต่างพากันจ้องมองหญิงสาวเป็นตาเดียว

"เฮ้ยๆ หยุดมองเลยพวกมึงอ่ะ" อาวินช่วยชีวิตเธอไว้ และเอาเสื้อมาคลุมให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ" เธอส่งยิ้มให้เขา

"แหม พี่อาวินดูแลดีขนาดนี้แกไม่ใจอ่อนบ้างหรอ" ลัลนาถาม

"ยัยลัล" ฮาน่าถลึงตามองเพื่อนรักอย่างเอาเรื่อง

#มาคิน

หลังจากที่กลับมาผมก็เป็นอะไรไม่รู้ มันหงุดหงิดอารมณ์เสียไปหมด ก็ยัยตัวแสบนั่นดันไปเล่นน้ำทั้งๆที่ตัวเองใส่เสื้อสีขาวจนเกิดเรื่องน่าอาย แถมคนที่เอาเสื้อไปคลุมให้เธอกลับเป็นไอ้อาวินเพื่อนสนิทผม แต่ทำไมผมต้องหงุดหงิดด้วย อันที่จริงมันควรจะเป็นผมที่ปั่นหัวเธอสิทำไมกลายเป็นผมที่กำลังปั่นป่วนซะเอง

อีก2วัน จะเป็นวันคืนพระจันทร์เต็มดวงแล้ว รอให้ผ่านวันนี้ไปผมจะทำให้เธอได้รู้ว่าการที่เธอดื้อรั้น จนเกือบจะเอาชีวิตของผู้อื่นมันต้องเจอกับอะไร

จบ #มาคิน

2วันต่อมา.....

"วันนี้ฟ้าไม่เป็นใจเลยว่ะ" อาวินนั่งคุยกับมาคินอยู่ใต้ถุนบ้านของเขา

"แกจะเอาไงต่อ ท่าทางฝนน่าจะตกทั้งวัน" มาคินบอก

"แกรู้ได้ไง"

"ก็เดาเอา...ฟ้ามืดขนาดนั้นดูไม่ออกเลยมั้ง" เขาตอบปัด

อาวินบอกว่าเขาจะเลื่อนการทำกิจกรรมออกไปก่อน เพราะกลัวว่าฝนจะตกหนักจนเกิดน้ำป่าไหลหลาก เขาสั่งห้ามทุกคนให้อยู่ในที่พักห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาดจนกว่าจะเช้า

19:00 น.

"อยู่แต่ในบ้านน่าเบื่อจะตาย" ลัลนาบ่น

"นั่นสิ" ฮาน่าก็เห็นด้วย

"ไปหาพี่มาคินดีกว่า เผื่อจะมีอะไรให้ทำ"

"จะบ้าหรอ พี่อาวินเพิ่งบอกว่าห้ามออกจากที่พัก"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ถ้าแกไม่อยากไปฉันไปคนเดียวก็ได้"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่ ฉันไปล่ะ" ลัลนาโบกมือลาเพื่อนรักก่อนจะเดินลงบันไดตรงไปยังบ้านของเป้าหมายอย่างอารมณ์ดี

23:00 น.

"ยัยลัลทำไมไปนานจัง จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ" ฮาน่าเดินวนไปวนมาอย่างกังวล "ตามไปดูดีไหมว่ะ"

จนในที่สุดฮาน่าก็เดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านของมาคิน เธอเดินขึ้นบันไดแล้วเอื้อมมือไปเคาะประตู

ก๊อกๆๆ

เงียบแฮะ ลัลนามาที่นี่แต่ทำไมไม่มีเสียงใครเลย

ก๊อกๆๆ

ไม่มีเสียงตอบรับ "เอาวะ" ฮาน่าตัดสินใจค่อยๆเปิดประตูเข้าไปด้านใน หญิงสาวกวาดสายตาไปมองรอบๆก็ไม่เจอ "ลัลนาแกหายไปไหนเนี่ย กลับมาจะด่าให้เข็ดเลย"

"พี่มาคิน...มีใครอยู่ไหมคะ" เงียบไม่มีเสียงตอบรับใดๆ หรือว่ามันจะบังเอิญที่เขาไม่อยู่พอดี

ระ หรือว่า...พี่มาคินอาจจะพาลัลนาไปทำมิดีมิร้ายที่อื่น! เธอคิดในใจ ยิ่งทำให้กระวนกระวายเข้าไปอีก

โครม !! เสียงของตกดังมาจากในห้องของเขา ไหนว่าไม่อยู่หรือว่า...จะเกิดอะไรขึ้นกับลัลนา!

ฝากติดตามต่อด้วยนะค่าาา 🙏🥰😁🌺

นิยายเรื่องนี้สร้างจากจินตนาการ ติชมกันได้น๊าา